Τη στιγμή που το Al Jazeera επιμένει ότι η σύνταξη Μνημονίου Κατανόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν βρίσκεται στο τελικό στάδιο, με τον Τραμπ να υποστηρίζει ότι μπορεί να υπογραφεί και μέσα στο Σαββατοκύριακο, συνεχίζονται οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, που οδηγούν αντανακλαστικά πλέον στις άμεσες απαντήσεις των Φρουρών της Επανάστασης και της Χεζμπολάχ, αφού κατά τον πλανητάρχη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή σημαίνει ότι «πυροβολάς λιγότερο».
Η αλήθεια είναι ότι ο καουμπόης της αμερικανικής ηπείρου σκόνταψε στο Ιράν, για να αναγκαστεί να παραδεχθεί ότι δεν είναι Βενεζουέλα, όπου οι πολίτες της χώρας υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό τους πεζοναύτες και τις ειδικές δυνάμεις του, σε αντίθεση με το Ιράν που λίγο πολύ τούς πήραν στο κυνήγι.
Για τον λόγο αυτό δεν δρομολόγησε ένα σχέδιο κατάσχεσης των αποθεμάτων ουρανίου του Ιράν, στα πρότυπα της παράνομης απαγωγής του Νικολάς Μαδούρο από το Καράκας, και δεν χρησιμοποίησε τους Κούρδους του Ιράκ για να επιτεθεί στην Τεχεράνη, με τη συνδρομή της Μοσάντ και της CIA.
Όσο για το ουράνιο εκτιμά υποκριτικά ότι: «θα μπορούσαμε να το πάρουμε αυτή τη στιγμή. Δεν νομίζω ότι θα μας σταματούσαν αν το θέλαμε, αλλά δεν υπάρχει λόγος. Είναι θαμμένο». Ο λόγος ασφαλώς είναι άλλος γιατί ο ίδιος ανερμάτιστος ηγέτης μουρμούρισε ότι: «Δεν είχα όρεξη να είμαι ο Τζίμι Κάρτερ». Γιατί απλά φοβήθηκε ότι θα είχε έως και 20.000 νεκρούς και τραυματίες.
Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν κέρδισε κατά κράτος και στην πράξη επιβάλλει τους όρους του στα Στενά του Ορμούζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Λίβανο, οδηγώντας σε μια πρωτοφανή αντιπαράθεση του αμερικανού προέδρου με τον σφαγέα της Γάζας και του Λιβάνου. Η νίκη της Τεχεράνης φαίνεται να είναι καθολική, όταν ο ηττημένος ισχυρίζεται μέσα από τα μισόλογά του ότι θα ήθελε να συναντηθεί κάποια στιγμή με τονπ νέο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν, που «αν το έκανα θα ήταν τιμή μου και θα του φερθώ με σεβασμό», παραβλέποντας τη λεπτομέρεια ότι ο Χαμενεΐ αναρριχήθηκε στην εξουσία μετά τη δολοφονία του πατέρα του, που διέταξε αυτοπροσώπως ο μεσίτης – σερίφης από το Κουίνς της Νέας Υόρκης.
Η περιγραφή του Τραμπ όμως για τον κόσμο προκαλεί μόνο φόβο και αγανάκτηση, θέτοντας επί τάπητος το γενικότερο θέμα της οικοδόμησης της συλλογικής ειρήνης σε έναν πολυπολικό και πολυμερή κόσμο. Ιδιαίτερα όταν ο Τραμπ απειλεί ότι μετά το Ιράν θα πάει στην Κούβα. Χωρίς να ξεκαθαρίζει εάν θεωρεί ότι εκεί θα βρει μια νέα Βενεζουέλα ή ένα νέο Ιράν; Ίσως να φταίει η φοίτησή του στο Γυμνάσιο και το Λύκειο της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Νέας Υόρκης, για να απειλεί με νέους πολέμους εναντίον του Ιράν εάν σκοτωθούν αμερικανοί στρατιώτες, θεωρώντας προφανώς ότι αυτοί έχουν το μονοπώλιο της βίας και του θανάτου.
