Τα γεράκια του Βερολίνου προσπάθησαν να μετατρέψουν το δημοψήφισμα σε όπλο στα δικά τους χέρια, αφού θεωρούν ότι έχουν σύμμαχο τον χρόνο, αλλά και τους πρόθυμους εθελοντές-σκλάβους του “ναι”
Του Δημήτρη Σμυρναίου
«Η κρίση του ευρώ δεν ξεκινά στην Ελλάδα και δεν πρόκειται να τελειώσει εκεί» έγραφε στο πρωτοσέλιδο σχόλιο της την περασμένη Τρίτη η βερολινέζικη «Τάγκεστσάιτουνγκ» και κατέληγε λέγοντας πως η πολιτική υποδείξεων της Ανγκέλα Μέρκελ μπορεί να θριάμβευσε πλήρως ενάντια στην Ελλάδα, αλλά στην ουσία στρέφεται ενάντια στο μέλλον της Ευρώπης. Στην ίδια εφημερίδα η Σάρα Βάγκενκνεχτ χαρακτήριζε τη θεραπεία που επιβλήθηκε στη χώρα μας ως ένα μείγμα «αντιβιοτικών και ποντικοφάρμακου». Δεν ήταν, λοιπόν, όλοι ευτυχισμένοι στο Βερολίνο από την επικράτηση των σκληρών του Βερολίνου στη μάχη για το μέλλον της ευρωζώνης. Η γερμανίδα καγκελάριος μπορεί να επαίνεσε δημόσια τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για την όλη στάση του σε μια κομματική εκδήλωση για τα γενέθλια του κόμματός της και ο συντηρητικός τύπος να επιδιδόταν σε ένα πρωτοφανές μπαράζ από τρομολαγνικά ρεπορτάζ από την Αθήνα και απαξιωτικά σχόλια για τον έλληνα πρωθυπουργό. Αλλά πολλοί είναι αυτοί που συμμερίζονται την άποψη ότι η Ευρώπη μπήκε πια σε έναν ολισθηρό δρόμο, αφού η άρνησή της να ακούσει την κραυγή της Ελλάδας για την ανάγκη ύπαρξης ενός βιώσιμου προγράμματος μοιάζει με την άρνηση κάποτε του Πάπα Παύλου του 5ου να κοιτάξει μέσα από το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου, όπως σχολίασε ο οικονομολόγος Χολμ Φρίμπε.
Ο Σουηβός απλά περιμένει
Αυτό που δεν πέρασε πάντως απαρατήρητο ήταν ότι για μια ακόμα φορά οι «αξιωματούχοι» έδειξαν ότι ούτε και αυτοί είχαν ένα σαφές σχέδιο για το τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα. Αλλά επαναπαύονται στη θέση του ισχυρού, όπως κυνικά δήλωσε η Αγκέλα Μέρκελ, ο οποίος έχει το χρόνο με το μέρος του. Φυσικά όλοι ταύτισαν το δημοψήφισμα με το ερώτημα «Ναι ή όχι στην ευρωζώνη» αλλά και εδώ ήρθε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να τους διαψεύσει, παραδεχόμενος ότι και μετά από ένα «όχι» δε μπορεί κανείς να εκδιώξει την χώρα μας από την Ευρωζώνη. Ο γερμανός ΥΠΟΙΚ ήταν προφανώς πιο προνοητικός ώστε να μην μπορεί να του χρεωθεί αυτό, που ο ίδιος έδειχνε εδώ και αρκετούς μήνες να μην το θεωρεί πλέον πρόβλημα: το Grexit. Ο Σουηβός με την παγωμένη καρδιά ξέρει ότι οι μάχες δεν κερδίζονται μόνο με προκλητικές δηλώσεις. Τουλάχιστον όχι στην συγκεκριμένη φάση.
Αλλά υπάρχουν και φωνές που ξεσκεπάζουν ποιο ήταν από την αρχή το σχέδιο του. Η άλλοτε υποψήφια της σοσιαλδημοκρατίας για τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας της χώρας Γκεζίνε Σβαν έλεγε σε συνέντευξή της ότι από την αρχή το σχέδιο ήταν να σπρώξουν την Ελλάδα πάνω σε ένα τοίχο και στεκόταν και αυτή στην παρατήρηση πολλών, την οποία άλλωστε έχουμε κάνει εδώ και αρκετές εβδομάδες και στην «Εποχή»: ότι δηλαδή αυτή η εξέλιξη φαίνεται να βολεύει απόλυτα τα σχέδια για μια «Ευρώπη- πυρήνα», όπως την ονειρεύεται εδώ και δεκαετίες ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Είναι όμως πραγματικά ώριμες οι συνθήκες για να προχωρήσει κάτι τέτοιο; Και κυρίως, σημαίνει αυτό ότι από εδώ και πέρα η Ελλάδα αφήνεται στην τύχη της; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο θέλει να μεταδώσει στη γερμανική κοινή γνώμη η φαινομενική ψυχραιμία της Ανγκέλα Μέρκελ, που όπως και ο Σόιμπλε έδειχνε να πιστεύει ότι ο χρόνος μετρά υπέρ της και αρνιόταν να συζητήσει οτιδήποτε πριν από το δημοψήφισμα.
