Η σύγκρουση συνδικάτων κυβέρνησης, μετά από δύο μήνες κινητοποιήσεων, φαίνεται πως θα συνεχιστεί για ακόμα μεγάλο χρονικό διάστημα, παρά τις προσδοκίες του προέδρου Μακρόν να τελειώνει γρήγορα με αυτή τη σύγκρουση. Μια σύγκρουση που δεν κατόρθωσαν τα συνδικάτα να αποσυρθεί η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, οδήγησε όμως την κυβέρνηση Μακρόν–Φιλίπ σε μια βαθιά κρίση και αδιέξοδο. Η προώθηση της μεταρρύθμισης γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Γαλλικό Παρατηρητήριο της Οικονομικής Συγκυρίας OFCE επιβεβαιώνουν αυτό που υποστηρίζουν τα συνδικάτα, ότι η άνιση κατανομή του πλούτου οδηγεί στη φτωχοποίηση, από τη μια, και τη συγκέντρωση του πλούτου, από την άλλη. Αυτό ακριβώς που επιδιώκεται – και δεν πρέπει να περάσει– με τη λεγόμενη μεταρρύθμιση.
Τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους. Την περασμένη Πέμπτη 6 του μήνα πραγματοποίησαν την ένατη πανεθνική κινητοποίηση με απεργίες σε πολλές επιχειρήσεις και διαδηλώσεις στο Παρίσι και τις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Η κυβέρνηση και τα μίντια επιχείρησαν να μειώσουν τη σημασία τους. Η CGT αντέδρασε αμέσως ανακοινώνοντας τα στοιχεία των κινητοποιήσεων και επέμενε στην «ανάγκη να αποσυρθεί το νομοσχέδιο μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού, γιατί μετά από τις συντάξεις θα έρθει η σειρά της κοινωνικής υγείας…». Ο γ. γ. της CGT Φιλίπ Μαρτινέζ επικεφαλής της πορείας στην πρωτεύουσα, σχολίασε με το δικό του τρόπο τα δημοσιεύματα. «Η κινητοποίηση είναι εδώ και όσοι αρνούνται να τη δουν, οφείλουν να ανοίξουν τα μάτια τους».
Η κυβέρνηση, όμως, δεν θέλει «ούτε να δει, ούτε και να ακούσει» όπως δήλωσε συνδικαλιστής από τις «μονάδες ανακύκλωσης», που απεργούσαν την εβδομάδα που πέρασε. Στο δρόμο βρέθηκαν ακόμα οι εργαζόμενοι στο δημόσιο (αστυνομικοί, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, οι λιμενεργάτες). Επίσης, οι εργαζόμενοι στη Χημική Βιομηχανία, την ενέργεια ιδιαίτερα στον τομέα της Πυρηνικής Ενέργειας, όπου το 83% ψήφισε κατά της μεταρρύθμισης, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Λε Μοντ». Σε όλες αυτές τις κατηγορίες των εργαζομένων ο πρωθυπουργός Έντουαρντ Φιλίπ δεν είχε τίποτα να τους πει όταν τον επισκέφθηκαν. Ήθελε να δείξει πως η κυβέρνηση παραμένει σταθερή στο να περάσει τη μεταρρύθμιση της με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει.
Μια πλειοψηφία που διαταράσσεται η εσωτερική της πειθαρχία το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο και τη γελοιοποίηση της να απορρίψει τροπολογία των Κεντρώων Συμμάχων (UDI) της κυβέρνησης για την επέκταση από 5 ημέρες σε 12 την άδεια ενός γονέα που θα είχε την ατυχία να χάσει το ανήλικο παιδί του… Μετά την απόρριψη αυτή έγινε ο χαμός στα κοινωνικά δίκτυα υποχρεώνοντας τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν να σπάσει τη σιωπή του και να ανακαλέσει στην τάξη τους δικούς του: «ζητάω από την κυβέρνηση να δείξει την ανθρωπιά της». Η παρέμβαση αυτή ενόχλησε τους βουλευτές του κόμματος και μάλιστα αυτούς που θεωρούνται στυλοβάτες του κόμματος προερχόμενοι από τους συντηρητικούς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι οποίοι εξοργισμένοι δήλωσαν πως ψήφισαν με βάση τις αρχικές οδηγίες «να ψηφίζουν πιστά ό,τι προτείνει η κυβέρνηση»! Μετά το σάλο αυτό και την παρέμβαση του Συνδέσμου των Βιομηχάνων Medef! Επανακατατέθηκε η τροπολογία.
