Στην Μαρμαρίδα μιλήσαμε με την Patricia Luevano, Μεξικανή αναλύτρια και μέλος του steering committee (της κεντρικής διεθνιστικής επιτροπής) του GSF, για το πώς ξεκίνησε η οργάνωση αυτή, τι έχει καταφέρει και πώς σκοπεύει να συνεχίσει σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις.
Patricia, καλησπέρα. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρισκόμαστε εδώ στην Μαρμαρίδα. Θέλω να σε ρωτήσω: πώς ξεκίνησε το GSF; Είναι μια οργάνωση-ομπρέλα και, αν ναι, ποιες άλλες οργανώσεις συνεργάζονται μαζί του;
Χαίρομαι κι εγώ για τη γνωριμία. Το GSF δημιουργήθηκε το καλοκαίρι, έπειτα από μη συντονισμένες παράλληλες προσπάθειες κινημάτων να φτάσουν στη Γάζα: το κομβόι Sumud από το Μαγκρέμπ από τη στεριά, το Freedom Flotilla Coalition από τη θάλασσα και το Global March to Gaza αεροπορικώς και έπειτα από τη στεριά. Όταν αυτές οι τρεις πρωτοβουλίες εμποδίστηκαν από τις αρχές, βρεθήκαμε όλοι μαζί στην Τυνησία, όπου αναγνωρίσαμε την ανάγκη να ενώσουμε δυνάμεις, και έτσι γεννήθηκε το GSF. Η πρωτοβουλία πήρε χαρακτηριστικά και από τις τρεις αυτές συνιστώσες: το “Global” από το Global March to Gaza, το “Sumud” από το Sumud Convoy και το “Flotilla” από το Freedom Flotilla Coalition. Λίγο καιρό αργότερα ξεκίνησε και η συνεργασία με το Sumud Nusantara, μια μαζική πρωτοβουλία από χώρες της Ασίας.
Έτσι, λοιπόν, ξεκινήσαμε για την πρώτη μαζική flotilla, με περίπου 40 πλοία, επιτροπές από σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου και πάνω από 500 συμμετέχοντες, που έβαλαν τη ζωή τους σε κίνδυνο εκείνον τον Σεπτέμβριο, προσπαθώντας να σπάσουν τον αποκλεισμό σε μια ανθρωπιστική και καθόλα νόμιμη κίνηση μεταφοράς ανθρωπιστικής βοήθειας στους Παλαιστίνιους.
Σε εκείνη την αποστολή οι συμμετέχοντες απήχθησαν έπειτα από πειρατεία του Ισραήλ και μεταφέρθηκαν στο λιμάνι του Ασντόντ και από εκεί στη φυλακή, μέχρι την απέλασή τους. Με την ολοκλήρωση εκείνης της αποστολής ξεκινήσαμε νομικές διαδικασίες. Πολλές από τις τοπικές επιτροπές ξεκίνησαν την καταγραφή όσων έγιναν στην απαγωγή, μεταφέροντας την εμπειρία στο κίνημα αλλά ακόμη και στα εκάστοτε κοινοβούλια, πιέζοντας για την ενημέρωση γύρω από την παράνομη φυλάκισή τους και την πειρατεία των πλοίων.
Αφού έγιναν όλα αυτά, βρεθήκαμε για να βρούμε τρόπο να επανεκκινήσουμε την προσπάθεια, αυτή τη φορά με περισσότερα πλοία αλλά και με την εκπλήρωση αναγκών που μας μεταφέρθηκαν μέσα από τη Γάζα. Τέτοιες προσπάθειες είναι το πλοίο των Γιατρών για τη Γάζα, οι οποίοι θα βοηθήσουν την κατακερματισμένη από το Ισραήλ υγειονομική υποδομή της Γάζας. Όπως είπα, προσπαθήσαμε να αυξήσουμε τον αριθμό των πλοίων με τη συμμετοχή του FFC και της πρωτοβουλίας 1000 Madleens, η οποία όμως, για δικούς της λόγους, δεν θα συνεχίσει μαζί μας σε αυτή την αποστολή. Καταφέραμε έτσι να έχουμε σχεδόν 80 πλοία για να σπάσουμε τον αποκλεισμό.