Η αποτυχία θα φανεί αργότερα
Όποιος κοιτά πίσω από τα πρωτοσέλιδα της Bild αλλά και τις καθοδηγούμενες αναλύσεις, που προσπαθούν να ρίξουν το βάρος όλων των λαθών των προηγούμενων χρόνων στους πέντε μήνες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνει αυτό που σημείωνε στο σχόλιο του για το περιοδικό Spiegel ο Βόλφγκανγκ Μύνχαου. Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας δεν αποτελούν παρά την επιβεβαίωση αποτυχίας της πολιτικής της Ανγκέλα Μέρκελ. Μιας πολιτικής που στηρίχτηκε κυρίως στην άρνηση της να παραδεχτεί τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Ο γνωστός σχολιαστής, που αρκετές φορές στο παρελθόν είχε ταχθεί υπέρ της συντεταγμένης εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αυτή τη φορά λέει ότι το ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι ακριβώς η αποφυγή του Grexit, το οποίο θα κόστιζε άμεσα 90 δισεκατομμύρια στην Γερμανία, χωρίς να υπολογιστούν οι άγνωστες, παράπλευρες συνέπειες που θα ακολουθήσουν.
Η πρόταση του είναι κοντά σε αυτά που ζητά και η ελληνική κυβέρνηση. Χρηματοδότηση των τραπεζών και όχι χορήγηση νέων δανείων για να αποπληρωθούν τα παλιά και να συνεχιστεί αυτός ο φαύλος κύκλος. Αλλά για να συμβεί αυτό θα πρέπει πράγματι να απομονωθεί η εκδικητική και αλαζονική συμπεριφορά της «παρέας Σόιμπλε» και να επικρατήσουν αυτοί, που όντως έβγαλαν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα από την κρίση.
Όλα αυτά θα ήταν φυσικά πιο ρεαλιστικά αν η Ελλάδα είχε από την αρχή αντί για «ιδέες» ένα συγκεκριμένο, ρεαλιστικό σχέδιο, που να έχει εξηγηθεί εγκαίρως στην κοινωνία και να στηριχθεί από σοβαρούς πολιτικούς και πέραν την κυβέρνησης, οι οποίοι δεν θα είχαν στο μυαλό τους να επιτύχουν και να καρπωθούν την «αριστερή παρένθεση». Δυστυχώς τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη το προηγούμενο διάστημα. Αλλά όταν έχεις απέναντί σου «οικονομικούς δολοφόνους» δεν έχεις το δικαίωμα να συμπεριφέρεσαι ως μαθητευόμενος μάγος.
Πανστρατιά για το «ναι»
Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το Βερολίνο εκτιμά ότι αποδίδει η «σκληρή γραμμή» απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και βλέπει μια μεγάλη ευκαιρία να τον ξεφορτωθεί μέσα από ένα αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα, που θα είναι ευνοϊκό για το στρατόπεδο των δανειστών. Στην κατεύθυνση αυτή θα αξιοποιήσει όλα του τα όπλα μέχρι και την Κυριακή το πρωί που θα ανοίξουν οι κάλπες. Και θα τροφοδοτήσει με πολεμοφόδια και τους πρόθυμους συνεργάτες εντός Ελλάδας. Δυστυχώς, οι πιο απαισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της ΕΕ βγαίνουν αληθινές. Εδώ έχουμε ένα διευθυντήριο χωρίς καμιά δημοκρατική συναίσθηση της ευθύνης του έγραφε η εφημερίδα «ντερ Φράιταγκ». Και για να κρύψει αυτή του την αδυναμία αποφασίζει να θυσιάσει την Ελλάδα. Το πρόβλημα, όπως σημείωνε εύστοχα η σχετική ανάλυση, ήταν ότι από την αρχή οι δανειστές με πρώτους και καλύτερους εκείνους του ΔΝΤ είχαν όχι μια λύση, αλλά ένα μυθιστόρημα. Ή ακόμα καλύτερα ένα μύθο. Και το μυθιστόρημα αυτό πρέπει να συνεχιστεί πάση θυσία, γιατί αλλιώς μπορεί να γκρεμιστεί ένας ολόκληρος κόσμος για τον γερμανό μικροαστό, που εκτονώνεται καλύτερα όταν αναπαράγει κίτρινα πρωτοσέλιδα και βρίζει τον Τσίπρα, που δεν αποδέχτηκε «το δώρο των 35 δισ. του Γιούνκερ» και ζήτησε μια άλλη συμφωνία. Έτσι απλά και κατανοητά, χωρίς πολλές εξηγήσεις.
•
