Η επιστροφή της πολιτικής;
Οι συνήθεις συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων και συναδελφισσών στο σχολείο είναι συνήθως τετριμμένες κι αδιάφορες. Τι είδαν την προηγούμενη μέρα στην τηλεόραση, σχόλια για τους αναλώσιμους αστέρες του λάιφ στάιλ, συνταγές μαγειρικής, γκρίνια και μικροαστική μιζέρια για την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Τις τελευταίες μέρες, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει. Πέρα από κάποιους εθισμένους στη λογική του λάιφ στάιλ, οι οποίοι αναπαράγουν τη φρενίτιδα-Βαρουφάκη και τα συνακόλουθα χιουμοριστικά σχόλια, οι περισσότεροι επιζητούν πολιτική κουβέντα. Οι προγραμματικές δηλώσεις, η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση και η κρίσιμη διαπραγμάτευση κυριαρχούν ως συζητήσεις στα διαλείμματα. «Έβλεπα πάνω από μια ώρα τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και κόντεψα να κάψω το φαγητό», έλεγε μια, μέχρι πρότινος, αδιάφορη συναδέλφισσα!
Ένας παλιός φίλος που ζει στη Γερμανία μου μετέφερε το κλίμα που επικρατεί, το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην κυρίαρχη χώρα της ευρωζώνης. Πέρα από τον ακραίο λαϊκισμό, τύπου «Bild», που επηρεάζει ένα τμήμα της γερμανικής κοινωνίας, στα πολιτικά τραπέζια των μεγάλων καναλιών τον τόνο δίνει η έντονη παρουσία των στελεχών του «Die Linke», ενός κόμματος που μέχρι πρότινος ήταν απαξιωμένο στην κοινή γνώμη και επικοινωνιακά ταυτισμένο με τον επάρατο κομμουνισμό. Οι συντονιστές δημοσιογράφοι αναζητούν στα στελέχη του αριστερού κόμματος μια πειστική ερμηνεία για το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Σε κάποια εκπομπή, μάλιστα, ακούστηκε το εξής εντυπωσιακό σχόλιο: «Στη δεκαετία του 1930, μέσα σε μεγάλη οικονομική κρίση, η Γερμανία με ανεργία 18% ανέβασε στην εξουσία το ναζισμό. Στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, με μεγαλύτερη ανεργία 27%, ο λαός της επέλεξε αριστερή κυβέρνηση κι αυτή είναι μια σημαντική ποιοτική διαφορά».
Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν έχουμε μπροστά μας μια ουσιαστική επιστροφή της πολιτικής στην ελληνική κοινωνία ή πρόκειται για πρόσκαιρο και επιδερμικό φαινόμενο. Μια κοινωνία που, για πολλά χρόνια, έχανε τη ψυχή της ανάμεσα στις συμπληγάδες του ατομισμού και της επίπλαστης ευμάρειας. Μια κοινωνία που μετέπειτα ένοιωσε τραυματικά το σοκ του καπιταλισμού της καταστροφής και ξέπεσε στην ανέχεια, στη μιζέρια και το φόβο. Μια κοινωνία που είχε χάσει την αξιοπρέπειά της και τώρα νιώθει να την ανακτά, μέσω μιας αριστερής κυβέρνησης για τη στήριξη της οποίας γίνονται μαζικά συλλαλητήρια σε ολόκληρο τον κόσμο! Κι όταν γεννιέται ένα νέο «κίνημα πλατειών» που δεν έχει το συνήθη χαρακτήρα της διαμαρτυρίας αλλά της ελπίδας και της υποστήριξης, η νέα κυβέρνηση οφείλει να στηριχτεί σ’ αυτό, να αντλήσει δύναμη και αυτοπεποίθηση και, κυρίως, να μη διαψεύσει τις προσδοκίες του. Είναι περίεργο και πρωτόγνωρο για την αριστερά και το κίνημα να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις που απουσιάζουν οι δυνάμεις καταστολής και αντί για διαθέσεις σύγκρουσης και ανυπακοής να επικρατεί ένα πανηγυρικό κλίμα συναίνεσης και υποστήριξης στις κυβερνητικές προσπάθειες. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η καινούρια κατάσταση δεν θα οδηγήσει στην απονεύρωση των αγωνιστικών μας αντανακλαστικών, με αποτέλεσμα να καταλήξουμε άχρωμοι και άοσμοι κυβερνητικοί οπαδοί…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