Έγιναν πολλά σε αυτή τη δεύτερη αποστολή, που ξεκίνησε αρχές Απριλίου από τη Βαρκελώνη. Όπως ίσως ξέρετε, στις 29 Απριλίου η αποστολή μας δέχτηκε επίθεση από το Ισραήλ στην ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης και 180 συμμετέχοντες απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στην Κρήτη, ενώ άλλοι δύο μεταφέρθηκαν στο Ισραήλ, όπου αντιμετώπισαν ανυπόστατες κατηγορίες, με τον χρόνο κράτησής τους να επιμηκύνεται. Τελικά, μετά από μέρες αφέθηκαν ελεύθεροι.
Μετά τα παραπάνω, υπολογίζουμε συνεχώς το ρίσκο της συνέχειας της αποστολής και τι πολιτικό και μιντιακό αντίκτυπο θα έχει. Μαζέψαμε μαρτυρίες από τους απαχθέντες και εισηγήσεις από τις ομάδες εργασίας μας για να αποφανθούμε εάν είχε πολιτικό νόημα να συνεχίσουμε κατευθείαν ή αν θα έπρεπε να αναδιοργανωθούμε πριν συνεχίσουμε.
Πλέον ανακοινώθηκε η απόφαση να συνεχίσουμε. Τι αντίκτυπο είχε μέχρι τώρα η αποστολή σε κυβερνήσεις και κινήματα και τι νομίζεις ότι μπορεί να καταφέρει συνεχίζοντας, είτε δεχθούμε επίθεση και απαγωγή είτε φτάσουμε στη Γάζα;
Μια από τις πολιτικές επιδιώξεις του Στόλου είναι φυσικά να σπάσει η πολιορκία, να παραδοθεί η ανθρωπιστική βοήθεια και να βοηθήσουν οι γιατροί μας, αλλά και να δημιουργηθεί ένας ανθρωπιστικός δίαυλος διά θαλάσσης, καθώς οι κυβερνήσεις δεν έχουν καταφέρει να στείλουν επαρκή ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα. Για να βοηθήσουμε στην ανακατασκευή της Γάζας, συνεργαστήκαμε με μια σειρά ανθρώπων με δεξιότητες στην οικολογική αρχιτεκτονική, ώστε να έχουν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι λόγο στην ανακατασκευή της περιοχής τους. Ένας ακόμη στόχος είναι να αντιμετωπίσουμε τη συνενοχή, όπως έγινε ξεκάθαρο και με την υπόθεση της Ελλάδας στην τελευταία πειρατεία.
Βασικός στόχος όμως είναι η λαϊκή δύναμη να αποτελέσει έναν παγκόσμιο καταλύτη. Προσπαθούμε δηλαδή να μιλήσουμε με συνδικάτα, οργανώσεις και συλλογικότητες σε όλο τον κόσμο, ώστε να γίνουν ξεκάθαρα τα αιτήματά μας. Απαιτούμε ο λαός στη Γάζα να ορίζει ο ίδιος τις νομικές του διαδικασίες, την ανακατασκευή, να έχει ελευθερία κινήσεων και πρόσβαση σε αγαθά και να ξαναχτίσει μια κοινωνία πολιτών. Με όλα αυτά στον νου, κάναμε ένα συνέδριο στις Βρυξέλλες πριν από έναν μήνα, στο οποίο συμμετείχαν αρκετοί βουλευτές από όλο τον κόσμο, και προσπαθήσαμε να τους κάνουμε να εξαντλήσουν τις δυνατότητές τους σε ό,τι αφορά αυτά τα αιτήματά μας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι πρέπει να απαιτήσουν από τα κοινοβούλια και τους ιθύνοντες της κάθε χώρας οι Παλαιστίνιοι να έχουν πρόσβαση χωρίς όρους στην περιοχή τους και να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες ενός τόσο χτυπημένου λαού, καθώς και όσα ανέφερα πριν. Ακόμη, απαιτούμε να τελειώσει η ατιμωρησία