«Το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Αττικής, από τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2015 και μέχρι νεότερης ενημέρωσης, θα εξυπηρετεί μειωμένο αριθμό ατόμων λόγω ελλείψεων σε προσωπικό. Θα διεξάγονται μόνο οι προγραμματισμένες (μέσω skype) καταγραφές αιτημάτων ασύλου, συνεντεύξεις και οι λοιπές διοικητικές ενέργειες.»
Με αυτή τη λιτή και αφοπλιστική ανακοίνωση ήρθαν αντιμέτωποι οι ταλαίπωροι «επίδοξοι» αιτούντες άσυλο και οι σχετικές οργανώσεις και συλλογικότητες για τα δικαιώματα των προσφύγων στην αρχή αυτής της εβδομάδας. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι έφυγαν οι 30 δημοτικοί αστυνομικοί που εργάζονταν ως αποσπασμένοι τον τελευταίο καιρό στο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Αττικής. Και το Περιφερειακό Γραφείο ευελπιστεί ότι σύντομα θα ολοκληρωθεί η διαδικασία για τη μετάταξη των 250 απολυμένων δημοτικών αστυνομικών και κάποιοι από αυτούς θα έρθουν να εργαστούν στο Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Αττικής.
Εύλογα ερωτήματα
Αυτό όμως που δεν λέει αυτή η ανακοίνωση είναι ότι ο αριθμός των ατόμων, που εξυπηρετούνταν, ήταν έτσι κι αλλιώς τραγικά περιορισμένος και πάρα πολύ μικρός σε σύγκριση με τις πραγματικές ανάγκες. Πρόσβαση δεν υπήρχε ούτε καν για τις ευάλωτες περιπτώσεις, ούτε καν για τους πρόσφυγες από τη Συρία (είναι ενδεικτικές οι πρόσφατες κινητοποιήσεις τους με καθιστικές διαμαρτυρίες στο δρόμο μπροστά από την είσοδο του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής). Το σύστημα με το skype είναι επίσης αναποτελεσματικό, διότι υπάρχει μόνο ένας χειριστής για ελάχιστες ώρες την εβδομάδα ανά γλώσσα, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν απίθανο να απαντηθεί η κλήση σου και να πάρεις ραντεβού για καταγραφή της αίτησης ασύλου σου.
Επιπλέον, προκύπτουν και διάφορα εύλογα ερωτήματα ως προς τις προτεραιότητες και τον τρόπο οργάνωσης του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής.
Πώς γίνονταν οι καταγραφές πριν έρθουν αυτοί οι 30 δημοτικοί αστυνομικοί;
Γιατί αποφασίζεται να περιοριστεί ακόμα περισσότερο η ήδη περιορισμένη πρόσβαση και δεν περιορίζονται στην ανάγκη π.χ. οι συνεντεύξεις, ώστε οι άνθρωποι να καταγράφονται για να έχουν τουλάχιστον την προσωρινή προστασία που δικαιούνται με την κάρτα του αιτούντα άσυλο, και να μην κινδυνεύουν με σύλληψη και κράτηση;
Δεν είναι υποχρέωση της χώρας μας με βάση το εθνικό και διεθνές δίκαιο η άμεση καταγραφή των αιτημάτων ασύλου όσων εκφράζουν σχετική βούληση; Τι μεγαλύτερη απόδειξη για τη βούληση χρειάζεται το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Αττικής από το ότι προσέρχονται επανειλημμένα από τα ξημερώματα κάθε εβδομάδα επί μήνες οι άνθρωποι αυτοί προσπαθώντας να καταθέσουν αίτηση ασύλου;
Λαμβάνονται υπόψη τα όσα τεκμηριώνουν, επισημαίνουν και συστήνουν οι σχετικές οργανώσεις; Για παράδειγμα τα όσα διατυπώνονται στην πολύ σημαντική κοινή επιστολή 10 οργανώσεων της καμπάνιας για την πρόσβαση στο άσυλο; (http://www.asylum-campaign.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html)
Αναζητείται λύση
Αντίστοιχα ερωτήματα προκύπτουν φυσικά και ως προς το υπουργείο, το οποίο έχει προφανώς και την τελική ευθύνη. Η γνώση της κατάστασης και η πολιτική βούληση είναι δεδομένες και ελπιδοφόρες, αλλά δεν αρκούν. Διότι ένα είναι σίγουρο: την αδυναμία και την αναποτελεσματικότητα του κράτους δεν πρέπει να την πληρώνουν οι συνάνθρωποί μας, και ειδικά οι πρόσφυγες, μια τόσο ευάλωτη ομάδα πληθυσμού. Πρέπει να βρεθεί λύση στο αδιέξοδο αυτό και πρέπει να γίνει άμεσα, διότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές.
Αλεξία Τσούνη
