Αποχαιρετώντας έναν φίλο

Η αλήθεια είναι ότι δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμουν σ’ αυτή τη θέση. Να εκφωνήσω τον επικήδειο του Νίκου Σερβετά, ενός ανθρώπου που με συνδέουν κοινές περπατησιές, κοινοί αγώνες, κοινές ανησυχίες. Να λοιπόν που τον αποχαιρετώ ως μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, του σωματείου που ο Νίκος νοιαζόταν και αγωνιζόταν να γίνει καλύτερο, δυνατότερο. Του σωματείου που ο Νίκος ήταν παρών σε κάθε κάλεσμα, σε κάθε κινητοποίηση, καθώς υπηρέτησε τη δημοσιογραφία με αξιοπρέπεια, συνέπεια και θάρρος. Δεν την αντιμετώπισε ως μέσο βιοπορισμού αλλά ως ένα κοινωνικό λειτούργημα και έναν τρόπο άμεσης παρέμβασης προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της πολιτικής κριτικής. Διεκδίκησε μια άλλη δημοσιογραφία. Πολλές φορές ύψωσε ανάστημα σε εργοδότες προκειμένου να υπερασπιστεί τις απόψεις του, να αντιμετωπίσει αυθαιρεσίες σε βάρος συναδέλφων του. Με φοβήθηκε να μπει μπροστά, να μιλήσει ανοιχτά και δημόσια. Αυτή η στάση ζωής δεν ήταν χωρίς κόστος για τον Νίκο.

Ο Νίκος άρχισε τη δημοσιογραφική του πορεία στη Σουηδία, όπου βρέθηκε το 1980 έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μέχρι τον αναπάντεχο θάνατο του πορεύθηκε στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Διένυσε μια μακρά και σημαντική διαδρομή στη δημοσιογραφία. Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες άφησε το αποτύπωμα του στον δημόσιο λόγο με συνέπεια και κριτική σκέψη. Από τα έντυπα και τα ΜΜΕ της Σουηδίας μέχρι την Εποχή και το Καμίνι, ο Νίκος Σερβετάς υπηρέτησε μια δημοσιογραφία που πλέον αποτελεί σπάνιο είδος στις μέρες μας. Ήταν δημοσιογράφος με υψηλή επαγγελματική κατάρτιση, ήθος και υποδειγματική συμπεριφορά προς τους συναδέλφους του.

Παράλληλα, η πολιτική του σκέψη και δράση δεν υπήρξε μια απλή ταυτότητα αλλά ένας τρόπος ερμηνείας των ανθρώπων, των κοινωνικών συνθηκών, των καθημερινών προβλημάτων. Εντάχθηκε από παιδί στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και εκεί συναντήθηκαν οι δρόμοι μας. Από τα ηρωικά χρόνια του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Ρήγα που βρεθήκαμε με χιλιάδες άλλους νέους και νέες με τον Νίκο ήρθαμε ακόμα πιο κοντά και λόγω του ποδοσφαίρου. Φανατικός Παναθηναϊκός αυτός, Πανιώνιος εγώ. Όμως λόγω της «σχέσης» Ρήγα Πανιώνιου ο Νίκος πάντα συμπαθούσε, πάντα είχε έναν καλό λόγο για τον «μικρό» πλην τίμιο Πανιώνιο. Ήταν συχνά τα τηλεφωνήματα του για να με ρωτήσει κάποια είδηση για τον Παναθηναϊκό, κάποια πληροφορία για παίκτη ή προπονητή που έπαιρναν οι «πράσινοι». Και πάντα με σχολιασμό αλλά και μπόλικο χιούμορ. Γιατί ο Νίκος ήταν μια μεγάλη γελαστή καρδιά. Γκρινιάρης κάποιες φορές, αλλά πάντα έτοιμος να τρέξει και να βοηθήσει. Να καλύψει «τρύπες» στην Εποχή, να κάνει βάρδια στο τραπεζάκι σε κάποιο φεστιβάλ. Γιατί ο Νίκος Σερβετάς ήθελε να είναι με τους ανθρώπους, να ακούει, να μιλάει, να συζητά. Για την Αριστερά, την ΕΣΗΕΑ, το ποδόσφαιρο.

Το περασμένο Σάββατο στο 1ο Νεκροταφείο αποχαιρέτησα εκ μέρους της ΕΣΗΕΑ το φίλο και σύντροφο Νίκο. Έναν δημοσιογράφο του οποίου τη μνήμη κρατάμε ζωντανή μέσα από τις αξίες που υπηρέτησε και θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε. Γιατί αυτό θα ήθελε ο Νίκος Σερβετάς, αυτό υπηρέτησε και γι’ αυτό αγωνίστηκε μέχρι την ημέρα του ξαφνικού θανάτου του. O Νίκος θα βρίσκεται στις συζητήσεις για το μέλλον της δημοσιογραφίας, για το αύριο της Αριστεράς, αλλά και για τον Παναθηναϊκό…

Αντίο φίλε Νίκο…