Η κακομοιριά του καριερίστα επιπλέει….
Για όσους δε γνωρίζουν, οι περιφερειακοί διευθυντές εκπαίδευσης αντικαταστάθηκαν προ λίγων ημερών και σύμφωνα με το νόμο Διαμαντοπούλου, μετά την αντικατάστασή τους γίνονται Σχολικοί Σύμβουλοι και δεν επιστρέφουν στην τάξη που κάποτε ήταν (αν ήταν) ή τέλος πάντων σε κάποιο σχολείο. Δυστυχώς, ο κατάπτυστος νόμος δεν άλλαξε και έτσι έχουμε τις πρώτες τοποθετήσεις. Ερωτήματα: 1) Το κράτος έχει «συνέχεια» και στη διατήρηση τέτοιων διατάξεων;
2) Πού είναι η περίφημη Πανελλήνια Ένωση Σχολικών Συμβούλων να αντιδράσει για την αντιεπιστημονική και αναξιολόγητη ένταξη διοικητικών παραγόντων, όπως οι περιφερειακοί διευθυντές, στο σώμα τους που σκοπό έχει την επιστημονική – παιδαγωγική καθοδήγηση;
3) Προς τι η διατήρηση της «επιβράβευσης» όσων υπηρέτησαν πιστά, με σκληρό πολλές φορές τρόπο, μια πολιτική που έκανε τα πάντα για να πάρει τη χαρά από τα σχολειά μας;
4) Γιατί, κακομοίρηδες, αποδέχεστε τη θέση αυτή (κάτι είπα τώρα!); Φοβάστε να μπείτε στην τάξη; Ή κρύβεστε πίσω από τη λέξη καριέρα; Υπάρχει πιο σπουδαία καριέρα από αυτή που κάνει ένας εκπαιδευτικός που ξεκίνησε και τελείωσε πετυχημένα ακούγοντας τις φωνές των μαθητών του; Ένας εκπαιδευτικός που αγαπάει αυτό που κάνει, θα επεδίωκε να φύγει από την τάξη του, μόνο αν κουραστεί ή έχει άλλα προβλήματα. Εσείς επιτυχημένοι «καριερίστες»; Πραγματικά σας λυπάμαι….
Δεν γνωρίζουμε αν αγνοήθηκε το αίτημα – προτροπή του Προέδρου της ΟΛΜΕ Θ. Κοτσυφάκη, προς τον Αναπληρωτή Υπουργό Παιδείας Τάσο Κουράκη στις 6-2-2015: «όλοι οι κύριοι αυτοί, πίσω στις τάξεις» και «να εκδημοκρατισθεί η Διοίκηση της Εκπαίδευσης, με δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες» ή τρέχει κάτι άλλο.
Νομίζω πως αν υπήρχε η πολιτική βούληση θα μπορούσε να γίνει τροπολογία στη συγκεκριμένη διάταξη της παραγράφου 14 του άρθρου 26 του Ν. 3879/2010 και στη συνέχεια να γίνει η αντικατάσταση των πρώην περιφερειακών διευθυντών, με τους καινούργιους. Εξάλλου θα ήταν σύμφωνη με το κοινό αίσθημα των εκπαιδευτικών της τάξης που σε μεγάλο ποσοστό έδωσαν τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση όλο το προηγούμενο διάστημα έχοντας απέναντί τους τη συντριπτικότατη έως καθολική πλειοψηφία των «στελεχών εκπαίδευσης» (Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης, Διευθυντές Α/μιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης ανά νομό , Σχολικούς Σύμβουλους) και μεγάλο κομμάτι των κομματικοβαλμένων Διευθυντών Σχολικών μονάδων.
Αυτό όμως που φοβίζει περισσότερο είναι ότι θα ακολουθήσουν οι επιλογές διευθυντών των σχολικών μονάδων με ολίγη δημοκρατία και ψηφοφορία από τους Συλλόγους Διδασκόντων που κατά τα άλλα δεν θα έχουν ουσιαστικές αρμοδιότητες και δεν θα είναι το κυρίαρχο όργανο λειτουργίας των σχολείων. Έτσι θα παραμείνει ατάραχη η λειτουργία του συγκεντρωτικού και αυστηρά ιεραρχικού μηχανισμού της εκπαίδευσης και ύστερα θα έρθει να υλοποιηθεί και η «τίμια» αξιολόγηση… Και τότε να δούμε τη θέση που θα πάρει ο καθένας. Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών. Να τα λέμε, όμως, για να τα αποτρέψουμε.
Στέργιος Λαλίδης-Νηπιαγωγός
για την αντιγραφή
Ο δικηγόρος του διαβόλου
