φωτογραφία: eurokinissi, από όταν ο Μανωλάκος ήταν Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ
Συνηθίζεται όταν φεύγουν κάποιοι άνθρωποι να γράφουμε λόγια συμπάθειας ακόμα και αν πολλές φορές δεν τα άξιζαν όλα, μοιάζει με ενός είδους ενοχή που θέλουμε να βγάλουμε από πάνω μας. Αυτή την φορά δεν ισχύει κάτι τέτοιο, λίγα θα είναι όσα γραφτούν. Ο Αριστείδης Μανωλάκος που έφυγε από τη ζωή ήταν πραγματικά σπουδαίος, ένας από εκείνους που είχαν μια απόλυτα συνεπή, αξιοπρεπή και έντιμη πορεία στη ζωή τους, στην Αριστερά, στην δημοσιογραφία. Ήταν ένας ωραίος άνθρωπος.
Είχα την τύχη, πιτσιρικάς τότε, να κάθομαι για χρόνια σε διπλανά γραφεία με κάποια δημοσιογραφικά πρότυπα που διάβαζα από μικρός στην ´´Ελευθεροτυπία´´. Αριστείδης Μανωλάκος, Γιώργος Βότσης, Νίκος Κιάος και άλλοι ακόμα. Ο Αριστείδης ήταν ξεχωριστός, σεμνός, ακέραιος, τον θαύμαζα, συχνά χανόμαστε σε ατέρμονες συζητήσεις όπου κυρίως τον άκουγα, έλεγε ιστορίες από τα χρόνια της δικτατορίας, της αριστεράς, της δημοσιογραφίας.
Ήταν πιστεύω και από τους πιο σημαντικούς προέδρους που πέρασαν από την ΕΣΗΕΑ, μου είχε κάνει την τιμή να προλογίσει την ´´Χαμένη τιμή της Δημοσιογραφίας”. Αν διαβάσει κανείς τα λόγια που είχε γράψει το 2018 θα διαπιστώσει πόσο επίκαιρα είναι στις ημέρες μας.
Βιογραφικό — Αριστείδης Μανωλάκος
Ο Αριστείδης Κυρ. Μανωλάκος υπήρξε εξέχων Έλληνας δημοσιογράφος, συνδικαλιστής και πρώην πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), με μακρά και επιδραστική πορεία στη δημοσιογραφία και την κοινωνική δράση.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση:
Γεννήθηκε το 1938 στον Ασωπό Λακωνίας. Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο Μολάων, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1955 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία:
Τη δημοσιογραφική του πορεία άρχισε το 1963 στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» ως ελεύθερος ρεπόρτερ, συνεχίζοντας στο «Το Βήμα» και «Τα Νέα» στο ελεύθερο ρεπορτάζ. Το 1974 μετακινήθηκε στην ιστορική αριστερή εφημερίδα «Η Αυγή», όπου υπηρέτησε ως πολιτικός συντάκτης, στη συνέχεια σε διευθυντική θέση και ως πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Μετά εργάστηκε στην «Ελευθεροτυπία» ως κορυφαίος αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της «Εφημερίδας των Συντακτών» μετά το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας.
Συνδικαλιστική δράση και ΕΣΗΕΑ:
Ο Μανωλάκος υπηρέτησε τον δημοσιογραφικό συνδικαλισμό με έντονη παρουσία. Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και μέλος σε τρία ακόμη Διοικητικά Συμβούλια. Κατά τη θητεία του, προώθησε την ένταξη των δημοσιογράφων των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών στο σωματείο, ίδρυσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, και ενίσχυσε την υποδομή της Ένωσης με την αγορά του δεύτερου ορόφου του κτηρίου στην Ακαδημίας και του κτιρίου στην οδό Ζαΐμη.
Πολιτική και κοινωνική στάση:
Τον χαρακτηρίστηκε ως ακάματος και ακηδεμόνευτος μαχητής του συνδικαλιστικού κινήματος και διανοούμενος της Αριστεράς, με ευρυμαθή σκέψη και απόψεις που επηρέασαν την πολιτική ζωή της χώρας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του φυλακίστηκε και εξορίστηκε λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης, χωρίς όμως να λυγίσει. Η δημοσιογραφική του πένα σημειωνόταν για την αντικειμενική της γραμμή και την ανεξαρτησία της από παρασκηνιακές πιέσεις.
