Αγαπημένε μας Γιώργο, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα έφευγες τόσο γρήγορα και αναπάντεχα, όταν σε συναντήσαμε πριν λίγες μέρες στο σπίτι σου με τη συντρόφισσα Πέγκυ Δημητρακοπούλου από την οργάνωση στο Μαρούσι. Σωματικά ανήμπορός αλλά μυαλό ξυράφι. Ενημερωμένος και ανήσυχος για τα σημερινά. Πρόθυμος να διηγηθεί τα περασμένα με εξαιρετική ακρίβεια. Σε προπέμπει σήμερα η αγάπη και ο σεβασμός συναδέλφων, συντρόφων, αλλά και μαθητών-μαθητριών σου από τις Ουρσουλίνες στη Νάξο, τη Σχολή Χατζηδάκι και τη Χιλλ. Σε χαρακτήρισαν χαρισματικό δάσκαλο, ανυπότακτο, ηγετική φυσιογνωμία, διανοούμενο και ασυμβίβαστο-ευαίσθητο αριστερό. Πιο διεισδυτικός όμως είναι ο χαρακτηρισμός, η τιμή που σου επιδαψίλευσαν οι τελευταίοι μαθητές στο 5ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου. Σε αποκαλούσαν «ο απίστευτος κύριος Τέλειος», καθώς είχαν πάρει από σένα το μάθημα της Άλγεβρας της ζωής και των Μαθηματικών του αγώνα. Όχι από την έδρα, αλλά δίπλα δίπλα.
Ο Γιώργος Φυσάκης υπήρξε ηγετική προσωπικότητα του εμβληματικού κινήματος των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Επικεφαλής μιας ομάδας φωτισμένων εκπαιδευτικών και προικισμένων συνδικαλιστών, ανάμεσά στους οποίους οι πρόωρα χαμένοι Αγησίλαος Χριστοδουλόπουλος, Ανδρέας Κασσέτας και Αποστόλης Ανδρέου. Αν υπάρχει Θεός, εκεί στο επέκεινα, σίγουρα θα συνεδριάζετε μαζί, πιστοί στην αξία των δημοκρατικών διαδικασιών.
Το κίνημα των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, μέσα στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, είχε ως κορύφωση την πολύμηνη απεργιακή κινητοποίηση του 1976. Η φωτογραφία από τη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση στον Σπόρτιγκ, όπου βρεθήκαμε μαζί μαθητές, γονείς και καθηγητές, βρισκόταν στο κεντρικό σημείο, πάνω από το τζάκι στο σπίτι σου, και σήμερα σε συντροφεύει στο τελευταίο σου ταξίδι, αγαπημένε μας Γιώργο. Ήταν μια επιτυχημένη απεργία διότι οδήγησε στην ψήφιση του νόμου Ράλλη 682/1977. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί αναγνωρίστηκαν ως εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενώ μέχρι τότε ήταν υπάλληλοι χωρίς δικαιώματα. Η θεσμική αυτή κατάκτηση στηρίχθηκε στο άρθρο 16 του Συντάγματος του 1975, όπου με πρωτοβουλία του τότε βουλευτή της ΕΚΝΔ Ευάγγελου Παπανούτσου για πρώτη φορά προβλεπόταν ότι η ιδιωτική εκπαίδευση τελεί υπό την εποπτεία του κράτους. Είναι το ίδιο άρθρο που κατοχυρώνει το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ. Μισό αιώνα μετά επιχειρείται το ξήλωμα του άρθρου και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Αποχαιρετώντας σήμερα τον Φυσάκη, αποχαιρετάμε μια εποχή…
Η πολιτική της ΟΙΕΛΕ, όπως καθορίσθηκε την εποχή της προεδρίας Φυσάκη, βασιζόταν στην αρχή ότι η αξιοπρέπεια του ιδιωτικού εκπαιδευτικού αποτελεί προϋπόθεση για ένα σχολείο που θα διαπαιδαγωγεί πολίτες ολόπλευρά μορφωμένους και με δημοκρατική συνείδηση. Δεν υπέκυψε στον συντεχνιασμό. Αντίθετα, η ΟΙΕΛΕ υπερασπίστηκε τον κοινωνικό ρόλο του εκπαιδευτικού και του σχολείου. Ήταν η πρώτη συνδικαλιστική οργάνωση που ασχολήθηκε με θέματα όχι μόνο στενά κλαδικά. Διοργάνωσε το συνέδριο για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, με καθοριστική τη συμβολή της αξέχαστης Αλόης Σιδέρη. Τα πρακτικά του συνεδρίου, όπως και η απεργιακή συγκέντρωση στον Σπόρτιγκ, αλλά και άλλα ντοκουμέντα, τα είχες συγκεντρώσει, Γιώργο, και τα είχες παραδώσει πρόσφατα στην ΟΙΕΛΕ, στο πλευρό της οποίας παρέμεινες όλα αυτά τα χρόνια. Εκκρεμεί η ψηφιοποίηση του αρχείου για τη γενικότερη αξιοποίησή του.
