φωτογραφία: (ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)
Ένας δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ χαρακτήρισε ‘’καραγκιόζηδες’’ όσους είπαν/έγραψαν θετικά λόγια για τον Ισπανό πρωθυπουργό ο οποίος αντικειμενικά κράτησε μια στάση αξιοπρέπειας και μη συμμετοχής στον πόλεμο που ξεκίνησαν Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράκ. Πολλοί έκαναν σύγκριση του Σάντσεθ με τον Έλληνα πρωθυπουργό και ο δημοσιογράφος, όπως πολλοί άλλοι που στηρίζουν την κυβέρνηση, ένιωσαν χρέος να υπερασπιστούν τον τελευταίο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμπεριφέρεται έτσι, δηλαδή σαν το μακρύ χέρι της κυβέρνησης την οποία στηρίζει με φανατισμό τα πρωινά με την υπόλοιπη δημοσιογραφική παρέα του. Την επόμενη ημέρα, συνέχισε την προπαγάνδα από την οποία ωφελείται η κυβέρνηση υποστηρίζοντας ότι η αποστολή μιας ισπανικής φρεγάτας στην Κύπρο αποτελεί πολιτική ‘’κωλοτούμπα’’ του Σάντσεθ, παρότι είναι σαφές ότι η φρεγάτα πηγαίνει για προστασία του νησιού στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και δεν πρόκειται για συμμετοχή της Ισπανίας στον πόλεμο.
Ένας άλλος δημοσιογράφος, του MEGA αυτή την φορά, που κάποτε είχε διαγραφεί από την ΕΣΗΕΑ γιατί μετέδιδε ψευδώς ότι το κανάλι που εργαζόταν βρισκόταν στα μέτωπα του πολέμου στο Αφγανιστάν αλλά δεν βρισκόταν εκεί και γενικά δεν έχει διόλου καλές σχέσεις την δημοσιογραφική δεοντολογία, φιλοξενεί στα τηλεοπτικά παράθυρά της εκπομπής του έναν Έλληνα καθηγητή στην Βηρυτό και τον παρουσιάζει ως ‘’τον Έλληνα που υποστηρίζει το Ιρανικό καθεστώς ‘’ !
Ο τίτλος- χαρακτηρισμός που βάζει αποτελεί καθαρή στοχοποίηση του καθηγητή αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τον δημοσιογράφο, ένας τίτλος σαν και αυτόν τον ενδιαφέρει ο οποίος είναι ελκυστικός και κεντρίζει το ενδιαφέρον των τηλεθεατών, είναι ένας τίτλος κράχτης που μπορεί να απαξιώνει έναν άνθρωπο αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για τον δημοσιογράφο. Απλά αυτός ζητάει τηλεοπτική πελατεία. Επίσης κάτι τέτοιο εξυπηρετεί το κυβερνητικό αφήγημα το οποίο απλουστευτικά κινείται στην λογική ´Όι κακοί Ιρανοί και οι καλοί επιτιθέμενοι ΗΠΑ και Ισραήλ’’. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι δημοσιογράφοι, φίλοι της κυβέρνησης (και είναι πολλοί αυτοί), θέλουν να υποστηρίξουν την στάση της κυβέρνησης σε αυτό τον πόλεμο επικαλούνται συνήθως τις δύσκολες συνθήκες που επιφυλάσσει το ισλαμικό καθεστώς για τις γυναίκες. Σε αυτό έχουν δίκιο αλλά παραβλέπουν φυσικά ότι σε ανάλογη θέση βρίσκονται οι γυναίκες σε άλλες γειτονικές χώρες, όπως στην Σαουδική Αραβία κ.ο.κ., για τις οποίες δεν μιλάνε.
Σε αυτά τα δυο περιστατικά της Ελληνικής δημοσιογραφίας των ημερών ας προστεθεί και ένα τρίτο το οποίο δεν προήλθε από επώνυμα αλλά ανώνυμα δημοσιεύματα ιστοσελίδων τα οποία αποτελούν μια εξαιρετικά πιο επικίνδυνη πρακτική και παραπέμπουν σε κουκουλοφόρους δημοσιογράφους. Ελάχιστές ημέρες μετά την δικαστική απόφαση κόλαφο για τις υποκλοπές γράφτηκαν ταυτόχρονα εντελώς πανομοιότυπα απαξιωτικά σχόλια για τον εισαγγελέα της έδρας με το ανόητο και άσχετο με την συγκεκριμένη δίκη επιχείρημα ότι στις εκλογές της ένωσης εισαγγελέων ο εισαγγελέας της δίκης για τις υποκλοπές πήρε την τελευταία θέση. Τα δημοσιεύματα έμοιαζε να έχουν ένα ενιαίο κέντρο προέλευσης την ταυτότητα του οποίου μπορεί να υποθέσει εύκολα κάποιος αν σκεφτεί ποιόν θίγει η δικαστική απόφαση για τις υποκλοπές.
Τα τρία παραδείγματα, τα οποία δεν αποτελούν εξαιρέσεις στην ελληνική δημοσιογραφία: συχνά λειτουργεί ως το μακρύ χέρι της κυβέρνησης Μια δημοσιογραφία η οποία αντί να ελέγχει την εξουσία, όπως οφείλει, την προστατεύει και αρκετές φορές εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της. Και αυτό προφανώς δεν συμβαίνει με το αζημίωτο. Η κυβέρνηση ανταμείβει αυτού του είδους την δημοσιογραφία με κάθε τρόπο.
Στην επόμενη μέτρηση αξιοπιστίας των Ελληνικών ΜΜΕ, όταν επιβεβαιωθεί ότι αυτά εξακολουθούν να βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως, δεν έχουμε κανένα λόγο να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό.
