Το κείμενο αυτό δεν είναι αποχαιρετισμός. Δεν μπορώ ν’ αποχαιρετίσω τον Νίκο, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι εδώ δίπλα τη στιγμή που γράφω αυτό το σημείωμα, με κοιτάζει με το γνωστό δήθεν σοβαρό, μισοπονηρό και μισογελαστό του ύφος και παίρνω ανάποδες, μού ‘ρχεται να του πω να πάει να φτιάξει κι άλλο καφέ και να σταματήσει την πλάκα γιατί εντάξει, κάπου έλεος, υπάρχουν και όρια! Χαμογελάει και πάει στην κουζίνα και τον ακούω από μέσα να τραγουδάει κάτι από Σαββόπουλο ή Χατζηδάκη, δεν το ξεχωρίζω ακριβώς. Κι ύστερα με πλημμυρίζει σιγά σιγά μια απέραντη γλύκα, που έρχεται απ’ αυτόν και από μένα, κι απ’ τους δυο μαζί, και είναι ένα τεράστιο ευχαριστώ, ένα ευχαριστώ απ’ τον ένα στην άλλη κι ένα ευχαριστώ απ’ τους δυο μας σε όλους και όλες εσάς, που ήσασταν εκεί, που γράψατε, που τηλεφωνήσατε, που μιλήσαμε, που αγκαλιαστήκαμε, που περπατήσαμε… Όλος μας ο κόσμος ήταν εκεί, όλος ο κόσμος του Νίκου και ο δικός μου, όλες και όλοι που ζούμε σε μια απροσδιόριστη νεότητα που εξελίσσεται στο διηνεκές, κι άλλοτε σιωπά κι άλλοτε φωνάζει, τραγουδάει, τσακώνεται, βρίζει, πίνει, καπνίζει κι αγκαλιάζεται, όλη μας η συντροφική ζωή με όλες τις σημασίες. Ο κόσμος μας υπάρχει. Είν’ εδώ κι επειδή είν’ εδώ είμαστε κι εμείς και τον ξαναπλάθουμε διαρκώς.
Ό,τι αγαπήσαμε δεν σβήνει κι όσα είπαμε ισχύουν.
Συντρόφια, φίλοι και αδέρφια, σας ευχαριστούμε, σας ευχαριστώ.
