Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές του 2014, όταν άρχισε να διαμορφώνεται η βεβαιότητα πως πλησιάζει η στιγμή που η Αριστερά θα αναλάβει τα ηνία της χώρας, ξεκίνησε μία τρομοκρατική εκστρατεία κατασυκοφάντησης και απαξίωσης, η οποία απευθυνόταν στον κόσμο που απειλούσε να αφαιρέσει την εξουσία από τους μόνιμους ιδιοκτήτες της χώρας.
Την περίοδο 2015-2019 ο ΣΥΡΙΖΑ έδινε μία διαρκή μάχη ώστε να τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για τη διάσωση της κοινωνίας, και παράλληλα για να υπερβεί τη μέγγενη των μνημονίων. Την ίδια στιγμή το σύνολο του ντόπιου παρασιτικού κεφαλαίου, σε αγαστή συνεργασία με τον συστημικό δικομματισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, συγκρότησαν έναν γιγαντιαίο μηχανισμό προπαγάνδας με σκοπό την πτώση της κυβέρνησης εν μέσω διαρκούς διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς, αδιαφορώντας για τον αντίκτυπο που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη στα μεσαία και στα λαϊκά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.
Από το καλοκαίρι του 2019, η διάσωση της ελληνικής κοινωνίας και η στήριξη της εθνικής οικονομίας, η έξοδος της χώρας από τον ζουρλομανδύα των μνημονίων, η επίλυση του Μακεδονικού, καθώς και σειρά άλλων θετικών παρεμβάσεων, αντιμετωπίζονται στον δημόσιο διάλογο ως η καταστροφική περίοδος της Αριστεράς. Το ακροδεξιό στρατήγημα με τίτλο «Θα κάνουμε τα πάντα για να μην κυβερνήσει ξανά η Αριστερά» αποτελεί τον κεντρικό άξονα άμυνας της ΝΔ κάθε φορά που απειλείται η κυριαρχία της. Τα σχόλια περί «πράσινου» ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ΠΑΣΟΚ και οι αναφορές στις ελαττωματικές ιδέες της Αριστεράς επιβεβαιώνουν πως η μνήμη της περιόδου 2015-2019 στοιχειώνει τους σχεδιασμούς της εγχώριας ολιγαρχίας και του κ. Μητσοτάκη.
Οι διαρκείς επιθέσεις της κυβέρνησης στο πρόσωπο του Α. Τσίπρα και –δυστυχώς– η γελοιοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ εντάσσονται στον στρατηγικό στόχο εξοβελισμού του «φαντάσματος» της Αριστεράς από το πολιτικό σκηνικό και ανασύστασης ενός βολικού δικομματισμού.
Η υπεράσπιση της πολιτικής κληρονομίας της περιόδου διακυβέρνησης της Αριστεράς δεν αφορά απλώς την υπενθύμιση μιας ακόμη γενναίας ήττας. Αλλά, αντιθέτως, την αξιοποίηση του μοναδικού χειροπιαστού νικηφόρου και πετυχημένου κυβερνητικού παραδείγματος που αποδεικνύει πως ο κόσμος της Αριστεράς θέλει και μπορεί να κυβερνήσει, ακόμη και σε συνθήκες ασφυκτικών πιέσεων του νεοφιλελευθερισμού.
Η τετραετία 2015-2019, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις, μπορεί να αποτελέσει τη βάση και την αφετηρία, όχι προφανώς για επανάληψη της ιστορίας, αλλά για την οικοδόμηση μιας νέας, ριζοσπαστικής, μαχητικής και αξιόπιστης Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που θα κατανοεί τα κελεύσματα της εποχής, θα φαντάζεται και θα σχεδιάζει το μέλλον, και θα αγωνίζεται γι’ αυτό. Δεν θα αναλώνεται σε διαμάχες που αφορούν το χθες και δεν θα πυροβολεί τα πόδια της. Δεν θα στέκεται μόνο στις θετικές της παραδόσεις αλλά, μέσα από τις δημόσιες τοποθετήσεις και τις επεξεργασίες της, θα αποδεικνύει πως εργάζεται για την πολιτική αλλαγή στη χώρα και για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός και αναγκαίος.
Η αλλαγή πορείας της χώρας δεν περνά μέσα από την αναζήτηση ευθυνών για τον κατακερματισμό της Αριστεράς. Ίσως είναι και μια συζήτηση που αφήνει παγερά αδιάφορη την κοινωνία. Ο ειλικρινής διάλογος με τους πολίτες και η ενθάρρυνση της ενεργούς συμμετοχής τους, καθώς και η εκπόνηση ενός ριζοσπαστικού και αξιόπιστου κυβερνητικού προγράμματος, μπορούν να εμπνεύσουν ξανά τον κόσμο της αποχής και να κινητοποιήσουν τα πιο δημιουργικά τμήματα της κοινωνίας. Ο δρόμος για την ανασύνταξη των δυνάμεων της Αριστεράς περνά μέσα από τη συνδιαμόρφωση ενός αισιόδοξου και ελπιδοφόρου οράματος που θα το αγκαλιάσει όλη η χώρα. Όπως το 2015.
