Ο ουρανός έχει τη σταχτή απόχρωση της εξάντλησης. Σαν κάτι μονίμως να έχει προηγηθεί. Κάτι μη ερμηνεύσιμο. Κάτι μη ομολογημένο. Απλώνεται από πάνω μας καιροφυλακτώντας. Σαν να σε προειδοποιεί με το που βγαίνεις. Αυτός δεν είναι ο δικός σου ουρανός. Είναι ένας ουρανός του Φεβρουαρίου.
Σαν κάτι να έχει συμβεί προηγουμένως. Όλοι το γνωρίζουν αλλά εσύ το έχασες. Δεν είναι ο δικός σου ουρανός. Είναι ο ουρανός των άλλων. Αν κάτι έχει συμβεί, συνέβη για αυτούς. Εσύ κοιτάζεις προς τον βορρά. Θα κινηθείς προς τα εκεί σε λίγες ώρες. Και σκέφτεσαι πως εκεί ο ουρανός θα σε συναντήσει. Ο ουρανός έτσι ακριβώς όπως είναι. Πως μπορείς να προετοιμαστείς για κάτι τέτοιο. Για εσένα είναι ακόμη καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν θες να το παραδεχτείς. Κοιτάς προς τον νότο. Εκείνα τα σκόρπια νησιά και τη λωρίδα της θάλασσας που σου επιτρέπει να δεις η υπερυψωμένη σου γειτονιά. Ο πατέρας έλεγε πως ο καιρός έρχεται πάνω από την Κούλουρη. Αν εκεί σπάει ο ήλιος σύντομα θα έρθει και στη δική μας γειτονιά. Μα σήμερα η Κούλουρη είναι βουβή. Δεν υπάρχει εκεί ουρανός. Μόνο μια υπόσχεση που δεν τηρήθηκε. Κοιτάς προς τα πάνω. Και ο ουρανός σε κοιτά με το ύφος αυτό που παίρνουν τα παιδιά όταν έχουν κάνει αταξία αλλά δεν θέλουν να την παραδεχτούν. Ένοχα αλλά μαζί έχοντας δώσει άφεση στον εαυτό τους.
Πέφτει μια βροχή σάπια από το πρωί. Πιο πολύ έκκριση παρά πτώση. Σε μουσκεύει χωρίς καλά-καλά να καταλάβεις πως βρέχεσαι. Σαν κάποιος να προσπαθεί να βάλει το βρεγμένο του χέρι στο πρόσωπό σου. Να σε ενοχλήσει κυρίως παρά κάτι άλλο. Σαν νερό στον σβέρκο σου ενώ είσαι ντυμένος και όλο κατρακυλά. Ο ουρανός τον Φεβρουάριο είναι ενοχλητικός. Μόνο απαιτεί δεν δίνει τίποτα. Έχει κάτι από κυβερνητική αυθαιρεσία. Και μια διάθεση επιβολής. Μια παράλογη καταστολή ειπωμένη σαν καιρικό φαινόμενο. Δεν μελαγχολούμε σωστά εδώ. Οι πόλεις αυτές δεν είναι σχεδιασμένες για βροχή. Σαν να μην τη γνωρίζουν, σαν να μην ξέρουν πως να συμπεριφερθούν. Διαλύονται όταν βρέχει. Και εμείς τρέχουμε να προλάβουμε. Ποια μελαγχολία; Αυτό ταιριάζει σε πόλεις με αψίδες, υπόστεγα, στοές. Εδώ είναι λακκούβα. Και μεις μόνο βουλιάζουμε.
Και ο ουρανός τον Φεβρουάριο τα γνωρίζει αυτά. Τα γνωρίζει και χαμογελά αποκαλύπτοντάς σου ένα ζευγάρι τροχισμένους κυνόδοντες. Γιατί γνωρίζει πλήρως την ισχύ του. Εποπτεύοντας και δεσπόζοντας σκαρφαλώνει πάνω στον εαυτό του και σας βλέπει. Σας βλέπει όλους. Εσάς τους κουκουλωμένους, εσάς που φέτος αποφασίσατε να μην βάλετε πετρέλαιο, εσάς με τα βρεγμένα παπούτσια και εσάς που πριν μπείτε στο σπίτι πρέπει να βγείτε πάλι. Εσάς που ανηφορίζετε ένα επικλινές έδαφος που γλιστρά κρατώντας τα ψώνια του σούπερ-μάρκετ, εσάς που ψάχνετε ποιο ρείθρο στον δρόμο έχει μαζέψει λιγότερο νερό ώστε να πηδήξετε από πάνω του χωρίς να καταβρέξετε το βήμα σας, εσάς που περιμένετε λουσμένοι το επόμενο λεωφορείο βρίζοντας μέσα από τα δόντια σας για την καθυστέρησή του. Και κυρίως εσάς που ακόμα, και αν δεν το ομολογείτε, λέτε διαρκώς από μέσα σας πως δεν μπορεί, το καλοκαίρι θα είναι κοντά.
Ο ουρανός τον Φεβρουάριο. Δεν είναι δικός μας. Είναι ένας ξένος με συμπεριφορά κατακτητή. Και το γνωρίζουμε όπως το γνωρίζει. Σύντομα θα περάσει. Μέχρι τότε όμως θα επιβληθεί. Σαν επιδημία ή σαν μοίρα. Σαν κακά νέα που ήρθαν από μακριά και τώρα ενσαρκώνονται μέσα σε όλες μας τις συνήθειες.
