Καταδικάστηκαν οι πέντε από τους έξι κατηγορούμενους αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Καρδίτσας. Στο άκουσμα της απόφασης, οι γονείς του Βασίλη Μάγγου ξέσπασαν σε λυγμούς. Ο αγώνας τους, διάρκειας εξήμισι χρόνων, δικαιώνει τη μνήμη του Βασίλη Μάγγου καταδικάζοντας τους βασανιστές και τον καταχωρεί στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της αστυνομικής-κρατικής βίας.
Από τον Ιούνιο του 2020 όταν ο Βασίλης Μάγγος ξυλοκοπήθηκε ενώ βρισκόταν στο έδαφος από αστυνομικούς ΟΠΚΕ και ΜΑΤ (υπάρχει σχετικό βίντεο) και στη συνέχεια κακοποιήθηκε στο περιπολικό και βασανίστηκε στο Αστυνομικό Τμήμα με αποτέλεσμα την ψυχική, συναισθηματική και σωματική του κατάρρευση και επομένως τον θάνατό του ένα μήνα μετά, ξεκίνησε ένας μαραθώνιος αγώνας για να δικαιωθεί η μνήμη του. Κεντρικό πρόσωπο ο Γιάννης Μάγγος, πατέρας του Βασίλη που προσπαθούσε να αποδείξει και δικαστικά αυτό που όλοι γνώριζαν. Ο Βασίλης Μάγγος στοχοποιήθηκε, ξυλοκοπήθηκε, βασανίστηκε και οδηγήθηκε στον θάνατο από ενέργειες αστυνομικών υπαλλήλων κατά παράβαση των καθηκόντων τους.
Η προσπάθεια της δικαστικής δικαίωσης όμως δεν ήταν καθόλου εύκολη. Εκτός από τα δικονομικά εμπόδια που εγείρονταν (καθυστερήσεις στη διαδικασία, απόρριψη της παράστασης υποστήριξης της κατηγορίας ) ως άμυνα των κατηγορουμένων, οι γονείς του Βασίλη είχαν να αντιμετωπίσουν τη δυσφήμιση και τη χλεύη από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και τους μηχανισμούς τους στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ήταν έκδηλη η αίσθηση ασυλίας που απολαμβάνουν υπηρεσιακά οι δράστες αφού λειτούργησαν υπηρετώντας τα σχέδια της Δημοτικής Αρχής (για την καύση των σκουπιδιών) και της κυβέρνησης που καλλιεργεί κλίμα τρομοκρατίας και καταστέλλει κάθε κινητοποίηση, κάθε απόπειρα αντίστασης. Γι’ αυτό και καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρέμειναν αμετανόητοι, δεν ζήτησαν συγγνώμη και στο τέλος ήταν φανερή η έκπληξή τους όταν καταδικάζονταν. Άλλωστε, το ίδιο έκπληκτοι, κατηφείς και προβληματισμένοι στάθηκαν και οι δεκάδες αστυνομικών, ένστολων και με πολιτικά, της Ασφάλειας στο άκουσμα της καταδίκης.
Οι πράξεις τους δεν είναι αποκομμένες από το πολιτικό πλαίσιο. Η καταστολή και η τρομοκρατία δημιουργούν ένα νομιμοποιητικό περιβάλλον για συμπεριφορές βίας ή κατάχρησης εξουσίας και αποθρασύνουν τους, ένστολους και μη, κρατικούς υπαλλήλους. Δημιουργείται έτσι ένα κρατικό υβρίδιο με παρακρατική συμπεριφορά που κινείται σαφώς εκτός του συνταγματικού πλαισίου αλλά επίσης σαφώς επιδοκιμάζεται από κυβερνητικούς παράγοντες της ΝΔ και το ακροδεξιό τους ακροατήριο. Η υπερασπιστική τακτική βασίστηκε σε αυτό και προσπάθησε να το εκμεταλλευτεί. Κατάφερε μάλιστα να πείσει μία από τις ενόρκους (πραγματικά λυπηρό) η οποία πρότεινε την απαλλαγή τους παρά τα συντριπτικά για τους κατηγορούμενους αποδεικτικά στοιχεία.
