Φωτογραφία: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
Ένα ακόμα εργασιακό νομοσχέδιο της κυβέρνησης, ένα ακόμα βήμα σε εργασιακές συνθήκες γαλέρας του 21ου αιώνα. Μπορεί να είμαστε στην τελευταία θέση στην Ευρώπη σε αγοραστική δύναμη μισθών και στις δύο τελευταίες σε όλους τους δείκτες φτώχειας, όμως η κυβέρνηση έχει τη λύση: δουλέψτε παραπάνω και πιο «ευέλικτα».
Κρατώντας πιστά την παράδοση της ΝΔ στα καλοκαιρινά εργασιακά νομοσχέδια, η υπουργός Εργασίας παρουσίασε εν μέσω καύσωνα τις γενικές γραμμές του νέου νομοσχεδίου (ολόκληρο το έχει δει μόνο ο ΣΕΒ που, όπως λένε οι κακές γλώσσες, μάλλον το έγραψε κιόλας).
Ας δούμε, λοιπόν, τα πιο σημαντικά σημεία του νομοσχεδίου με τίτλο «Δίκαιη εργασία για όλους» (όχι, δεν είναι πλάκα):
- Δίνεται η δυνατότητα για 13ωρη εργασία στον ίδιο εργοδότη. Με τη συναίνεσή του εργαζόμενου φυσικά –αν δεν θέλεις, μπορεί να ψάξεις για άλλη δουλειά. Το επιχείρημα της υπουργού είναι αφοπλιστικό: αφού ένας εργαζόμενος μπορεί να δουλέψει σε δύο δουλειές 13 ώρες (όπως νομοθέτησαν οι ίδιοι στον προηγούμενο εργασιακό νόμο), γιατί να μην δουλεύει σε έναν και να πληρώνεται και υπερωρίες; Βέβαια το 13ωρο στον ίδιο εργοδότη είναι δύσκολο να το αρνηθείς και πιθανόν να μην το πληρωθείς κιόλας, αν γίνει διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Αλλά θα κερδίσεις μειωμένο ωράριο ή ρεπό κάποια στιγμή –μην είσαι πλεονέκτης. Η περίπτωση να αυξηθούν οι μισθοί, ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύουμε τον 21ο αιώνα σαν σκλάβοι, προφανώς δεν περνάει από το μυαλό της υπουργού –και μάλλον απέχει πολύ και από την πολιτική της κυβέρνησης.
- Επιτρέπεται η υπερωρία σε εκ περιτροπής απασχόληση. Και εδώ το επιχείρημα είναι να μπορούν οι εργαζόμενοι/ες να αυξήσουν το εισόδημά τους. Αν, όμως, οι επιχειρήσεις έχουν φόρτο εργασίας, γιατί να μην κάνουν προσλήψεις πλήρους απασχόλησης; Αυτό, άλλωστε, είναι και το νόημα της απαγόρευσης υπερωριών σε εκ περιτροπής εργασία: να στηριχθεί η πλήρης απασχόληση. Όχι να εργάζεσαι όποτε θέλει το αφεντικό.
- Επιτρέπεται η κατάτμηση της κανονικής άδειας, σε πάνω από δύο μέρη που ισχύει σήμερα. Μένει να το δούμε συγκεκριμένα όταν δημοσιευτεί το νομοσχέδιο, όμως κατάτμηση αδείας σε πολλά μέρη σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι/ες δεν θα μπορούν να πάνε δύο ή τρεις εβδομάδες συνεχόμενων διακοπών αν δεν συμφωνήσει ο εργοδότης. (Εδώ το επιχείρημα της κυβέρνησης θα μπορούσε να είναι τι να την κάνουν την άδεια, αφού δεν έχουν λεφτά για διακοπές.)
- Fast track προσλήψεις και απολύσεις: χωρίς περιττές ενημερώσεις και συμφωνίες, θα προσλαμβάνεσαι για κάνα δυο μέρες, όταν έχει ανάγκη η επιχείρηση.
- Δυνατότητα προσέλευσης μέχρι και 120 λεπτά μετά το δηλωμένο ωράριο. Ακόμα μια «ευελιξία» που αφήνει τη δυνατότητα στον εργοδότη να αλλάζει το ωράριο εργασίας και ίσως να υποκρύπτει απλήρωτες υπερωρίες.
- Η ακραία ρύθμιση, που υπήρχε στις αρχικές διαρροές, για διευθέτηση του χρόνου εργασίας σε εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση (από εξαμηνιαία ή ετήσια που είναι σήμερα) φαίνεται πως εγκαταλείπεται για την ώρα. Ίσως για έκπληξη τελευταίας στιγμής, ίσως για το επόμενο νομοσχέδιο.
- Υπάρχουν και κάποιες ( θετικές, αλλά όχι επαρκείς) διατάξεις που αφορούν στην υγεία και ασφάλεια στην εργασία, μετά από 4 χρόνια με ρεκόρ θανάτων σε εργατικά δυστυχήματα. Προστασία, όμως, της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων στο ίδιο νομοσχέδιο με 13ωρη εργασία, όταν όλες οι σχετικές μελέτες δείχνουν σύνδεση εργατικών ατυχημάτων και επαγγελματικών ασθενειών με τα εξαντλητικά ωράρια, μόνο ως κοροϊδία μπορεί να εκληφθεί.
- Τέλος, το νομοσχέδιο φέρνει ακόμα μεγαλύτερη απαξίωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και του συλλογικού εργατικού δικαίου. Όλα τα θέματα ωραρίου διευθετούνται σε ατομικό επίπεδο μεταξύ εργαζόμενου – εργοδότη (κι αν δεν σ’ αρέσει, κρίμα…). Σε μια περίοδο μάλιστα, που υποτίθεται ότι η κυβέρνηση θέλει να αυξήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με στόχο την κάλυψη τουλάχιστον του 80% των εργαζομένων (σήμερα είναι κάτω από 25%), όπως ορίζει η ευρωπαϊκή οδηγία που ενσωμάτωσε αναγκαστικά στο Ν.5163/2024.
Συνοπτικά, η λογική του νομοσχεδίου είναι ο πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής 6 χρόνια τώρα. Ένταση της εκμετάλλευσης, με περισσότερες ώρες εργασίας και ακραία ελαστικοποίηση, μαζί με μισθούς φτώχειας. Για να αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους οι (μεγάλες κυρίως) επιχειρήσεις, ενώ οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν όλο και περισσότερο. Σε μια εποχή που η τεχνολογική πρόοδος δίνει τη δυνατότητα να μειώσουμε τον χρόνο εργασίας ακόμα και στις 30 ώρες την εβδομάδα, εμείς συζητάμε για 13 ώρες την ημέρα.
Τους γνωρίζουμε καλά πια: σκληρά ταξικές πολιτικές παρέα με διαφθορά, διαπλοκή και πελατειακό κράτος. Το έργο το έχουμε ξαναδεί και αν δεν παλέψουμε όλοι και όλες μαζί για να τελειώσουμε επιτέλους με αυτή την κυβέρνηση και αυτές τις πολιτικές, θα έρθει η στιγμή που θα βουλιάξουμε όλοι μαζί με τη γαλέρα…
