Ο Αλέξης Παπαχελάς, σε πρόσφατο άρθρο του, γράφει ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι στην Ελλάδα δεν επικράτησε ποτέ η κουλτούρα της απόλυτης πολιτικής ορθότητας, πρέπει να ζούσε κάπου αλλού τα τελευταία 50 χρόνια. […] Αυτό που ονομάζουν οι Αμερικανοί cancel culture, το να εξοστρακίζεις δηλαδή κάποιον για τις απόψεις του, το είχαμε αναπτύξει εδώ σε ακραίο βαθμό. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όμως, η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς έφερε ένα τσουνάμι ακραίας πολιτικής ορθότητας, που καθόρισε τον δημόσιο διάλογο. Όποιος ξέφευγε από μερικά κλισέ και στερεότυπα καιγόταν στη δημόσια πυρά».
Ο Α. Παπαχελάς παρουσιάζει την Αριστερά ως θύτη και τη Δεξιά ως θύμα, παραδοξολογώντας, ισχυριζόμενος ότι πραγματικά θύματα ήταν οι χαμένοι των αντιπαραθέσεων στο συμβολικό επίπεδο. Και αποσιωπώντας ότι πολιτική ορθότητα με πραγματικά θύματα τους αριστερούς πολίτες υπήρχε από το Μεσοπόλεμο μέχρι τη Μεταπολίτευση. Ξεχνάει, δηλαδή, να αναφερθεί στη μακρά περίοδο της εθνικοφροσύνης, όπου η δεξιά πολιτική ορθότητα δολοφονούσε, φυλάκιζε, στερούσε δικαιώματα, απέκλειε από το κράτος και εξευτέλιζε αριστερούς και κεντροαριστερούς πολίτες ακριβώς για τη διαφορετική τους άποψη. Αυτό συνιστά ακραίο βαθμό πολιτικής ορθότητας και όχι αυτό που ισχυρίζεται ο Α. Παπαχελάς, ο οποίος «ξεχνάει» να αναφερθεί στην εν λόγω περίοδο γιατί τότε θα ακυρωνόταν το επιχείρημά του.
Συνεχίζει ο Α. Παπαχελάς: «Η συζήτηση για την Ιστορία μας ήταν το πρώτο θύμα, καθώς όποιος υποστήριζε ένα άλλο αφήγημα και μια διαφορετική προσέγγιση ήταν αυτομάτως ύποπτος, πληρωμένος ή αντιδραστικός. Για δεκαετίες, δεν μπορούσε να διεξαχθεί μια ψύχραιμη συζήτηση για τον Εμφύλιο ή τη χούντα χωρίς βρισιές. Ενίοτε βέβαια και μπουνιές». Το ίδιο θα μπορούσε να γράψει για την περίοδο πριν το 1974 –αν και θα έπρεπε να προσθέσει «δολοφονίες, φυλακίσεις και εξορίες»– αλλά δεν το κάνει, γιατί τότε οι «θύτες» της ιστορίας του θα ξαναγίνουν θύματα και ο ιστορικός αναθεωρητισμός δεν θα πετύχει. Η αλήθεια είναι ότι μετά το 1974 μπόρεσαν επιτέλους να ακουστούν οι φωνές των θυμάτων της Δεξιάς και η δημόσια ιστορία έπαψε επιτέλους να είναι η ιστορία των νικητών του Εμφυλίου, η οποία καθήλωνε την επιστήμη της Ιστορίας. Η δε αποχουντοποίηση οφείλει πολλά στους δημοκρατικούς πολίτες που αντέκρουαν για δεκαετίες τα ψυχροπολεμικά και αντικομμουνιστικά φληναφήματα που καμία σχέση δεν είχαν με την ιστορική πραγματικότητα. Όσο για το ποιος ήταν ο βασικός εχθρός της δημόσιας Ιστορίας, αρκεί να θυμηθούμε από πού προέρχονταν τα εθνικιστικά παραληρήματα κάθε φορά που γινόταν συζήτηση επί των σχολικών βιβλίων, ή ποιος αντιστέκεται σήμερα στις ακροδεξιές συνωμοσιολογίες, ή από πού προέρχονται τα γεμάτα χονδροειδή ψέματα αφηγήματα για τα τάγματα ασφαλείας στην Κατοχή ή τις «οικονομικές επιτυχίες» της χούντας, ή τις δεξιές αποσιωπήσεις σχετικά τις ευθύνες της βασιλικής οικογένειας για τις πολιτικές περιπέτειες της χώρας, ή το ποιοι θεωρούν ευεργετικές τις ξένες παρεμβάσεις στην Ελλάδα αλλά απορρίπτουν με φιλελεύθερο τρόμο της αντίστοιχες παρεμβάσεις σε άλλες χώρες.
