Ανδρέας Δάνος: Μαχητικός αγωνιστής, απ’ την αρχή ως το τέλος

Χάσαμε έναν πολύτιμο σύντροφο, φίλο, υποστηρικτή και συνεργάτη της «Εποχής». Τον Ανδρέα Δάνο, που ως εφημερίδα τον συναντήσαμε κυρίως σε σχετικά πρόσφατους κοινούς αγώνες για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και των κοινών αγαθών και ιδίως στη μάχη για τη μετατροπή του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού σε μητροπολιτικό πάρκο. Μια μάχη που μπορεί να φαίνεται χαμένη, αλλά δεν μπορούσε να αφήσει σε κανέναν μας, ούτε και στον Ανδρέα, τη γεύση του μάταιου αγώνα.
Αυτή την αίσθηση μας άφηνε κάθε επικοινωνία μαζί του, όταν ήθελε να αναδείξει προβλήματα και προτάσεις για τη λύση τους προτείνοντάς μας με επιμονή άρθρα και έρευνες, ακόμα κι όταν είχε μπει στην όγδοη δεκαετία του βίου του.
Τιμούσε έτσι, με τα στερνά του, τα πρώτα. Την άμεση και χωρίς δισταγμούς ένταξή του στην αντιδικτατορική μάχη από τις γραμμές του Πατριωτικού Μετώπου το 1967. Δράση για την οποία διώχτηκε και φυλακίστηκε.
Δεν έπαψε ποτέ να ενεργεί ως ευσυνείδητος πολίτης, μαχητής των κοινωνικών αγώνων με  όπλο την ευαισθησία του για τα κοινά και την επαγγελματική επάρκειά του ως συνειδητός αρχιτέκτονας, με βαθιά επίγνωση των υποχρεώσεων και των ευθυνών που απορρέουν από μια τέτοια ιδιότητα.
Ενεργό μέλος σε αριστερές συλλογικότητες, που συνδυάζουν τις ριζοσπαστικές ιδέες με την κινηματική δράση, εντάχθηκε αρχικά στο ΕΚΚΕ, από το οποίο αποχώρησε στα τέλη της δεκαετίας 1970. Από τις εκτεταμένες συλλήψεις της χούντας του Ιωαννίδη το 1974 διέφυγε και πέρασε στην παρανομία καταζητούμενος ως την πτώση της δικτατορίας.
Παρέμεινε ανένταχτος της ριζοσπαστικής αριστεράς με έντονες τις πρώιμες οικολογικές ευαισθησίες μετέχοντας σε πρωτοβουλίες που σχετίζονται με προβλήματα περιβαλλοντικά, πολεοδομικά, ποιότητας ζωής, προστασίας του δημόσιου χώρου και των κοινών αγαθών από τις ιδιωτικοποιήσεις… Κόσμησε πολλές φορές με την υποψηφιότητά του προοδευτικά ψηφοδέλτια συνδυασμών στο δήμο Ελληνικού και συμπαραστάθηκε στις αγωνιστικές δημοτικές αρχές και τους αγώνες τους.
Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του είχε την τύχη να τον συνοδεύουν και να του συμπαραστέκονται η Εύη Καρκαβέλια και οι κόρες του Ερση, Μέλπω και Αλίκη. Σ’ αυτές εκφράζουμε τα θερμά συλλυπητήρια με την υπόσχεση ότι θα θυμόμαστε τον Ανδρέα και την προσφορά του όπως κι εκείνες.