Ενας μετριότατος ηθοποιός με υπερτροφικό “εγώ” γίνεται πασόκος πολιτευτής. Στη συνέχεια επιβραβεύεται από την, αλήστου μνήμης, κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου με τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και «γράφει ιστορία» με τη μνημειώδη παραγωγή «Alexander the Great – Rock Opera», η οποία βάζει ακόμα πιο βαθιά στα χρέη το τότε υπερχρεωμένο Κρατικό Θέατρο. Κατόπιν εκλέγεται με τις ευλογίες του Μελισσανίδη δήμαρχος Νέας Φιλαδέλεφειας – Νέας Χαλκηδόνας, ώστε ως πειθήνιο πιόνι να ευθυγραμμιστεί με τα μεγαλόπνοα σχέδια του επιχειρηματία τα οποία του χάλαγε η προηγούμενη δημοτική αρχή. Έρχεται, λοιπόν, τις τελευταίες μέρες, αυτός ο γίγας της αυτοδιοίκησης, με αγοραίες εκφράσεις που τον χαρακτηρίζουν απόλυτα, να επιδείξει τις βαθιά συντηρητικές, σκοταδιστικές απόψεις του. Και φυσικά δίνει το έναυσμα σε διάφορους φασίστες και πατριδοκάπηλους να αφηνιάσουν στα σόσιαλ μίντια. Ταιριάζουν άραγε σε έναν, υποτίθεται, καλλιτέχνη και πνευματικό άνθρωπο που θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και ανοιχτό μυαλό, δηλώσεις παλιότερα για «λαίλαπα λαθρομεταναστών» και τώρα για «γελοία υποκείμενα» και «ταυτοποίηση των αξιολύπητων νεαρών κοριτσιών» που του χάλασαν την παρέλαση; Ο λόγος, βέβαια, για το θαυμάσιο αντιπολεμικό χάπενινγκ, εμπνευσμένο από τους Monty Python, που έγινε από δέκα κορίτσια στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.
Σε όλους εμάς που εδώ και χρόνια κάναμε κινητοποιήσεις κατά των μιλιταριστικών παρελάσεων, που συμμετείχαμε στη μεγάλη παρέλαση του λαού που ακύρωσε την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη στα πρώτα χρόνια του μνημονίου, αυτή η ευφάνταστη πρωτοβουλία των κοριτσιών μας έδωσε μεγάλη χαρά. Στο νέο σκοταδιστικό μεσαίωνα που μας επιφυλάσσει η ακροδεξιά κυβέρνηση, τέτοιες πρωτοβουλίες νέων παιδιών μας δίνουν ελπίδα και μας γεμίζουν περηφάνια. Δυστυχώς, είμαστε μια χώρα που δεν τιμώρησε ποτέ τους δοσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, αλλά αντίθετα έστησε την κρατική μηχανή σε δοσίλογους, μαυραγορίτες και ταγματασφαλίτες, και συνεχίζει να γιορτάζει την έναρξη του 2ου παγκόσμιου πόλεμου και να κάνει τις μεταξικής έμπνευσης παρελάσεις σε πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία. Τουλάχιστον, στη Θεσσαλονίκη γιορτάζεται το τέλος του πολέμου κι η απελευθέρωση της πόλης με εκδηλώσεις όπως η έκθεση ντοκουμέντων «Εθνική Αντίσταση 1941-1944 – Ο παράνομος Τύπος στη Βόρεια Ελλάδα» στο φουαγιέ του Βασιλικού Θεάτρου στο ΚΘΒΕ και με αντιπολεμικό – αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην πλατεία Αγίας Σοφίας. Η δημοτική κίνηση «Πόλη ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» αναφέρει σ’ ανακοίνωσή της:
«Στις 30/10/1944 οι αντάρτες κι οι αντάρτισσες του ΕΛΑΣ μπήκαν στην Θεσσαλονίκη απελευθερώνοντάς τη από τη ναζιστική κατοχή που την είχε γεμίσει τόσες πληγές. Ταυτόχρονα ο εφεδρικός ΕΛΑΣ διέσωζε τους αλευρόμυλους Αλλατίνι, το εργοστάσιο ηλεκτροπαραγωγής στην οδό Αγ. Δημητρίου, αλλά και ένα μεγάλο μέρος των εγκαταστάσεων του λιμανιού και των εγκαταστάσεων ύδρευσης, μετά από μάχες με τους Γερμανούς. Όλα αυτά έγιναν επειδή η τοπική ηγεσία των ανταρτών επέδειξε ανυπακοή στη συμφωνία της Καζέρτας.
Βέβαια, μετά ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά, αλλά κι ο Εμφύλιος κι η νικηφόρα εθνικοφροσύνη έθαψε αυτή την επέτειο της απελευθέρωσης, όπως και τον επικεφαλής της δημαρχιακής επιτροπής του ΕΑΜ Δημήτρη Καββάδα, ενώ τα ονόματα των κατοχικών δημάρχων Μερκουρίου και Σερεμέτη βρωμίζουν ακόμα οδούς της πόλης. Και παρόλο που η 30η Οκτωβρίου έχει πλέον τύχει μιας κάποιας επίσημης αναγνώρισης, ακόμη δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει ενταχθεί οργανικά στο εορτολόγιο της πόλης. Η επίσημη ιστορία έχει φαίνεται αλλεργία στην παρέμβαση των απλών ανθρώπων στην πορεία της, ενώ η άρχουσα τάξη της Θεσσαλονίκης πάντα θα θυμάται με τρόμο τους ένοπλους αντάρτες και τους ρακένδυτους απ’ τις λαϊκές συνοικίες που, όπως έγραψε ο Γ. Ιωάννου, κατέλαβαν το κέντρο της πόλης με κόκκινες σημαίες.
Σήμερα που η ακραία συντηρητική κυβέρνηση της χώρας ευαγγελίζεται την επιστροφή στη νομιμότητα με υπουργικές ιστορικές ασυναρτησίες, η μνήμη της αντίστασης θέλουμε να γονιμοποιήσει τη σκέψη μας. Με αυτήν οδηγό θα παλέψουμε ενάντια στον φασισμό και την ξενοφοβία, για τα εργατικά δικαιώματα που έχουν εξαφανίσει οι μνημονιακές πολιτικές, για την υπεράσπιση των κοινών από την επέλαση της ιδιωτικοποίησης, τη διάσωση του μέλλοντος από την κλιματική αλλαγή, τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς από τα εργολαβικά συμφέροντα».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
