Ήταν αρχές Ιουνίου όταν η Αντιγόνη, αστυνομικός στη Δράμα, έγραφε: «Η ελληνική οικογένεια βάλλεται απ’ τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και το Pride, αλλά όταν ένας άντρας σφάζει τη γυναίκα του μια ανάσα απ’ τα παιδιά του, η ελληνική οικογένεια ζει μονάχα μια μεμονωμένη τραγική στιγμή». Η πικρή – ειρωνική αυτή ανάρτησή της αφορούσε την 39χρονη Βασιλική που δολοφονήθηκε με 45 μαχαιριές από τον 41χρονο σύζυγό της μέσα στο σπίτι τους στην Καλαμάτα.
Δεν συμπληρώθηκαν δύο εβδομάδες και η 45χρονη Αντιγόνη δολοφονήθηκε με εφτά μαχαιριές από τον 50χρονο, επίσης αστυνομικό, εν διαστάσει σύζυγό της, ο οποίος στη συνέχεια αυτοκτόνησε.
Έτσι, η ματωμένη αλυσίδα της έμφυλης βίας ολοένα και μεγαλώνει.
Η νέα γυναικοκτονία στη Δράμα παρουσιάστηκε ακόμα μία φορά από τα Μέσα Ενημέρωσης ως «οικογενειακή τραγωδία» και αποτέλεσε μια ακόμα αφορμή για ρεπορτάζ «κλειδαρότρυπας» που αφορούν τις σχέσεις του ζευγαριού. Οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, αφού «έπεσαν από τα σύννεφα», σιγά σιγά άρχισαν να… θυμούνται απειλές, καταναγκαστικούς ελέγχους και χειριστικές συμπεριφορές του άνδρα δολοφόνου, του άνδρα «ιδιοκτήτη», που δεν ανεχόταν το «κτήμα» του να είναι αυτόνομο και αυτόβουλο, να επιθυμεί τον χωρισμό. Σε όλα αυτά τα «αποκαλυπτικά» ρεπορτάζ δεν ακούγεται συνήθως το όνομα της γυναίκας, εν προκειμένω της Αντιγόνης. Είναι απλώς μια «άτυχη 45χρονη», που παρουσιάζεται ως θύμα ενός μη αναστρέψιμου ατυχήματος. Και η κανονικοποίηση καλά κρατεί…
Για ακόμα μια φορά, όμως, επιβεβαιώνεται ότι οι γυναικοκτονίες δεν είναι απροειδοποίητα εγκλήματα, αλλά αποτελούν κορύφωση ενός ιστορικού κακοποίησης και καταναγκαστικού ελέγχου. Δεν είναι «εγκλήματα πάθους», είναι η πατριαρχία που ακονίζει μαχαίρια, οπλίζει χέρια…
Στα ρεπορτάζ, τις αναλύσεις και τις συζητήσεις προστέθηκαν και τα θέματα που αφορούσαν τα ψυχομετρικά τεστ και τον ρόλο ψυχολόγων και ψυχιάτρων, που δεν έθεσαν κανένα εμπόδιο στον 50χρονο αστυνομικό, ο οποίος παράλληλα με τις απειλές και τις κακοποιητικές πιέσεις στην Αντιγόνη, συνέχιζε να οπλοφορεί και να… υπηρετεί τον νόμο και την τάξη. Ερώτημα παραμένει, επίσης, το αν η Αντιγόνη είχε ενημερώσει την Υπηρεσία για τις πιέσεις και τις απειλές που δεχόταν από τον εν διαστάσει «μαινόμενο» σύζυγο. Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες αυτές, δεν θα πέσουμε από τα σύννεφα… Δεν έχουμε ξεχάσει τη γυναικοκτονία που σημειώθηκε τον Απρίλιου του 2024 έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων. Δεν έχουμε ξεχάσει την Κυριακή Γρίβα, θύμα της πατριαρχίας και της αστυνομικής αδιαφορίας.
Η Αντιγόνη ήταν τον πέμπτο θύμα έμφυλης βίας φέτος, καθώς από τις αρχές του 2026 έχουν καταγραφεί πέντε γυναικοκτονίες στην Ελλάδα σε διάστημα μικρότερο των έξι μηνών. Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης, την τριετία 2023-2025 καταγράφηκαν στη χώρα μας 55 γυναικοκτονίες. Από αυτές, οι 30 φέρονται να διαπράχθηκαν από πρώην ή νυν συζύγους και συντρόφους, ενώ οι υπόλοιπες σχετίζονται κυρίως με στενούς συγγενείς, όπως πατέρες και γιους.
Η ματωμένη αλυσίδα της έμφυλης βίας μεγαλώνει, αποδεικνύοντας ότι οι όποιες παρεμβάσεις δεν επαρκούν. Τα στερεότυπα, η πατριαρχική αντίληψη έχουν βαθιές ρίζες στην κοινωνία. Κι όσο οι γυναικοκτονίες πολλαπλασιάζονται, τόσο γίνεται ολοφάνερο ότι η αντιμετώπιση οφείλει να είναι πολυδιάστατη. Κι όμως… Είμαστε ακόμα στην αρχή. Απόδειξή ότι μέχρι σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία». Φαίνεται ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν αντέχει να πληγώσει την «ψυχή της παράταξης», έχοντας στραμμένο το βλέμμα για μια ακόμα φορά στην Ακροδεξιά και στις λογής υπερσυντηρητικές φωνές.
Άλλωστε, η Μαρία Γρατσία, συνεργάτιδα της Μαρίας Καρυστιανού και στέλεχος του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», δεν δίστασε λίγες μόνο μέρες από τη νέα γυναικοκτονία να δηλώσει σε συνέντευξή της: «Η αξία του ανθρώπου είναι η ίδια ανεξαρτήτως φύλου και ότι δεν πρέπει να εισάγονται διακρίσεις στη νομοθετική αντιμετώπιση του φαινομένου».
Αλήθεια, πόσο πιο επαναλαμβανόμενο θα πρέπει να είναι το μοτίβο της έμφυλης βίας, του συστημικού ελέγχου και των πατριαρχικών αντιλήψεων, ώστε τα εγκλήματα να χαρακτηρίζονται αιτιολογημένα ως γυναικοκτονίες;
Φωτογραφία: Δανάη Δαυλοπούλου / Eurokinissi
