Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν έκλεισαν, τι κάνουμε;
Το προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα παραμένει στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας. Καθώς οι ροές των προσφύγων από τις κοντινές χώρες, που βυθίζονται όλο και περισσότερο στο χάος της βίας και των πολέμων χωρίς ορατή προοπτική εξόδου, αυξάνουν δραματικά, η Ευρώπη κυριεύεται από την υστερία και το φόβο. Και μετά τις πρόσκαιρες δηλώσεις οίκτου και συμπόνιας, ακονίζει τα όπλα της και ετοιμάζεται να ενισχύσει ακόμη πιο επιθετικά (στρατιωτικά) τους μηχανισμούς αναχαίτισης και αποτροπής, όπως αποφάσισαν οι εκπρόσωποί της στην πρόσφατη συνάντησή τους (αμέσως μετά την «τραγωδία» στη Λαμπεντούζα), θέλοντας να πείσει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ότι η μετανάστευση είναι ένα εγκληματικό σχέδιο, και όχι συνέπεια της ανάγκης.
Και η νέα ελληνική κυβέρνηση, παρά τις δημόσιες δεσμεύσεις της για το μεταναστευτικό και τις διακηρυγμένες θέσεις της στα ζητήματα των δικαιωμάτων, σιώπησε, χαιρετίζοντας τις προτάσεις της ΕΕ. Την ιδία στιγμή, ψάχνει το δρόμο της, αμήχανη και φοβισμένη, απολογούμενη συνεχώς, παλινδρομώντας και παραπατώντας, εκτεθειμένη στο άγριο σφυροκόπημα από τα ΜΜΕ, τη δεξιά, την ακροδεξιά και την κεντροδεξιά, τους συνοδοιπόρους και τους επίδοξους συνεχιστές τους, που επιχειρούν να αποδημήσουν τις προθέσεις και τα αβέβαια επιχειρήματά της, βυσσοδομώντας πάνω στα θύματα των πολέμων της φτώχειας και πάνω στους φυγάδες της φρίκης. Έτσι, και μέσα στη χώρα, υποσχέσεις και καταστολή εναλλάσσονται, οι συλλήψεις συνεχίζονται στους δρόμους της πόλης, τα στρατόπεδα κράτησης καλά κρατούν, οι έγκλειστοι οδηγούνται στην απόγνωση, σχέδια διάσωσης στη θάλασσα και προστασίας των συνόρων εναλλάσσονται με πανικό.
Παρά τις υποσχέσεις…
Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, από την αρχή, αμφισβήτησε τις αντιφατικές δηλώσεις και υποσχέσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ για το μεταναστευτικό, και ειδικά το κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αντί να περιμένει οι «καλές ευχές» των στελεχών της κυβέρνησης να γίνουν πραγματικότητα, με συντονισμένες και δυναμικές δράσεις απαίτησε και διεκδίκησε την άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων προσφύγων και μεταναστών και το -εδώ και τώρα- κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι κινηματικές και μαζικές δράσεις της Πρωτοβουλίας, στην Αμυγδαλέζα (22/02), στα κρατητήρια του Ελληνικού (28/02) στην Κόρινθο (07/03) κ.λπ., επανέφεραν στην επικαιρότητα το κομβικό σημείο στο μεταναστευτικό ζήτημα, που είναι η ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Παράλληλα, όμως, δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν την «αυταπάτη» ή πίστευαν και ήλπιζαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα λύσει το πρόβλημα στο μεταναστευτικό και θα κλείσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έτσι, για να δικαιολογήσουν τη δική τους αδράνεια, άρχισαν να κατηγορούν την Ανοιχτή Πρωτοβουλία ότι δεν δίνει χρόνο στη νέα κυβέρνηση να κάνει όσα έχει υποσχεθεί. Η κριτική προχώρησε στο σημείο, η πετυχημένη δράση της Πρωτοβουλίας στην Αμυγδαλέζα να κατηγορηθεί ως αυτοαναφορική. Δεν ήταν λίγοι, επίσης, αυτοί που θεωρούσαν τον αγώνα εναντία στα κέντρα κράτησης «αριστερή φιλανθρωπία» ή λίγο επαναστατικό για να ασχολούνται με κάτι τέτοιο.
Όταν το Φεβρουάριο του 2015, οι θάνατοι των Σαγιέντ Μεχντί Ακμπαρί και του Μοχάμεντι Ναντίμ που κρατούνταν στην Αμυγδαλέζα, αλλά και του 23χρονου Φατά Αμπντούς που αυτοκτόνησε στη Διεύθυνση Αλλοδαπών στη Θεσσαλονίκη «συγκλόνισαν» το μερίδιο της κοινωνίας, στελέχη της νέας κυβέρνησης ακόμα και η πιο δεξιά αντίληψή της, διαμέσω του Πανούση υποσχέθηκαν το κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και μάλιστα σε 100 ημέρες.
Εμείς τι κάνουμε;
Εκατό μέρες μετά, όχι μόνο κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν έκλεισε, όχι μόνο οι συνθήκες των κολαστηρίων δεν βελτιώθηκαν, αλλά οι σκούπες της ΕΛ.ΑΣ, έστω και με άλλο όνομα, συνεχίζονται κανονικά (εξάλλου μας θυμίζει συνεχώς ο υπουργός Πανούσης ότι θα συνεχίσει το έργο του Δένδια), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξαναγεμίζουν (ακόμα και με μετανάστες που είχαν κρατηθεί για 18 μήνες και ξανασυνελήφθηκαν), τα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη και των Α.Τ. βράζουν.
Τα αιτήματα του κινήματος ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (άμεση απελευθέρωση των κρατουμένων μεταναστών, κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και άνοιγμα των ανοιχτών δόμων φιλοξενίας), δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαρτώνται από τις «αδυναμίες» ή τις αντιθέσεις της κυβέρνησης, με οποίο τρόπο και αν αυτές εκφράζονται, οποίες και αν είναι οι αιτίες της αδράνειας και των πισωγυρισμάτων.
Το ερώτημα, αν και δύσκολο αλλά είναι απλό: τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν έκλεισαν, εμείς τι κάνουμε;
Νασίμ Λομανί, μελος της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Ενάντια
στα Κέντρα Κράτησης
