ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ, ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ
Αναρχικός σημαίνει τρομοκράτης, σύμφωνα με το νόμο;
Στις 26 Μαρτίου αναμένεται η ανακοίνωση της απόφασης του Εφετείου για τους Νίκο Ρωμανό, Αργύρη Ντάλιο, Νίκο Πολίτη, Γιάννη Μιχαηλίδη και Γεράσιμο Τσάκαλο. Οι τέσσερις από τους πέντε κατηγορούμενους είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή στην οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και αθωώθηκαν σε σειρά δικαστηρίων, με εξαίρεση τον Γ. Τσάκαλο, ο οποίος έχει αποδεχτεί πως είναι μέλος της ΣΠΦ. Η σημασία του Εφετείου δεν είναι μόνο για να μειωθούν οι εξοντωτικές ποινές που έχουν επιβληθεί σε αυτούς τους νέους ανθρώπους [20 χρόνια για την αναληψη της πολιτικής ευθύνης σε τρεις εμπρησμούς (Ν. Ρωμανός), 29 χρόνια για απαλλοτριώσεις τραπεζών με δείγμα dna (Α. Ντάλιος), 13 χρόνια για διακεκριμένη κατοχή πυρομαχικών και απόπειρα ληστείας με δείγμα DNA(Δ. Πολίτης), 11 χρόνια για διακεκριμένη κατοχή φυσιγγίων με δείγμα DNA ( Γ. Μιχαηλίδης), 5 χρόνια για ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία (Γ. Τσάκαλος)], αλλά για να μην υπάρξει για πρώτη φορά το δεδικασμένο του «ατομικού τρομοκράτη».
Ο «ατομικός τρομοκράτης»
Πρόκειται για μια ερμηνεία του τρομονόμου που έκαναν πρωτόδικα οι δικαστές αφού απάλλαξαν τους 4 κατηγορούμενους για ένταξη και συμμετοχή στη ΣΠΦ, χαρακτηρίζοντάς τους ως «τρομοκράτες» που δρούσαν κατά μόνας, προκειμένου να μην απαγκιστρωθούν από τη δαγκάνα του τρομονόμου. Σύμφωνα με τον συνήγορο δύο εκ των κατηγορουμένων, του Γιώργου Κακαρνιά, «πρόκειται για ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας, αφού η ιδιότητα του μέλους που αποδόθηκε στο βούλευμα μετατράπηκε κατά την απόφαση σε “ατομικό τρομοκράτη”». Ο ίδιος αναρωτιέται «πώς γίνεται κάποιος που βαφτίστηκε από την αντιτρομοκρατική ως μέλος της ΣΠΦ, να αθωώνεται και μετά να λέμε αφού δεν είσαι μέλος, είσαι ατομικός τρομοκράτης; Άπαξ και είσαι αναρχικός, οι πράξεις σου όλες εξετάζονται στο πλαίσιο του αντιτρομοκρατικού. Αυτό δεν νομίζω να γίνεται σε κάποια άλλη πολιτική ιδιότητα», απαντά κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που στόχο είχε, όπως σημείωσε ο Γιώργος Ρωμανός, «να αναδείξει το ζήτημα πριν την ανακοίνωση της απόφασης, καθώς επιχειρείται να δοθούν νέες ερμηνείες στον αντιτρομοκρατικό νόμο, προκειμένου να τρομάξουν όχι οι έγκλειστοι, αλλά όσοι παλεύουν απέξω».
Στόχος η νεολαία
Φαίνεται, όμως, από την αγόρευση της Εισαγγελέα ότι το αποτέλεσμα της δίκης δεν θα είναι ενθαρρυντικό. Η ίδια χαρακτήρισε τους κατηγορούμενους «μοναχικούς λύκους», για να στηρίξει το επιχείρημα του «ατομικού τρομοκράτη», προκαλώντας και την αντίδραση όσων βρέθηκαν στη συνέντευξη Τύπου. Συγκεκριμένα η Αφροδίτη Κουκουτσάκη, εγκληματολόγος, πανεπιστημιακός, τόνισε «Η αναφορά στην τρομοκρατία ως θεσμικός λόγος δεν συνιστά αυταπόδεικτη αλήθεια, αλλά ερμηνεία της υπό εκδίκαση υπόθεσης κάθε φορά. Συνιστά προβολή νοήματος. Με άλλα λόγια, μοιάζει να μην είναι η παράγραφος του αντιτρομοκρατικού νόμου αυτή που εντάσσει τους κατηγορούμενους στην κατηγορία των τρομοκρατών, αλλά να ακολουθείται μια αντίστροφη διαδικασία. Δηλαδή ο a priori θεωρούμενος τρομοκράτης στεγάζεται εκ των υστέρων στην παράγραφο του νόμου».
Στη συνέχεια η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος, πρώην υπεύθυνη του 18 Άνω, τόνισε πως «δεν πρόκειται απλά για μια επιχείρηση να κερδίσουν υπεραξία κάποιοι δικαστικοί κύκλοι. Πρόκειται για μια διαδικασία εξόντωσης της νεολαίας και όχι μόνο των συγκεκριμένων ανθρώπων. Αλλάζοντας την κατηγορία, αυτό που στήνεται είναι ένα σκηνικό που αποβλέπει στο να διαβρώσει τον ψυχισμό των νέων ανθρώπων που κατηγορούνται, και κατ’ επέκταση όλων των νέων και όλης της κοινωνίας, που ούτως ή άλλως είναι διαβρωμένος από την ατομική και κοινωνική απόγνωση γιατί ζούμε σε συνθήκες πολύ βαθιάς κρίσης.» Τέλος, ο συγγραφέας Σάββας Μιχαήλ υποστήριξε τη στάση που κρατούν οι κατηγορούμενοι όλα αυτά τα χρόνια της δίωξης και του εγκλεισμού: «Τα παιδιά αυτά έχουν τηρήσει μια στάση ζωής που απαιτεί σεβασμό από όλους. Δεν είναι τα τέρατα που ένα τέρας-κράτος θέλει να τα παρουσιάσει και που ασκεί μια πολιτική φόβου και εκφοβισμού. Αν υπάρχει μια περίπτωση τρομοκρατίας είναι η περίπτωση της κρατικής τρομοκρατίας, του κρατικού αυταρχισμού που διαρκώς εντείνεται στις μέρες μας, ιδιαίτερα από την πλευρά των κατασταλτικών και δικαστικών μηχανισμών.»
Είναι εξαιρετικά κρίσιμο να μην καταγραφεί σε τελεσίδικη απόφαση η καταδίκη ανθρώπων με την κατηγορία του «ατομικού τρομοκράτη», διότι τότε το πεδίο δίωξης όσων ανήκουν σε συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο διευρύνεται στο άπειρο και κάθε πράξη μπορεί πια να διωχθεί ως «τρομοκρατική». Η κατάργηση του τρομονόμου είναι ένα πάγιο αίτημα. Η συγκεκριμένη υπόθεση αναδεικνύει αυτή την επιταγή.
Ι.Δ.