Ο Αριστείδης Μανωλάκος σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας σημαντικό αποτύπωμα στο χώρο της ελληνικής δημοσιογραφίας και του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Η πολιτική του κηδεία πραγματοποιήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Το βιογραφικό που παραθέτει η ΕΜΙΑΝ (Εταιρεία Μελέτης Αριστερής Νεολαίας):
Ο Αριστείδης Κυρ. Μανωλάκος γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας το 1938. Φοίτησε στο γυμνάσιο Μολάων, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ζει στην Αθήνα από το 1955. Εργάστηκε ως ελεύθερος ρεπόρτερ στα Νέα και ως πολιτικός συντάκτης στην Αυγή και την Ελευθεροτυπία. Μετά το 1997 διετέλεσε, δύο φορές, πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Το 1956, με πρόταση του Αντρέα Λεντάκη, οργανώθηκε στην παράνομη ΕΠΟΝ. Το 1958, μετά τη διάλυση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ συμμετέχει στη Ν.ΕΔΑ ως μέλος του Γραφείου Σπουδάζουσας και αργότερα ως γραμματέας του, διαδεχόμενος τον Γρηγόρη Γιάνναρο. Στη συνέχεια, μέλος του Γραφείου του Κ.Σ. της Ν.ΕΔΑ, και από τον Δεκέμβριο του 1962 τακτικό μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ, συμμετέχει στο κίνημα του 1–1-4 και του 15% των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του ’60, ενώ τον Απρίλιο του 1963 εκλέγεται από το Δ΄ Πανσπουδαστικό Συνέδριο στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1964, ως εκπρόσωπος της Ν.ΕΔΑ ανακοινώνει μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη, εκπρόσωπο της ΔΚΝΓΛ, τη συγχώνευση των δύο πολιτικών νεολαιών της Αριστεράς. Εργάστηκε για την προετοιμασία του Ιδρυτικού Συνεδρίου της ΔΝΛ και κατά την επεξεργασία των βασικών κειμένων του διατύπωσε και απόψεις (όπως την περίληψη του σοσιαλισμού στους στρατηγικούς στόχους της οργάνωσης) αποκλίνουσες από την τοποθέτηση της πλειοψηφίας. Εκλέχθηκε μέλος του Κ.Σ. της ΔΝΛ και του Προεδρείου του. Μετά το Συνέδριο συνέχισε την προσφορά του ως υπεύθυνος της διαφώτισης μέχρι τη στράτευσή του τον Ιούνιο του 1965. Από τον Σεπτέμβριο του 1966 ώς την κήρυξη της δικτατορίας ήταν γραμματέας της οργάνωσης Αθήνας της ΔΝΛ. Στις 21 Απριλίου 1967 πέρασε στην παρανομία. Ήταν ιδρυτικό μέλος της “Επιτροπής του Πάσχα” μαζί με τον Μ. Θεοδωράκη και άλλα στελέχη της ΔΝΛ και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ), έχοντας –μαζί με άλλα στελέχη του– την ευθύνη της συνεργασίας με τη Δημοκρατική Άμυνα, τις ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης) και άλλες αντιδικτατορικές οργανώσεις. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1967, κρατήθηκε επί μήνες στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ (στρατόπεδο Διονύσου) και τον Μάρτιο 1968 εκτοπίστηκε στο Παρθένι Λέρου ώς τον Δεκέμβριο του 1970. Το 1968 αντιτάχθηκε στις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, χωρίς να ταχθεί με τις απόψεις του Γραφείου Εσωτερικού, αλλά μαζί με άλλα στελέχη της Νεολαίας αποτέλεσαν τον πυρήνα του “Χάους”. Έκφραση των απόψεών τους αποτέλεσε, εν μέρει, το κείμενο διαμαρτυρίας για την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχοσλοβακία τον ίδιο χρόνο.