Υπάρχει όμως και ένας εσωτερικός εχθρός στις ΗΠΑ, τα βαρίδια που εκλέγουν οι πολίτες, γιατί κάθε χώρα έχει τις θεσμικές – δημοκρατικές ατέλειές της. Έτσι, η Βουλή με 215 υπέρ, μεταξύ των οποίων 4 Ρεπουμπλικάνοι, και 208 κατά, διέταξε τον Τραμπ να αποσύρει τις αρμάδες του από τον πόλεμο εναντίον του Ιράν, με αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, αυτοί που υποστήριζαν την παρακρατική εισβολή στο Καπιτώλιο, να καταγγέλλουν ότι η απόφαση της κυρίαρχης Βουλής είναι αντισυνταγματική. Τι θα κάνουν τον Νοέμβριο οι ίδιοι αξιωματούχοι όταν δουν τις ισορροπίες στους αμερικανικούς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς να μετατοπίζονται ακόμη χειρότερα εναντίον του προέδρου;
Το Ιράν δηλώνει ότι δεν διαπραγματεύεται το πυρηνικό του πρόγραμμα, που είναι σαφές ότι δεν έχει στρατιωτικούς στόχους, και δεν πρόκειται να καταλήξει σε συμφωνία με τις ΗΠΑ εάν δεν συμπεριλαμβάνεται ο Λίβανος και η Γάζα. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου μετέτρεψαν την Τεχεράνη και μάλιστα στο πεδίο της μάχης στον μόνο και αδιαφιλονίκητο προστάτη της ζωής των Παλαιστινίων και των πληθυσμών του Νοτίου Λιβάνου, αποξενώνοντας τις μοναρχίες του Περσικού από το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης μπροστά στις γενοκτονίες.
«Όλα περιστρέφονται γύρω από το πετρέλαιο», προειδοποίησε από το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Λαβρόφ, καταγγέλλοντας ότι πίσω από τις ενέργειες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα απέναντι στο Ιράν κρύβεται η επιδίωξη ελέγχου των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων και η ενίσχυση της γεωπολιτικής επιρροής τους, θεωρώντας ότι οι ΗΠΑ άλλαξαν θέση από τις Συμφωνίες της Αλάσκας με αποτέλεσμα «ο πόλεμος του Μπάιντεν να έχει μετατραπεί σε πόλεμο του Τραμπ» και ότι έχει ευθυγραμμιστεί στην πράξη με αυτή της ΕΕ και των γερακιών του ΝΑΤΟ.
Μέσα σε αυτό το ρευστό και ανησυχητικό πλαίσιο οι τιμές του πετρελαίου, οι μόνες που ανησυχούν τους πολεμοχαρείς δυτικούς, πήραν εκ νέου την ανιούσα, μετά τις απαντήσεις των Φρουρών της Επανάστασης και τις απειλές για πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και άλλων θαλασσίων διαύλων, μεταξύ των οποίων του Στενού του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, και την απόρριψη από την Χεζμπαλάχ του αμερικανικού σχεδίου εκεχειρίας, γιατί στοχεύει στη δημιουργία του «Μεγάλου Ισραήλ», κάτι που η Χεζμπολάχ «δεν θα επιτρέψει ποτέ».
Οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ στη νήσο του Κεσμ και η άμεση απάντηση του Ιράν με τον βομβαρδισμό μεταξύ άλλων του αεροδρομίου του Κουβέιτ, παρά τη διάψευση της Τεχεράνης, και το Μπαχρέιν, δείχνουν ότι το Ιράν και η Χεζμπολάχ δεν πρόκειται να κάνουν πίσω εξαναγκάζοντας την αυτοκρατορία να υπογράψει αργά ή γρήγορα την ήττα της, γιατί δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει έναν δεύτερο πόλεμο σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