Ο Γιώργος Φυσάκης υπήρξε το πιο προβεβλημένο συνδικαλιστικό στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού. Πώς έγινε δυνατό να είναι πρόεδρος μιας Ομοσπονδίας, αν και προερχόταν από ένα μικρό κόμμα; Τι ήταν εκείνο που διέσωσε την ΟΙΕΛΕ από την ασύγγνωστη κομματικοποίηση της εποχής; Ήταν η ισχυρή πεποίθηση ότι το κίνημα μπορεί να αναπτυχθεί μόνο στη βάση της αυτονομίας από την εργοδοσία, την εκάστοτε κυβέρνηση και τα κόμματα. Αυτό προϋπέθετε σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτονομία και δημοκρατία συγκροτούσαν τη βάση της ενότητας. Και σε αυτές τις αρχές υπήρξε ανυποχώρητη η συνδικαλιστική παρουσία του Φυσάκη. Όταν μάλιστα η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ παρενέβη στο ΚΚΕ Εσωτερικού για να «φρονηματίσει» τον Φυσάκη και να σταματήσει μια άλλη απεργία, αυτός με αποφασιστικότητα και ευγένεια υπενθύμισε την αξία της αυτονομίας που ήταν καταστατική αρχή του κόμματος, και η απεργία έγινε όπως αποφάσισαν οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί.
Με τον Γιώργο βρεθήκαμε πολύ κοντά την περίοδο που ήμουν στο υπουργείο Παιδείας και πετύχαμε, παρά την αντίθεση της Τρόικα, να επαναφέρουμε το 2016 το καθεστώς προστασίας των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, ανταποκρινόμενοι σε αιτήματα της ΟΙΕΛΕ της οποίας ήταν τότε πρόεδρος ο αείμνηστος Μιχάλης Κουρουτός. Ανάμεσα στις άλλες ρυθμίσεις κατοχυρώσαμε και την αιτιολογημένη απόλυση, κάτι που είχε καταργηθεί με τα Μνημόνια και επέστρεψε για τους άλλους εργαζόμενους αφού βγήκαμε από τα Μνημόνια το 2018, για να καταργηθεί και πάλι από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ήταν τότε που ο Γιώργος μαζί με τον Δημήτρη Κωσταράκο μας εφοδίαζαν με στοιχεία από την ιστορία του κινήματος των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Ο Γιώργος μας έφερε και το άρθρο του Παύλου Μπακογιάννη στο Βήμα το 1976, όπου διατυπωνόταν η πρόταση να καταργηθεί η ιδιωτική εκπαίδευση. Και όταν το καταθέσαμε στη Βουλή, η ΝΔ που έδινε μάχη υπέρ των σχολαρχών, αμήχανη μας είπε ότι ήταν άλλη εποχή. Με τον Γιώργο είχαμε μιλήσει και για το χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Είχε την εμπειρία από την κατάληψη του 5ου Γυμνασίου Αμαρουσίου, τότε που οι μαθητές με τη συμπαράσταση του «απίστευτου κύριου Τέλειου» προσπάθησαν να περισώσουν το προαύλιο του σχολείου από την ανέγερση ναού. Αλλά άλλαι αι βουλαί του Κυρίου…
Ο Φυσάκης υπήρξε μαχητικός συνδικαλιστής, πίστευε ότι οι αναγκαίοι συμβιβασμοί πρέπει να είναι προωθητικοί, να γίνονται με όρους μαζικού κινήματος και να μην είναι αποτέλεσμα υπουργικού παρασκηνίου. Υπήρξε τρυφερός δάσκαλος, σύντροφος και πραγματικός αριστερός. Με τη στάση ζωής του αφήνει σε όλους όσοι τον γνώρισαν, στα παιδιά του, τον Νίκο, τον Παύλο και τον Ορέστη, στα εγγόνια του, στους συντρόφους και τους συναδέλφους του, απόθεμα αξιοπρέπειας, αντίστασης και αγώνα.
Τον αποχαιρετούμε με συγκίνηση και αγάπη.
