Μετά την πανηγυρική απόφαση της συνέχειας της αποστολής στην συνέλευση της Τρίτης ο κόσμος στρώθηκε αμέσως στη δουλειά. Οι δουλειές δεν ήταν λίγες καθώς χρειάστηκαν αναδιατάξεις πληρωμάτων και πολύ φροντίδα στα ίδια τα πλοία.
Τις μέρες που ήμασταν στην Μαρμαρίδα όλα τα πλοία του στόλου είχαν ρίξει άγκυρα σε έναν κόλπο δίπλα στο κεντρικό λιμάνι. Δημιουργήθηκε έτσι ένα πλωτό χωριό με παλαιστινιακές σημαίες και ανθρώπους κάθε χρώματος που δούλευαν ανηλεώς για να γίνει εφικτός ο απόπλους. Οι μετακινήσεις στην στεριά έγιναν με έναν πρωτοποριακό σύστημα. Όλα τα πλοία της αποστολής έδωσαν τις μικρές φουσκωτές λέμβους τους και δημιουργήθηκε έτσι ένα ιδιότυπο σύστημα ταξί. Κανείς δεν θα ξεχάσει την εντολή στον ασύρματο “dinghy dinghy dinghy” που ακουγόταν κάθε 10 λεπτά για να μεταφερθεί κάποιος ή κάτι.
Σε εύθυμο κλίμα, λοιπόν, άρχισαν να ολοκληρώνονται οι εργασίες που χρειάζονταν για τον απόπλου. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, σφραγίστηκαν για έξοδο όλα τα διαβατήρια, ξανά με την πολύτιμη βοήθεια των Τούρκων συντρόφων. Στη συνέχεια έλαβε χώρα η συνέντευξη τύπου. Εκεί μίλησαν πέντε μέλη του steering committee, του κεντρικού οργάνου της αποστολής, ανακοινώνοντας τον απόπλου και συνδέοντας την αποστολή με μια σειρά άλλων αγώνων, με ιδιαίτερη αναφορά στους φυλακισμένους για τη συμμετοχή τους στο GSF Τυνήσιους συντρόφους. Ο Σαΐφ, πρόσφατα απελευθερωμένος από τις σιωνιστικές φυλακές, ανέφερε ότι ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι ένας αγώνας ανθρώπων που δεν δέχονταν να φύγουν από την γη τους, παρομοιάζοντάς τους με το δέντρο της ελιάς. Θύμισε επίσης ότι πρέπει να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για τους 9000 χιλιάδες Παλαιστίνιους κρατούμενους.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον λόγο που έβγαλε ο σύντροφος Τιάγκο σε ζωντανή σύνδεση από την Βραζιλία. Με μεγάλη συγκίνηση και θαυμασμό μίλησε για την αποστολή και τον ιμπεριαλιστικό και σιωνιστικό χαρακτήρα του Ισραήλ. Ένας βαθιά πολιτικός λόγος που μας υπενθύμισε πως όσα και να πέρασε ο ίδιος (απαχθέντας από το Ισραήλ και βασανισμένος) ή εμείς, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που περνάνε καθημερινά οι Παλαιστίνιοι εδώ και δεκαετίες.
Μας θύμισε ακόμα το Sumud, την αντοχή που πρέπει να δείξουμε. Το Sumud που κατάφερε να γίνει μια διεθνής λέξη μέσα από τον συνεχή αγώνα των Παλαιστινίων και της αντίστασης τους, οικονομικής, πολιτικής, ένοπλης.
Μετά το πέρας της συνέντευξης τύπου, οι δουλειές συνεχίστηκαν.
Την Πέμπτη, στις 14:30 ξεκινήσαμε. Σε ένα κλίμα φρενήρης χαράς και συγκίνησης τα 54 πλοία έβαλαν πλώρη για την μαρτυρική γη της Παλαιστίνης με σκοπό να σπάσουμε τον αποκλεισμό και να θυμίσουμε στην Δύση την συνενοχή της.
Τα λόγια του κομμουνιστή ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ, “μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. H σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό” μας υπενθυμίζουν πως κάθε γενιά έχει τις μάχες της.
Οι παππούδες μας πολέμησαν και τσάκισαν τον ναζισμό.
Οι μητέρες μας ανέτρεψαν τη δικτατορία και αντιστάθηκαν στους αμερικανονατοϊκούς πολέμους.
Εμείς έχουμε να αναμετρηθούμε με το τέρας του Σιωνισμού και του Ιμπεριαλισμού που σφαγιάζει τους λαούς και θέλει να μας βάλει όλους στη δίνη του πολέμου.
Αυτή η αποστολή δεν θα έχει κανένα νόημα αν δεν κάνει τον κόσμο να μιλήσει για την Παλαιστίνη, την αντίσταση της, ένοπλη και μη, τους κρατούμενους της, τους εποίκους, τη γενοκτονία. Δεν θα έχει νόημα αν τα μάτια μας δεν βρίσκονται εκεί.
Αυτή η αποστολή δεν θα έχει κανένα νόημα αν δεν κάνει τον κόσμο να αγωνιστεί για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου, να σταματήσουν οι πολεμικοί εξοπλισμοί, να σταματήσει η αποστολή στρατευμάτων και η απροκάλυπτη υποστήριξη του Σιωνισμού και του Ιμπεριαλισμού.
Ας είμαστε μια ψηφίδα στο μωσαϊκό της ανατροπης. Για μια ελεύθερη Παλαιστίνη.
