Φωτο: Δανάη Δαυλοπούλου / Eurokinissi
Στις 15 Οκτώβρη, η υπουργός Παιδείας ζητούσε από τους γονείς «λίγη υπομονή ακόμη», δήλωσε ότι ζητά κι άλλες πιστώσεις και «δεσμεύτηκε», προσωπικά ότι το σύστημα «θα μάθει να λειτουργεί νωρίτερα». Μια εβδομάδα αργότερα, η ίδια υπουργός, με πολιτική επιλογή επέβαλλε μέσω των διοικητικών μηχανισμών του υπουργείου 13 συμπτύξεις τμημάτων στα δημοτικά σχολεία του κέντρου της Αθήνας! Επισημαίνουμε ότι με στοιχεία της ίδιας της Α΄ Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθήνας, τα κενά εκπαιδευτικών που καταγράφονται, τώρα, τέλη Οκτώβρη, είναι 689. Επαναλαμβάνουμε, μόνο στην Α΄ Διεύθυνση, μόνο στην Πρωτοβάθμια! Γιατί σε ολόκληρη τη χώρα οι ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό είναι χιλιάδες μετά τις δύο πρώτες φάσεις προσλήψεων αναπληρωτών/τριών. Και ενώ τόσο καλά τα έχει τακτοποιήσει φέτος το υπουργείο Παιδείας, ακολούθως, στις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών και των γονιών τις ημέρες που πέρασαν έχουν να αντιπαραθέσουν συνεχή παρουσία της αστυνομίας. Το αποκορύφωμα του κυβερνητικού αυταρχισμού ήρθε την Πέμπτη 23 Οκτώβρη, όταν μια μαζικότατη συγκέντρωση εκπαιδευτικών και γονιών μαζί με τα παιδιά τους, δέχθηκε πρωτοφανή επίθεση καταστολής από μονάδες ΜΑΤ και …ΟΠΚΕ, με χημικά και ξύλο κυριολεκτικά στο ψαχνό, έξω από τα γραφεία της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Α΄ Αθήνας. Δεν δίστασαν να ρίξουν χημικά σε μικρά παιδιά. Το αποτέλεσμα, παιδιά μετακομίστηκαν από τους γονείς τους στο Κέντρο Υγείας Αλεξάνδρας και μάλιστα ένα από αυτά παραπέμφθηκε στο νοσοκομείο Παίδων για παραπέρα εξετάσεις και παρακολούθηση.
Εδώ φτάσαμε λοιπόν. Η κυβέρνηση έχει φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζει γονείς, εκπαιδευτικούς και ανήλικα παιδιά με άγρια καταστολή. Είναι οι ίδιοι που νομοθετούν και μας λένε ότι δε μπορούμε να διαδηλώνουμε στο Σύνταγμα. Οι ίδιοι χτύπησαν τους γιατρούς έξω από το νοσοκομείο τους στο Αττικό, οι ίδιοι χτύπησαν τους φοιτητές της Αρχιτεκτονικής μέσα στη σχολή τους, οι ίδιοι χτύπησαν και τους εκπαιδευτικούς και γονείς έξω από τα γραφεία της Διεύθυνσής τους! Τελικά που έχουμε το δικαίωμα να διαδηλώσουμε σύμφωνα με την κυβέρνηση;
Όμως η καταστολή όσο βάρβαρη κι αν γίνεται δεν μπορεί προφανώς να κρύψει τα κενά στα σχολεία. Το υπουργείο Παιδείας γνώριζε από μήνες την πραγματική έκταση του προβλήματος, ωστόσο προχώρησε με καθυστέρηση και ελάχιστους διορισμούς, αφήνοντας χιλιάδες κενά ακάλυπτα. Επιπλέον, εξαπάτησε γονείς και μαθητές, διαβεβαιώνοντας πως «όλοι οι εκπαιδευτικοί θα βρίσκονται στη θέση τους από την πρώτη μέρα», κάτι που –όπως επισημαίνεται– δεν συνέβη ποτέ. Πολλά σχολεία παραμένουν υποστελεχωμένα ενάμιση μήνα μετά το πρώτο κουδούνι, με τις χαμένες διδακτικές ώρες να συσσωρεύονται. Ακολούθως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διαβεβαίωνε με αυτοπεποίθηση ότι «1 Οκτωβρίου όλοι οι εκπαιδευτικοί θα είναι στη θέση τους». Και μετά, όταν έγινε και η δεύτερη φάση προσλήψεων αναπληρωτών πραγματοποιήθηκε και φάνηκε πολύ καθαρά ότι δε βγαίνει η χρονιά, επιστράτευσαν τη γνωστή τακτική της συκοφάντησης. Για τα κενά φταίνε οι γυναίκες εκπαιδευτικοί οι οποίες μόλις διορίζονται μόνιμες πάνε και παίρνουν άδεια εγκυμοσύνης. Εκείνη που δεν είχαν το δικαίωμα να πάρουν όσο ήταν αναπληρώτριες. Πρωινή εφημερίδα έφτασε στο σημείο να κάνει πρωτοσέλιδο την είδηση αυτή, ρίχνοντας, εμμέσως πλην σαφώς, το ανάθεμα για τα κενά στις εγκύους εκπαιδευτικούς.
Αντί να ενισχύσει το εκπαιδευτικό προσωπικό, το υπουργείο επιλέγει συγχωνεύσεις τμημάτων, υπερωρίες και τάξεις με 25 στην πρωτοβάθμια, 27 και 28 στη δευτεροβάθμια μαθητές, ακόμη και σε σχολεία με υποδομές που δεν το επιτρέπουν.
Είναι οι ίδιοι που μιλούν για «ποιότητα στην εκπαίδευση», «αριστεία», είναι αυτοί που υπόσχονται το καλύτερο σχολείο που θα φέρει η αξιολόγηση. Πρόκειται σαφώς για πολιτική αποδόμησης της δημόσιας εκπαίδευσης, αποδόμησης την οποία επιχειρεί η κυβέρνηση αφενός να επιβάλει, αφετέρου να μεταθέτει τις ευθύνες για αυτήν στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γονείς και μαθητές, με ανυπόστατες κατηγορίες για ψευδή στοιχεία στα κενά, με την περίφημη αξιολόγηση, με πολλαπλές εξετάσεις όπου σε καθεστώς υπολειτουργίας και υποστελέχωσης, τα παιδιά με μη ευνοϊκή κοινωνική ταξική προέλευση θα βιώνουν ως προσωπική αποτυχία τα αποτελέσματα ενός σκληρού και άδικου ανταγωνισμού, θα βιώνουν την κοινωνική απόρριψη ως ατομική ευθύνη. Γι αυτό, το δημόσιο σχολείο δεν είναι υπόθεση μόνο των εκπαιδευτικών και των γονιών. Είναι υπόθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας.
