Συγκέντρωση εργαζομένων της Pizza Fan έξω από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας. Μιχάλης Καραγιάννης / Eurokinissi
Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες τις εξελίξεις που αφορούν την Pizza Fan. Εν ολίγοις, αφού ξεσκεπάστηκε η φοροδιαφυγή της εταιρείας, ύψους 25 εκατομμυρίων, πολλά υποκαταστήματα έκλεισαν μέσα σε μία νύχτα και 2.500 εργαζόμενοι, διάφορων ειδικοτήτων, έμειναν στον αέρα.
Οι πάγιες ανάγκες της Pizza Fan, όπως και όλων των αντίστοιχων επιχειρήσεων, σε όλα τα στάδια παραγωγής, από τη λάντζα και την κουζίνα μέχρι το delivery, στηρίζεται στις πλάτες των εργαζομένων. Στηρίζεται στα παιδιά που βρέξει, χιονίσει ανεβαίνουν στο μηχανάκι και εργάζονται με κίνδυνο της ζωής τους. Στηρίζεται στους υποπληρωμένους της λάντζας, της κουζίνας και των ταμείων.
Από δω και πέρα οι προσπάθειες δεν μπορούν να κινούνται σε μια λογική μέσης λύσης. Οι εργαζόμενοι που απασχολούνταν στην Pizza Fan έχουν μείνει ξεκρέμαστοι, καθώς –ενώ οι συμβάσεις τους είναι ακόμα ενεργές– η εταιρεία, λόγω του «παγώματος» των λογαριασμών, δεν μπορεί να καταβάλει τα δεδουλευμένα. Αυτό δεν σημαίνει μόνο τους μισθούς, αλλά και τις ασφαλιστικές εισφορές.
Τα σενάρια για το μέλλον της εταιρείας τα οποία έχουν συζητηθεί μέχρι στιγμής κάθε άλλο παρά ρεαλιστικά είναι για τους εργαζομένους. Η κήρυξη πτώχευσης, για παράδειγμα, και η αποζημίωση των εργαζομένων από τα ειδικά κρατικά ταμεία δεν μπορεί να λειτουργήσει. Αρχικά, η εταιρεία κάθε άλλο παρά πτωχευμένη είναι. Η αποζημίωση από τα ειδικά δημόσια ταμεία το μόνο που θα καταφέρει είναι να βγάλει καθαρή την εταιρεία, η οποία θα αποφύγει ακόμα μία υποχρέωσή της. Ταυτοχρόνως, η κατάθεση των δεδουλευμένων για όσες συμβάσεις είναι ακόμα ενεργές ξεπερνάει κατά πολύ την αποζημίωση που δίνεται από το ταμείο.
Η εξαγορά της εταιρείας, από την άλλη, θέτει άλλους προβληματισμούς. Η αλλαγή διεύθυνσης δεν μπορεί απαραίτητα να εξασφαλίσει τις θέσεις εργασίας. Κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι αυτοί οι 2.500 εργαζόμενοι θα διατηρήσουν τις θέσεις τους αν η εταιρεία αλλάξει χέρια, ενώ ταυτόχρονα αυτή η διαδικασία μπορεί να πάρει από μήνες έως χρόνια, εάν οι διαπραγματεύσεις μείνουν στάσιμες.
Πώς θα βεβαιωθούμε όμως ότι τις συνέπειες δεν θα τις επωμιστούν οι εργαζόμενοι; Πώς θα πρέπει να κινηθούμε συλλογικά από δω και μπρος;
Σε πρώτη φάση είναι αναγκαίο να ξεπαγώσουν οι λογαριασμοί που διαχειρίζονται τις μισθολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις της εταιρείας, ώστε να καταβληθούν άμεσα τα δεδουλευμένα και να αποδοθούν οι ασφαλιστικές εισφορές. Η πρωταρχική σκέψη όλων μας πρέπει να είναι η προστασία των εργαζομένων και το να σταματήσουμε να το αντιμετωπίζουμε αυτό ως δευτερεύον ζήτημα. Δεν μπορεί στη δημόσια συζήτηση το θέμα αυτό να έχει μείνει ως κάτι που θα εξεταστεί αφού αποφανθεί η δικαιοσύνη ή αλλάξει διοίκηση η εταιρεία. Να μην αφήσουμε να επωμιστούν οι εργαζόμενοι τις αποφάσεις της διοίκησης, καθώς δεν μπορούμε να τους αφήσουμε να χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης προς τη δικαιοσύνη.
Αυτό σημαίνει ότι οι διεκδικήσεις και οι πιέσεις δεν πρέπει να μείνουν στάσιμες σε δικαστικό και κυβερνητικό επίπεδο, και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει η οποιαδήποτε λύση να ωφελεί τελικά είτε άμεσα είτε έμμεσα την εργοδοσία. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι πρέπει να κινηθούν γρήγορα και να στραφούν προς το σωματείο τους προκειμένου να ζητήσουν την απαραίτητη υποστήριξη, ώστε να δείξουν συλλογικά στην εταιρεία πως η οποιαδήποτε προσπάθεια για εξαναγκασμό των εργαζομένων σε παραίτηση δεν θα γίνει δεκτή.
Το αίτημα είναι ξεκάθαρο: Απόδοση όλων των δεδουλευμένων, κανένα χαμένο ένσημο, καμία απώλεια των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αν υπάρχουν ευθύνες για οικονομικές ατασθαλίες, αυτές πρέπει να διερευνηθούν και να αποδοθούν σε όσους ευθύνονται. Να μη γίνουν οι εργαζόμενοι τα εξιλαστήρια θύματα που θα «πληρώσουν» το κόστος μιας υπόθεσης για την οποία δεν ευθύνονται.
Πίσω από τους εργαζομένους υπάρχουν οικογένειες, υποχρεώσεις και ανάγκες. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αναλώσιμοι. Να σταθούμε στο πλευρό τους, ενωμένοι μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων.
