Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ
Ποτέ στα μεταπολιτευτικά χρονικά δεν υπήρχαν τόσες πολλές και διαφορετικές πηγές ενημέρωσης απ’ ότι στις μέρες μας. Περισσότερες εφημερίδες, περισσότεροι από ποτέ ραδιοφωνικοί και ιδιαίτερα τηλεοπτικοί σταθμοί, περισσότερες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και φυσικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τα οποία για την πλειονότητα των Ελλήνων αποτελούν, δυστυχώς, πρωτογενείς πηγές πληροφόρησης.
Λογικά σε ένα τέτοιο τοπίο η στοιχειωδώς αντικειμενική πληροφόρηση θα «ξεχείλιζε», κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα είχε την ευκαιρία να μάθει για την αλήθεια των γεγονότων τα οποία συμβαίνουν καθημερινά και με βάση τα οποία διαμορφώνει την πολιτική αλλά και κοινωνική του συμπεριφορά. Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει, η πληθώρα μέσων ενημέρωσης δεν ισοδυναμεί με καλή ενημέρωση, δεν σημαίνει καλά πληροφορημένους πολίτες, σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει μια στοιχειώδης ισορροπία σε αυτό τον τομέα.
Η εξαιρετικά χαμηλή θέση την οποία συνήθως παίρνει παγκοσμίως η χώρα μας σε ότι αφορά την ελευθερία του τύπου σε όλες τις μετρήσεις που γίνονται δεν αποτελεί ένα τυχαίο ή πρόσκαιρο γεγονός.
Δυο βασικοί παράγοντες οι οποίοι συντελούν στον περιορισμό της πολυφωνίας και της ελευθερίας έκφρασης στον χώρο των ΜΜΕ είναι η αποκαλούμενη διαπλοκή πολλών ιδιοκτητών ΜΜΕ με την εκάστοτε εκτελεστική εξουσία αλλά και η υπερσυγκέντρωση στα χέρια λίγων οικονομικών παραγόντων της πλειονότητας των μεγάλης επιρροής ΜΜΕ, μια συνθήκη η οποία έχει μεγεθυνθεί τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημα επιδεινώνεται γιατί οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς δεν είναι απλά εκδότες ή ιδιοκτήτες ΜΜΕ με την παραδοσιακή έννοια του όρου, δεν περιορίζουν δηλαδή τις δραστηριότητες τους στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Αλλά πρόκειται για ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα της οικονομίας και η ιδιοκτησία ΜΜΕ αποτελεί για αυτούς συνήθως έναν μοχλό πίεσης για την εξυπηρέτηση των πάσης φύσεων συμφερόντων και προσωπικών τους επιλογών. Διαθέτουν τα Μέσα δηλαδή ως όχημα προώθησης οικονομικών ή ακόμα και πολιτικών επιδιώξεων.
Το πρόσφατο κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού Attica Tv τυπικά αποδόθηκε σε οικονομική ασυμφωνία των έως τώρα διαχειριστών της τηλεοπτικής συχνότητας με τον δήμο Ασπροπύργου στον οποίο ανήκει η συχνότητα και την είχε παραχωρήσει πριν τρία χρόνια έναντι οικονομικού ανταλλάγματος στο αθόρυβο αλλά πανίσχυρο οικονομικά δίδυμο των Πάκου-Καυμένακη. Πρόκειται για δυο επιχειρηματίες με τεράστια οικονομική επιφάνεια και οι οποίοι κινούνται στον χώρο της ναυτιλίας, της ενέργειας, των μεγάλων έργων κ.ο.κ. Μοιάζει ειρωνικό να ακούγεται ότι δεν βρήκαν έναν κοινό τόπο με τον Δήμο για να συνεχίσουν την ενοικίαση της συχνότητας, το οικονομικό τους μέγεθος δεν αιτιολογεί κάτι τέτοιο.
Το αιτιολογεί με πιο πειστικό τρόπο ο πολιτικός χαρακτήρας που είχε το κανάλι που έκλεισε. Σε αντίθεση με τον τηλεοπτικό σταθμό Action 24 που έχει τους ίδιους ιδιοκτήτες αλλά πρόκειται για ένα φίλα προσκείμενο στην κυβέρνηση, το Attica Tv ήταν από τις ελάχιστες εξαιρέσεις ανάμεσα σχεδόν στο σύνολο των τηλεοπτικών σταθμών, που κάνοντας στοιχειωδώς καλή δημοσιογραφία ασκούσε όταν χρειαζόταν κριτική στη σημερινή εξουσία, προχωρούσε σε αποκαλύψεις για τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης, έδινε βήμα σε πολλές διαφορετικές πολιτικές φωνές. Έκανε δηλαδή αυτό που ονομάζεται δημοσιογραφία σε όλες τις δυτικές κοινωνίες.
Εύλογα, όσοι δεν παροικούν στη δημοσιογραφική Ιερουσαλήμ, θα αναρωτηθούν γιατί κάποιοι τόσο ισχυροί οικονομικοί παράγοντες κλείνουν έναν μικρό αλλά ανερχόμενο από άποψη τηλεθέασης και επιρροής και σίγουρα ενοχλητικό για την κυβέρνηση τηλεοπτικό σταθμό, ο οποίος μάλιστα εκτός της ανοδικής πορείας κέρδιζε ευρύτερη αναγνώριση. Η απάντηση βρίσκεται λίγες γραμμές πιο πάνω σε αυτό το σημείωμα. Οι Μπάκος-Καυμενάκης διαθέτουν μια σειρά από επιχειρηματικές δραστηριότητες οι οποίες συνδέονται άμεσα με το κράτος, δηλαδή την κυβέρνηση. Πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες αναφέρουν μια σειρά από δημόσια έργα τα οποία έχουν πάρει οι εταιρείες των δυο επιχειρηματιών ύψους πολλών εκατομμυρίων ευρώ.
Είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο δίνονται στη χώρα μας τα μεγάλα έργα τα οποία γίνονται με δημόσιο χρήμα μας, γνωστό και σε ποιους δίνονται. Είναι αυτοί που πριν αρκετά χρόνια ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε ονομάσει «νταβαντζήδες» και είχε προωθήσει έναν σχετικό νόμο με τον οποίο απαγορευόταν ένας ιδιοκτήτης τηλεοπτικού σταθμού να έχει οικονομικές συναλλαγές με το δημόσιο. Ο νόμος δεν είχε καλή τύχη, το ίδιο και το μιντιακό τοπίο στη χώρα μας.