Η στάση αυτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι και το αποτέλεσμα της πίεσης που δέχεται από τη μαζική και συνεχιζόμενη αντίσταση των συνδικάτων και των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση για να προλάβει αυτή την αντίσταση επιχείρησε να δημιουργήσει ένα κλίμα συσπείρωσης μιλώντας για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων όπως την τρομοκρατία, το μεταναστευτικό, αλλά και την προώθηση της ευρωπαϊκής της πολιτικής. Στο πλαίσιο αυτό φαίνεται πως δέχθηκε και τον πρόεδρο (;) της Βουλής της Βενεζουέλας Χουάν Γκουαϊδό. Ταυτόχρονα, φρόντισε να μετριάσει τις συνέπειες από το ενδεχόμενο μιας ήττας στις δημοτικές εκλογές που θα γίνουν στις 15 και 22 Μαρτίου.
Ο υπουργός Εσωτερικών Κριστόφ Καστανέρ με διάφορες αλχημείες επιχειρούσε να αλλοιώσει το αποτέλεσμα στις κοινότητες με πληθυσμό κάτω από 9.000 κατοίκους, στέλνοντας σχετική εγκύκλιο στις νομαρχίες.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας όμως μετά την απόφασή του για τα κενά και τις ασάφειες της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης επιφύλαξε ένα νέο σοκ κατά της κυβέρνησης Μακρόν–Φιλίπ με την αναστολή της εγκυκλίου Καστανέρ και την αναθεώρηση της.
Μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα είναι αποφασισμένα να συνεχίσουν τον αγώνα τους κατά της μεταρρύθμισης γιατί έχουν συνειδητοποιήσει τις άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τους νέους με τις πρόσκαιρες θέσεις εργασίας, χωρίς τη συλλογική εγγύηση για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων.
Ο αγώνας αυτός θα ενταθεί με τη συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή. Τα κόμματα της αριστεράς έχουν υποβάλει ήδη πάνω από 20.000 (τις περισσότερες 19.000 η Ανυπότακτη Γαλλία) προτάσεις -τροπολογίες Δεν αποκλείουν την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης. Ακόμα και την πρόταση δημοψηφίσματος, όταν συγκεντρωθούν 58 υπογραφές βουλευτών τότε σταματούν όλες «οι διαδικασίες συζήτησης και ψήφισης του νομοσχεδίου».
Η συγκυρία που θα δοθεί αυτή η μάχη δεν είναι η καλύτερη για την κυβέρνηση. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση το 64% των Γάλλων διαφωνεί με την πολιτική των Μακρόν. Το κλίμα δυσφορίας είναι διάχυτο στον κόσμο.
Στο πλαίσιο αυτό το περιοδικό «l΄Obs» (ηλεκτρονική έκδοση) δημοσίευσε έρευνα-συζήτηση του Ινστιτούτου Ipsos που πραγματοποίησε με ψηφοφόρους της αριστεράς το 2017 ψήφισαν Μακρόν, αν θα τον ξαναψήφιζαν και το 2022 για να αποκλείσουν την Λεπέν. Η απάντηση ήταν «δεν θα ήθελα να το σκεφθώ, όμως να ξαναψηφίσω Μακρόν είναι αδύνατο». Όλοι τους έκριναν ότι η πολιτική Μακρόν είναι δεξιά. Το συμπέρασμα που έβγαινε αβίαστα ήταν ότι «η αριστερά έχει σχεδόν σβήσει το άστρο του προέδρου». Ο πρώην γερουσιαστής του ΣΚ Ένρι Βέμπερ με άρθρο του «Που πάει η μακρονία;» στο περιοδικό «Le Debat» τον Οκτώβριο του 2019 προέβλεπε πως «οι απεργίες και οι διαδηλώσεις θα αφυπνίσουν τον λαό της αριστεράς και το πολιτικό τίμημα αυτής της μεταρρύθμισης θα είναι τεράστιο». Για να υπάρξει όμως μια διέξοδος προς τα αριστερά θα πρέπει από τώρα να εργαστούν όλοι και σ΄ αυτό υπάρχει σύμπτωση. Η αριστερά όμως στη Γαλλία και όχι μόνο ανυπομονεί.
Μ. Κοβάνης
