Φωτο: pexels
Σύρματα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, αγκάθια από μέταλλο, ακίδες. Σειρές η μία μετά την άλλη και άλλες σειρές πιο κάτω όλες κατά μήκος της επικράτειας. Σύρμα, σύρματα, συρματοπλέγματα. Και πιο πέρα μια ομάδα συνοριοφρουρών. Τεντώνουν το συρματόπλεγμα. Το πιάνουν από ένα δοκάρι, το στερεώνουν εκεί γερά και στη συνέχεια ξετυλίγουν. Και όλο ξετυλίγουν, τεντώνουν, μέχρι εκεί που δεν πάει, κι άλλο κι άλλο, τόσο που το σύρμα να στέκει εκεί, να βγάζει ήχο ενώ ο αέρας το κουνά, τεντωμένο, σχεδόν ζωντανό σε μια ερημιά σχεδόν απάτητη. Που θα μείνει απάτητη. Γιατί εδώ δεν πρέπει κανείς να πατήσει. Εδώ δεν θα περάσει κανείς.
Είναι που η χώρα δέχεται εισβολή. Όλο και περισσότεροι προσπαθούν να περάσουν. Όλο και περισσότεροι προσπαθούν να φτάσουν εδώ. Και δεν θα σταματήσουν σε τίποτα. Ρίχνουν τα σύρματα, σκάβουν περνούν από πάνω. Άλλοι απλά προχωρούν, τα ρούχα τους σκίζονται, τα ρούχα τους πιάνονται, η σάρκα. Κάποιοι το μετανιώνουν, γυρίζουν πίσω. Για λίγο. Ύστερα, λίγο πιο μετά, θα περάσουν από αλλού, θα βρουν πιο εύκολες διόδους, θα επιχειρήσουν τα πάντα, θα προσπαθήσουν, αρκεί να φτάσουν εκεί που πρέπει, αρκεί να φτάσουν στον προορισμό τους. Αρκεί να φτάσουν εδώ. Εδώ που κανείς δεν πρέπει να πατήσει.
Στην αρχή πιστεύαμε πως ήτανε μετανάστες. Άλλο ένα κύμα από μια άλλη χώρα από ανθρώπους που θέλουν να φτάσουν ως εδώ, άλλο ένα κύμα από ανθρώπους που προσπαθούν να αποκτήσουν αυτό που εμείς έχουμε εδώ. Ξένοι. Εκείνοι που έρχονται να αρπάξουν, να αποκτήσουν, να πάρουν τη θέση μας. Έτσι και εμείς πράξαμε όπως πράττουμε πάντα. Παραταχτήκαμε. Κατά μήκος. Να μην τους αφήσουμε να περάσουν. Να τους σπρώξουμε πίσω. Να τους διώξουμε. Μπροστά από τις σειρές τα σύρματα, ο ένας δίπλα στον άλλο σε κάθε μέρος της επικράτειας. Σταθήκαμε εκεί, τους περιμέναμε. Και αυτοί ήρθαν.
Δεν ήταν μετανάστες. Ξένοι ναι. Αλλά όχι ανθρώπινοι. Η όψη τους δεν είχε τίποτα το απόκοσμο, τίποτα που να σου προκαλεί εντύπωση ή να μοιάζει περίεργο. Και όμως δεν ανήκαν εδώ. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που υπήρχαν, κάτι στο βάδισμα και το βλέμμα. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο πρώτος που το κατάλαβε. Ο πρώτος που αναγνώρισε κάποιον δικό του εκεί ανάμεσα στους απέναντι και το ομολόγησε. «Πατέρα» είπε και ύστερα και άλλος και πιο μετά άλλος ένας. Πατεράδες και μάνες, γείτονες, εραστές. Πλήθος νεκρών από άλλα σημεία και άλλους χρόνους, παραταγμένοι κατά μήκος. Και ο καθένας άρχισε να αναγνωρίζει εκεί όλο και περισσότερους γνωστούς, όλο και περισσότερους ανθρώπους που ήξερε κάποτε και κάποτε έχασε. Και ο καθένας τους είχε μαζί πολλές όψεις. Τόσες όσες εκείνοι που τον θυμόνταν. Ήταν εκείνοι. Είναι εκείνοι. Είναι οι νεκροί αυτοί που προσπαθούν να παραβιάσουν τα σύνορά μας.
Αλλά εδώ δεν πρέπει κανείς να πατήσει. Εδώ δεν θα περάσει κανείς. Ζωντανοί ή νεκροί δεν κάνει διαφορά. Και εμείς λοιπόν, εμείς που παραταχτήκαμε εδώ. Τους σπρώξαμε, τους στείλαμε πίσω. Αυτούς με τις τόσες τους όψεις, τις αναμνήσεις, τις οικείες φιγούρες τους. Αυτούς όπως και τους προηγούμενους. Όλους όσους δεν ανήκουν εδώ. Αυτός ο τόπος είναι δικό μας τόπος. Και οι νεκροί στον τόπο αυτό είναι διαρκώς και πιο ξένοι.