όσων ευθύνονται για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Όλα αυτά υπογράφηκαν στη «Διακήρυξη των Βρυξελλών» και αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί όταν έγινε η πειρατεία στα ανοιχτά της Κρήτης καλέσαμε όλες τις επαφές που κάναμε στις Βρυξέλλες και τους είπαμε να κινητοποιήσουν τα πάντα. Είδαμε αποτελέσματα στην Ισπανία, στην Κολομβία, στο Μεξικό — μέχρι και η Ιταλία κατήγγειλε την παράνομη επίθεση. Είδαμε αποτελέσματα παντού στον κόσμο, ακόμη και στο «συμβούλιο ειρήνης» του Τραμπ (το οποίο υποτίθεται ότι θα φρόντιζε για την ανοικοδόμηση και την ειρήνη στη Γάζα, πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια). Ο Τραμπ μάλιστα απείλησε όλες τις χώρες με λιμάνια στη Μεσόγειο να μην βοηθήσουν ούτε καν να δεχτούν τον στόλο. Η πολιτική πίεση όμως που άσκησαν όλοι οι συμμετέχοντες στο συνέδριο και τα κινήματα απέτρεψαν τις απειλές του Τραμπ από το να γίνουν πραγματικότητα.
Όλα τα παραπάνω μάς οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αυτή η αποστολή είναι διαφορετική από κάθε άλλη, καθώς έχει κατακτήσει μια μεγάλη πολιτική δύναμη ενάντια σε κάθε εχθρική κυβέρνηση στον κόσμο. Είναι σημαντικό ότι τόσο η Βραζιλία όσο και η Ισπανία απαίτησαν με μεγάλη ένταση την απελευθέρωση των πολιτών τους, Τιάγκο και Σαΐφ. Αυτό έχει σημασία γιατί οι χιλιάδες Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, που αντιμετωπίζουν μέχρι και τη θανατική ποινή, δεν έχουν αυτή την πολιτική δύναμη και πλέον μπορούμε να ελπίζουμε ότι η κεντρική πολιτική δράση του GSF θα τους δώσει αυτή τη δύναμη.
Γίνεται λοιπόν ξεκάθαρο ότι ο Στόλος είναι από τη μία μια οργάνωση από τα κάτω, σε ό,τι αφορά τα άτομα που πλέουν αλλά και όσους τους στηρίζουν από τη στεριά, αλλά και μια κεντρική πολιτική πρωτοβουλία που παλεύει για μεγαλύτερη ισχύ ακόμη και μέσω κρατών. Προσπαθεί δηλαδή να φτιάξει ένα λόμπι υπέρ της Παλαιστίνης στην Ευρώπη. Πώς θα το σχολίαζες αυτό;
Ναι, είναι μια από τα κάτω κίνηση, καθώς προσπαθούμε να φέρουμε σε επαφή όλες αυτές τις συλλογικότητες από ολόκληρο τον κόσμο με κυρίαρχο αίτημα να σπάσει ο αποκλεισμός και να τελειώσει η γενοκτονία. Είναι σημαντικό όμως να φέρνουμε στο τραπέζι και μεγαλύτερους παίκτες, όπως οι κυβερνήσεις, γιατί αυτές έχουν τα μέσα να ασκήσουν τη μεγαλύτερη πίεση για να τελειώσει η γενοκτονία, να επιβληθούν κυρώσεις και να ληφθούν νομικά μέτρα ενάντια στους γενοκτόνους που διαπράττουν όλα αυτά τα εγκλήματα πολέμου. Εκτός λοιπόν από την κινητοποίηση όλων των ανθρώπων με συνείδηση, πρέπει να κινητοποιήσουμε και αυτή την πολιτική σφαίρα. Είμαστε πάντα όμως πολύ προσεκτικοί ώστε να μην καπελωθούμε από καμία πολιτική δύναμη. Τους καλούμε να συμμετέχουν στον σκοπό μας, να μιλήσουν γι’ αυτόν. Δεν συνδεόμαστε λοιπόν με κανένα κόμμα ή δύναμη.
