Το τελευταίο δίμηνο στη Μαγνησία ήταν «θερμό», αναδεικνύοντας σειρά κοινωνικών και εργασιακών ζητημάτων. Αρχής γενομένης την απεργία διαρκείας της ΒΙΣ, όταν η εταιρεία ανακοίνωσε το οριστικό κλείσιμο της μονάδας χαρτοποιΐας, με την απόλυση 8 εργαζομένων το μήνα σε βάθος τετραμήνου, όπου οι εργαζόμενοι απάντησαν με απεργιακό αγώνα σε αλληλεγγύη των απολυμένων συναδέλφων τους, τη σκυτάλη παρέλαβε το εργοστάσιο της Coca Cola, όταν η εταιρεία ανακοίνωσε με τηλεδιάσκεψη το οριστικό κλείσιμο του εργοστασίου και τη μετεγκατάστασή του στο Σχηματάρι, ενημερώνοντας πως όσοι εργαζόμενοι επιθυμούν να το ακολουθήσουν, δικαιούνται επιδόματος ενοικίου και κάλυψης μεταφορικών εξόδων.
Η απεργία της ΒΙΣ
Η απεργία της ΒΙΣ έφτασε στην 56η ημέρα αγώνα. Την περασμένη Τρίτη έληξε με απόφαση Γενικής Συνέλευσης, όπου εκ των 152 ψηφισάντων, οι 80 ψήφισαν να λήξει ο απεργιακός αγώνας, οι 69 να συνεχιστεί, ενώ τρία ψηφοδέλτια ήταν λευκά.
Το Σωματείο ανακοίνωσε πως θα συνεχίσει με δικαστικούς αγώνες τον αγώνα ενάντια στις επικείμενες απολύσεις. Μια μέρα νωρίτερα από τη συνέλευση, είκοσι απεργοσπάστες εισέβαλαν στο χώρο του εργοστασίου προκειμένου να δουλέψουν.
Μετεγκατάσταση της Coca Cola
Παράλληλα, στο εργοστάσιο της Coca Cola, όταν η εταιρεία ανακοίνωσε το οριστικό κλείσιμο 11 Νοέμβρη, οι εργαζόμενοι κατέλαβαν το εργοστάσιο κα συνέχισαν με επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες μέχρι τις 27 Νοέμβρη, που λήγει η προθεσμία υποβολής αίτησης για μετεγκατάσταση εργαζομένων στο Σχηματάρι. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στην Coca Cola 3Ε Λάζαρο Τσελεπή, από το σύνολο των 88 εργαζομένων, μόλις οκτώ δεν έχουν αποφασίσει τι θα κάνουν. «Από τους 80, αρκετοί είναι αυτοί που έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν την πρόταση της εταιρίας και να μεταβούν στο Σχηματάρι για να εργαστούν (με επιδότηση ενοικίου 250 ευρώ για τρία χρόνια), ενώ άλλοι επέλεξαν την εθελούσια έξοδο».
Ο ρόλος της τοπικής κοινωνίας
Συνοπτικά, και οι δύο απεργιακοί αγώνες ηττήθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το σημαντικότερο όμως όλων ήταν ότι, πέρα από το ρεπορτάζ σε τοπικά ΜΜΕ, η τοπική κοινωνία του Βόλου ελάχιστα έμαθε, θορυβήθηκε ή προβληματίστηκε από το θέμα. Αυτό αποτελεί και βασική αιτία στην πορεία των δύο αγώνων, καθώς αν μιλούσαμε για μαζική συμπαράσταση αλληλέγγυων πολιτών, οι ίδιοι οι απεργοί θα μπορούσαν να συνεχίσουν πιο δυναμικά τον αγώνα τους.
Σε όλο αυτό το διάστημα είχαν κατατεθεί προτάσεις αλλά και ψηφίσματα συμπαράστασης από τον κινηματικό χώρο της πόλης, όμως η υπόθεση παρέμεινε κλειστή και μόνο μπροστά στις πύλες των δύο εργοστασίων. Η υπόθεση και των δύο εργοστασίων είναι πάντως ενδεικτική της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στη Βιομηχανική Περιοχή της Μαγνησίας. Χαρακτηριστικά του τελευταίους μήνες, οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας μπήκαν σε διαθεσιμότητα. Στην ΙΜΑΣ το θέμα της εκ περιτροπής εργασίας ξανανοίγει κ.α. Το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε είναι πως σε κάθε μάχη αναγκαία είναι η αλληλεγγύη, αλλά και ο ορίζοντας του αγώνα. Πού θες δηλαδή να καταλήξει ο αγώνας που δίνει.
Το πρωί της Πέμπτης αν δεν βρίσκονταν στο πλευρό της ΒΙΟΜΕ 250 αλληλέγγυοι, ο πλειστηριασμός δεν θα έπαιρνε αναβολή. Αντίστοιχα, σε κοινωνικό επίπεδο, οι χιλιάδες των φτωχοποιημένων νοικοκυριών δεν θα είχαν λάβει καμία βοήθεια, χωρίς τη στήριξη των δομών αλληλεγγύης ούτε και οι χιλιάδες των προσφύγων και μεταναστών θα έβρισκαν έστω λίγες στιγμές ανακούφισης και φροντίδας μέσα στο μεγάλο μαρτύριο που βιώνουν. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.
Ηλέκτρα Προσήλια