Ο Α. Παπαχελάς αναφέρεται και στο αγαπημένο θέμα της ελληνικής Δεξιάς, το πανεπιστημιακό άσυλο, ισχυριζόμενος ότι «το άσυλο δεν προστάτευε την ελευθερία της έκφρασης αλλά τα τάγματα του φόβου, που ήθελαν να τρομοκρατήσουν όποιον δεν συμφωνούσε μαζί τους». Φυσικά, κάτι τέτοιο ουδόλως ισχύει, όχι μόνο γιατί το άσυλο υπήρχε για να αποτρέπει την αστυνομία από το μπαίνει στο πανεπιστήμιο, να κυνηγά αριστερούς ή αναρχικούς φοιτητές και να διαλύει καταλήψεις –και ακριβώς αυτή τη χρήση έκαναν οι φοιτητές/τριες– αλλά και γιατί η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν είχε κανένα πρόβλημα να κυριαρχεί στο πανεπιστήμιο από τα μέσα της δεκαετίας του ’80.
Η προσπάθεια του Α. Παπαχελά να παρουσιάσει τους δεξιούς ως θύματα και τους αριστερούς ως θύτες ολοκληρώνεται με την άποψη πως «όποιοι βρέθηκαν απέναντι στο τσουνάμι του εθνικολαϊκισμού της αντιμνημονιακής περιόδου ένιωσαν στο πετσί τους το μπούλινγκ, το cancel culture, τη βαρβαρότητα». Όλα αυτά τα συνδέει με τα social media, την κρίση και την Αριστερά στην κυβέρνηση. Για άλλη μια φορά αναφέρεται σε θύματα ρητορικών αντιπαραθέσεων αλλά όχι σε πραγματικά θύματα. Προφανώς αναφέρεται στους μνημονιακούς που τους έβριζαν οι αντιμνημονιακοί, αλλά όχι σε αυτούς/ές που ένιωσαν στο πετσί τους το τσουνάμι του νεοφιλελευθερισμού της μνημονιακής περιόδου, την άγρια καταστολή της αστυνομίας, το μπούλινγκ των συστημικών ΜΜΕ, το cancel culture της τρόικας που ακύρωνε τη λαϊκή ετυμηγορία, τη βαρβαρότητα των μαζικών απολύσεων και της φτωχοποίησης.
Καθώς όμως είναι προφανές ότι οι αριστεροί δεν κυριαρχούν στα social media, αλλά οι (ακρο)δεξιοί, πώς τα βολεύει ο Α. Παπαχελάς; «Όταν όμως το εκκρεμές πάει πολύ μακριά από τη μία μεριά, κάποια στιγμή πάει και από την άλλη, εξίσου μακριά. Αυτό βιώνουμε τώρα. Στον δημόσιο διάλογο πήγαμε στο άλλο άκρο …». Πάλι φταίνε οι αριστεροί, το πήγαν μακριά το θέμα. Τι να κάνουν και οι άλλοι; Αντιδρούν. Βέβαια, η ίδια ερμηνεία δεν ίσχυε για την αριστερή πολιτική ορθότητα που λέγαμε πιο πάνω, καθώς δεν ασκήθηκε κριτική στη δεξιά πολιτική ορθότητα που το είχε πάει πολύ μακρυά το θέμα… Δύο μέτρα και δύο σταθμά από τον Α. Παπαχελά. Έτσι, λοιπόν, είναι οι αριστεροί «που έριχναν δεκάδες ανθρώπους στην κρεατομηχανή και στα πεινασμένα λιοντάρια του νεοελληνικού μας Κολοσσαίου» και όχι οι δεξιοί που επεφύλασσαν την ίδια αντιμετώπιση στους πολιτικούς τους αντιπάλους, που διαπόμπευαν οροθετικές, που υπερασπίζονταν βιαστές, που δικαιολογούσαν γυναικοκτόνους, που δυσφημούσαν δημόσιους λειτουργούς που αντιστέκονταν στη διαφθορά, που υπερασπίζονταν τις αυθαιρεσίες της αστυνομίας, που χυδαιολογούσαν ακόμα και πάνω από τα πτώματα των μεταναστών.
Πώς όμως θα συνεχιστεί η επιθετικότητα της Δεξιάς; Πρέπει να παρουσιάζεται ως αμυνόμενο θύμα, ακόμα και ενάντια σε κάθε αίσθηση πραγματικότητας.
