Το ευτύχημα του «ατυχήματος»
Αρκετός κόσμος από την Αριστερά και το Κίνημα είναι μπλοκαρισμένος σε σχέση με τη στάση του απέναντι στη νέα κυβέρνηση. Δεν έχουν εκλείψει, φυσικά, οι λόγοι για διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις, αυτό όμως που επικρατεί είναι μια λογική ανοχή απέναντι σε υπουργούς που δεν έχουν ακόμα ζεστάνει την καρέκλα τους, μια δικαιολογημένη αναμονή για την υλοποίηση των προεκλογικών εξαγγελιών κι η ελπίδα ότι η αριστερά στην κυβέρνηση θα κάνει τη διαφορά σε σχέση με το φθαρμένο και απαξιωμένο πολιτικό προσωπικό που μας κυβερνά τόσα χρόνια. Ψάχνοντας να βρω μια, σχετικά, καθαρή σκέψη που να μην είναι επηρεασμένη από συναισθηματισμούς και από πολιτική στράτευση, από την οποία θα μπορούσα να πάρω κάποιες απαντήσεις, κατέφυγα στον Νώντα τον μυστήριο τύπο στο καφέ της γειτονιάς.
Ο Νώντας είναι περίπου εβδομήντα χρόνων, με δασύτριχο μουστάκι και γκρίζο απεριποίητο μούσι, γεματούλης και σκυθρωπός, που φορά συνήθως πολύχρωμες τιράντες κι έχει μόνιμα κρεμασμένο στο κάτω χείλος του ένα στριφτό τσιγάρο. Έρχεται καθημερινά, νωρίς το απόγευμα, στο καφέ, κάθεται πάντα σ’ ένα γωνιακό τραπέζι με την πλάτη στον τοίχο για να προσέχει τα νώτα του, όπως έκαναν παλιά οι πιστολέρο στα σαλούν της Άγριας Δύσης κι απομονώνεται διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα. Τα βιβλία του είναι πάντα καλών εκδόσεων, με προσεγμένες μεταφράσεις, ακριβό χαρτί, καλλιτεχνικά εξώφυλλα, προσεγμένα και πάντα με το σελιδοδείκτη τους. Όταν είναι συγκεντρωμένος στο διάβασμα δεν μπορεί να τον αποσπάσει ούτε έκρηξη βόμβας.
Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν όταν γύριζε από την τουαλέτα. Χαιρετηθήκαμε κι έκανε ένα νεύμα να πάω στο τραπέζι του, ήθελε φαίνεται να κάνει ένα διάλειμμα από τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του νουάρ μυθιστορήματος που διάβαζε. Ήταν ευκαιρία για λίγη κουβεντούλα, η οποία προσανατολίστηκε εξ αρχής στην πολιτική. Τα πράγματα είναι απλά, άρχισε να λέει, αγορεύοντας, ο Νώντας. Τι περιμένεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, επανάσταση; Η πολιτική καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε μια μετριοπαθή αριστερά, η οποία ξεκινώντας από τον ελλειμματικό, ιδεολογικά, ευρωκομουνισμό ακολούθησε μια πορεία εγκατάλειψης του κομμουνιστικού χαρακτήρα και προσέγγισης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το αίτημα της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος εγκαταλείφθηκε κι αυτό και περιορίστηκε στην αντιπαράθεση με το σύγχρονο, επιθετικό νεοφιλελευθερισμό. Οπότε το ζητούμενο της ανατροπής του συστήματος παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Αυτό που περιμένω είναι κάποιες μεταρρυθμίσεις προς όφελος της φτωχής, πλέον, ελληνικής κοινωνίας, μια καλύτερη διαχείριση της καθημερινότητας και χαίρομαι που τα κόμματα που ευθύνονται για την κατάντια μας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι υπό διάλυση. Επίσης γουστάρω να βλέπω τα αποβράσματα της πολιτικής σκηνής, Σαμαρά και Βενιζέλο, να χτυπάνε προσοχές μπροστά στην απολαυστική Ζωή Κωνσταντοπούλου που έκανε σμπαράλια τον τσαμπουκά τους. Κι αυτό που ελπίζω είναι κάτι που πολλοί απεύχονται: ένα «ατύχημα» που θα οδηγήσει σε πιστωτικό γεγονός και τελικά σε ρήξη με το μονεταριστικό οικονομικό μοντέλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ρήξη που ίσως υπονομεύσει καθοριστικά αυτό το μοντέλο κι ανοίξει την προοπτική για μια άλλη Ευρώπη. Μια ρήξη που θα κάνει τη ζωή μας πιο ενδιαφέρουσα από το να παρακαλάμε να μας δανείζουν οι Γερμανοί με αντίτιμο το βάθεμα της φτώχειας και της μιζέριας μας. Ίσως έτσι ανοίξει και το παιχνίδι για την αριστερά, ώστε να ξαναβάλει στόχους κι οράματα για κοινωνική ανατροπή και σοσιαλισμό.
Αυτά είπε ο Νώντας, πλήρωσε τον καφέ του και σηκώθηκε. Έριξα μια ματιά στον τίτλο του βιβλίου που διάβαζε, πριν το βάλει στη χάρτινη τσάντα του: «Κόκκινη Μασσαλία»…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