Και αν οι φυσικοί αυτουργοί (οι πέντε από αυτούς) καταδικάστηκαν, οι ηθικοί αυτουργοί (κυβέρνηση, ακροδεξιά και τα φιλικά σε αυτές ΜΜΕ) συνεχίζουν να δρουν και να δηλητηριάζουν την κοινωνία με τον τοξικό, κανιβαλικό και φασίζοντα λόγο τους. Κι ο λόγος αυτός εκφέρεται με κάθε ευκαιρία είτε αφορά απεργούς, είτε μετανάστες, είτε κοινωνικές ομάδες που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.
Έχει δε ιδιαίτερη σημασία η δικαστική απόφαση διότι σε ένα τέτοιο εχθρικό πολιτικά περιβάλλον απονομιμοποιεί αυτό το υβριδικό παρακράτος και τιμωρεί ποινικά στο πρόσωπο των αστυνομικών αυτές τις συμπεριφορές. Στη δικαστική απόφαση αυτή συνέβαλαν προφανώς η αίσθηση ευθύνης και καθήκοντος των τακτικών δικαστών, εισαγγελέως και ενόρκων (αν και είναι από το νόμο απαιτούμενη δεν είναι αυτονόητη), η επιμονή και υπομονή των γονιών του Βασίλη και το μεγάλο κύμα αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα που κράτησε την υπόθεση στη δημοσιότητα. Οφειλόμενη σημείωση οι αλληλέγγυοι της Καρδίτσας που με την παρουσία τους υπερασπίστηκαν τη δικαίωση της μνήμης του Βασίλη. Έκαναν πράξη το σύνθημα πως «αυτό που κάναν στον Βασίλη δεν θα ξεχαστεί» .
Πιο σημαντικό απ’ όλα όμως είναι η σκηνή στο τέλος της δίκης, με την ομιλία του Γιάννη Μάγγου, έξω από το δικαστήριο να δηλώνει δικαιωμένος για τον Βασίλη. Η φωνή του σπάει. Κομπιάζει. Ψάχνει να βρει τις σωστές λέξεις. Θέλει να αναλύσει, να ευχαριστήσει τους αλληλέγγυους. Αυτό που συγκλονίζει όμως όλους όσοι παρακολουθούν είναι τα λόγια του που λένε πως «ήρθε η στιγμή να κλάψουμε κι εμείς, να πάμε σπίτι μας και να κλάψουμε … έξι χρόνια δέσαμε κόμπο (παύση) το δάκρυ μας, το κάναμε αγώνα». Η μητέρα του Βασίλη δαγκώνει τα χείλη της. Τον κοιτά, κοιτά κάτω. Ακόμη και τώρα προσπαθούν να συγκρατήσουν τα συναισθήματά τους. Το ξέρουν κι αυτοί αυτό που λέει ο ποιητής πως «ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά / απ’ τα σπίτια τους». Σφιγμένοι και θλιμμένοι εκπέμπουν αυτή τη σπάνια αίσθηση της αξιοπρέπειας. Με το πρόσωπο να συσπάται και το κεφάλι κατεβασμένο κατεβαίνουν τα λίγα σκαλιά για να βρεθούν ανάμεσα στους ανθρώπους που από τον Μάιο και την πρώτη δικάσιμο βρέθηκαν στο πλευρό τους. Αγκαλιές, χειραψίες χαμόγελα και υγρά μάτια που μοιράζονται την ικανοποίηση για την απόφαση. Ανακούφιση. Η απώλεια του Βασίλη τώρα ίσως γίνεται εντονότερη αλλά ο αγώνας δεν πήγε χαμένος. Ο Βασίλης το είπε: «Κι ας μη νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα!» Κι ο Γιάννης με τη γροθιά του υψωμένη του απάντησε με τα ίδια του τα λόγια: «Κι όταν νικάμε… πάλι θα πολεμάμε!»
Βασίλης Μάγγος, παρών.