Κατά τη γνώμη μου —και νομίζω μιλάω εκ μέρους της πλειονότητας του αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού και αντισιωνιστικού κινήματος στην Ελλάδα— ο μόνος δρόμος για να σταματήσουμε τη σιωνιστική οντότητα είναι να τερματίσουμε τη συνενοχή και τη συνεργασία. Όπως είπες κι εσύ, για παράδειγμα, η Ελλάδα όχι μόνο επέτρεψε την πειρατεία αλλά συμμετείχε ενεργά. Το λιμενικό παρέλαβε τους απαχθέντες μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα από το πολεμικό του Ισραήλ και ξέρουμε ότι οι βασανισμοί που έγιναν στους απαχθέντες επίσης έγιναν σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Υπάρχουν επίσης αμυντικές συμφωνίες, έχουν σταλεί φρεγάτες σε Κύπρο και Ερυθρά Θάλασσα, σύστημα Patriot στη Σαουδική Αραβία, αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις κ.λπ. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ ως το κεντρικό νόημα του Στόλου είναι να πιέσουμε το κίνημα να αναγκάσει την κυβέρνηση να σπάσει τη συνεργασία με το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ, γιατί αν δεν γίνει αυτό, οι ίδιες οι κυβερνήσεις μας που θα μας γυρίσουν πίσω αν απαχθούμε από το Ισραήλ είναι οι ίδιες κυβερνήσεις που συμμετείχαν και θα συνεχίσουν να συμμετέχουν στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Μια τέτοιου είδους ανάλυση για τερματισμό της συνεργασίας είναι κομμάτι της πολιτικής ανάλυσης του GSF;
Ναι, το καταλαβαίνουμε απολύτως. Γι’ αυτό έχει σημασία να παραμείνουμε ένα παγκόσμιο διεθνιστικό κίνημα. Κάθε επιτροπή και, ευρύτερα, κάθε συλλογικότητα ξέρει πολύ καλά το πολιτικό συγκείμενο της χώρας και της περιοχής της, το οποίο μεταφέρει σε παγκόσμιο επίπεδο στο πλαίσιο του τερματισμού της γενοκτονίας. Για παράδειγμα, εγώ κατάγομαι από το Μεξικό και βρισκόμαστε δίπλα στον μεγαλύτερο υποστηρικτή της γενοκτονίας. Ξέρουμε ότι η πρωθυπουργός μας είναι δεμένη οικονομικά και στρατηγικά με τις ΗΠΑ. Σε αυτό το πλαίσιο, το κίνημα στο Μεξικό, με τη συνεργασία του GSF, προσπαθεί να καταστρώσει την καλύτερη στρατηγική για τον τερματισμό αυτής της συνεργασίας. Μια στρατηγική που τη φέρνουμε στα διεθνή όργανα του GSF. Κάθε επιτροπή έχει τις δικές της στρατηγικές, τις οποίες ανάγει στα διεθνή όργανα. Γι’ αυτό παλεύουμε να οργανώσουμε ή να συνεργαζόμαστε με τοπικά κινήματα, από τη μικρότερη συλλογικότητα μέχρι βουλευτές. Είναι ο μόνος τρόπος να κερδίσουμε.
Πρόσφατα είχαμε ένα νομικό συμβούλιο με όλα τα νομικά μας τμήματα, το οποίο συμπέρανε, αναλύοντας τον διεθνή νόμο και τις παραβιάσεις του, ότι δεν είναι πλέον βιώσιμο για τον κόσμο το Ισραήλ να συνεχίσει να κάνει αυτά τα εγκλήματα. Αν δηλαδή οι διεθνείς νόμοι δεν βάλουν φραγμό στη δράση του Ισραήλ, τότε δεν υπάρχουν όρια στη δράση ενός γενοκτονικού κράτους — ούτε γεωγραφικά, ούτε οικονομικά, ούτε κανενός άλλου τύπου — που να εμποδίσουν το Ισραήλ να εξάγει τη γενοκτονική του ιδεολογία και κουλτούρα σε όλη την υφήλιο.
