Σε πρόσφατο κείμενό του με τίτλο «Ο Τσίπρας και ο χρόνος», δημοσιευμένο στο alterthess.gr, ο Χρήστος Λάσκος προσπαθεί να ερμηνεύσει τη στάση του Αλέξη Τσίπρα και τις αποφάσεις του ως προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού της πρώτης αριστερής κυβέρνησης. Κάνει, επίσης, μια κριτική αναφορά στην τάση των «53», στην οποία ανήκε πριν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, και υποστηρίζει ότι η μνημονιακή μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν νομοτέλεια. Αφορμή για το κείμενο ήταν η συνέντευξη, που έδωσε ο πρωθυπουργός στον Πολ Μέισον, τον γνωστό δημοσιογράφο του «Γκάρντιαν», στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο «This is a coup». Το κείμενο καταλήγει ως εξής: «Τι να δείχνει, άραγε, αυτή η στάση του Αλέξη; Οίηση; Χαμηλό επίπεδο συναισθηματικής νοημοσύνης; Ή χάσαμε τη μπάλα, γενικώς; Μπορεί κάποια από αυτά. Μπορεί και όλα μαζί. Ό,τι κι αν απαντούσαμε, όμως, θα παραμέναμε στο επίπεδο της ψυχολογίας. Ενώ το παιχνίδι παίχτηκε στο πεδίο της πολιτικής. Όπου πολλοί -π.χ. οι αλήστου μνήμης “53”- από νωρίς επισήμαιναν τα ζητήματα αυτά και καλούσαν το κόμμα σε εγρήγορση. Μόνο που όταν ήρθε η κρίσιμη ώρα, ένα μεγάλο μέρος τους έδειξε μηδενική εγρήγορση. Αυτή η ευθύνη είναι μεγαλύτερη και από της αρχηγικής ομάδας. Γιατί, επιμένω, τίποτε από όσα συνέβησαν, δεν ήταν νομοτελειακό. Όλα θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά. Όλα. Και να μη χάναμε ούτε χρόνο, ούτε χρήματα, ούτε δυνάμεις. Γινόταν. Μόνο η δημοκρατία έλειψε!».
Οι «αλήστου μνήμης “53”», λοιπόν, μετά από «σιγή ασυρμάτου» για μεγάλο χρονικό διάστημα κι αφού αποψιλώθηκαν από τα κινηματικά στελέχη τους, κάνουν ξανά την εμφάνισή τους. Η σύστασή τους άλλαξε μετά την αποχώρηση της ομάδας Ρόζα και των περισσοτέρων στελεχών του πρώην Κοκκινοπράσινου Δικτύου και την προσθήκη κάποιων βουλευτών κι υπουργών της κυβέρνησης. Σε εκδήλωση στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, οι εισηγήσεις θύμιζαν «το ποντίκι που βρυχάται» κι επιβεβαίωσαν γι’ άλλη μια φορά το στίγμα της τάσης που στη σύντομη ιστορία του κόμματος έπαιξε το ρόλο του νεροκουβαλητή του σημερινού απόλυτου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας τάσης, της οποίας κάποια στελέχη συνέβαλαν καθοριστικά στην προώθηση του Αλέξη Τσίπρα από τα πρώτα του βήματα, ακόμα και στην εποχή της προεδρίας του Αλέκου Αλαβάνου. Της τάσης που πάντα έπαιζε συμπληρωματικό ρόλο στην παγίωση της πλειοψηφίας από την ηγετική ομάδα, με τη στήριξή της ή την εύγλωττη και καθοριστική αποχή σε κρίσιμες ψηφοφορίες της Κεντρικής Επιτροπής. Της τάσης που ανέχθηκε τη μη εκλογή προέδρου από την Κεντρική Επιτροπή και την εξέλιξή του σε έναν πρόεδρο-ηγεμόνα που κατέλυσε κάθε ίχνος εσωκομματικής δημοκρατίας. Με αποκορύφωμα το περασμένο καλοκαίρι, όταν αγνόησε προκλητικά την πλειοψηφία της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκρινε την παραίτηση της κυβέρνησης από την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, και πήρε τις γνωστές αποφάσεις ερήμην της Κεντρικής Επιτροπής την οποία ανέβαλε και του συνεδρίου το οποίο ματαίωσε προκηρύσσοντας εκλογές. Για όλα αυτά τι έκανε η νυν «Πρωτοβουλία Μελών των 53+»; Έκανε «την πάπια», βρίσκοντας μάλιστα επαρκέστατο το άλλοθι του πραξικοπήματος των δανειστών και υιοθετώντας το πολυχρησιμοποιημένο, από τους παλαιότερους υποστηρικτές του μνημονίου, επιχείρημα της ανυπαρξίας βιώσιμης εναλλακτικής λύσης. Και τα στελέχη της έχουν στρογγυλοκαθίσει στις κομματικές, βουλευτικές και κυβερνητικές τους καρέκλες, λιβανίζουν τον ολοένα και πιο επηρμένο Αλέξη Τσίπρα και κάνουν και καμιά εκδήλωση για εσωτερική κατανάλωση, με κόκκινες γραμμές που είναι καταδικασμένες να χάσουν το χρώμα τους και με μπόλικη πλην αναποτελεσματική έκφραση πολιτικής αγωνίας.
Οι «αλήστου μνήμης “53”», λοιπόν, μετά από «σιγή ασυρμάτου» για μεγάλο χρονικό διάστημα κι αφού αποψιλώθηκαν από τα κινηματικά στελέχη τους, κάνουν ξανά την εμφάνισή τους. Η σύστασή τους άλλαξε μετά την αποχώρηση της ομάδας Ρόζα και των περισσοτέρων στελεχών του πρώην Κοκκινοπράσινου Δικτύου και την προσθήκη κάποιων βουλευτών κι υπουργών της κυβέρνησης. Σε εκδήλωση στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, οι εισηγήσεις θύμιζαν «το ποντίκι που βρυχάται» κι επιβεβαίωσαν γι’ άλλη μια φορά το στίγμα της τάσης που στη σύντομη ιστορία του κόμματος έπαιξε το ρόλο του νεροκουβαλητή του σημερινού απόλυτου ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Μιας τάσης, της οποίας κάποια στελέχη συνέβαλαν καθοριστικά στην προώθηση του Αλέξη Τσίπρα από τα πρώτα του βήματα, ακόμα και στην εποχή της προεδρίας του Αλέκου Αλαβάνου. Της τάσης που πάντα έπαιζε συμπληρωματικό ρόλο στην παγίωση της πλειοψηφίας από την ηγετική ομάδα, με τη στήριξή της ή την εύγλωττη και καθοριστική αποχή σε κρίσιμες ψηφοφορίες της Κεντρικής Επιτροπής. Της τάσης που ανέχθηκε τη μη εκλογή προέδρου από την Κεντρική Επιτροπή και την εξέλιξή του σε έναν πρόεδρο-ηγεμόνα που κατέλυσε κάθε ίχνος εσωκομματικής δημοκρατίας. Με αποκορύφωμα το περασμένο καλοκαίρι, όταν αγνόησε προκλητικά την πλειοψηφία της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που πρόκρινε την παραίτηση της κυβέρνησης από την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, και πήρε τις γνωστές αποφάσεις ερήμην της Κεντρικής Επιτροπής την οποία ανέβαλε και του συνεδρίου το οποίο ματαίωσε προκηρύσσοντας εκλογές. Για όλα αυτά τι έκανε η νυν «Πρωτοβουλία Μελών των 53+»; Έκανε «την πάπια», βρίσκοντας μάλιστα επαρκέστατο το άλλοθι του πραξικοπήματος των δανειστών και υιοθετώντας το πολυχρησιμοποιημένο, από τους παλαιότερους υποστηρικτές του μνημονίου, επιχείρημα της ανυπαρξίας βιώσιμης εναλλακτικής λύσης. Και τα στελέχη της έχουν στρογγυλοκαθίσει στις κομματικές, βουλευτικές και κυβερνητικές τους καρέκλες, λιβανίζουν τον ολοένα και πιο επηρμένο Αλέξη Τσίπρα και κάνουν και καμιά εκδήλωση για εσωτερική κατανάλωση, με κόκκινες γραμμές που είναι καταδικασμένες να χάσουν το χρώμα τους και με μπόλικη πλην αναποτελεσματική έκφραση πολιτικής αγωνίας.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
