Η Έλλη Ζάννου, η νεοσμυρνιώτισσα αγωνίστρια του αντιδικτατορικού αγώνα και της ανανεωτικής και κομμουνιστικής αριστεράς, ένα από τα πρώτα μεταδικτατορικά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης έφυγε πλήρης ημερών στα 95 χρόνια της, αφήνοντας μια πολύ πλούσια πολιτική και ηθική κληρονομιά και παρακαταθήκη σε όλη την Αριστερά και κυρίως τη Νέα Αριστερά στην οποία είχε δραστηριοποιηθεί με πάθος.
Συμμετείχε προδικτατορικά στο μεγάλο κίνημα ειρήνης και στις Πορείες του Μαραθώνα και ήταν ενεργό στέλεχος της ΕΔΑ, όπου γνώρισε και τον Αντώνη Ζάννου, με τον οποίο απέκτησαν μια κόρη, που έγινε ακούσιος μάρτυρας των κατορθωμάτων της οικογενείας της την περίοδο της δικτατορίας.
Το σπίτι τους στη Νέα Σμύρνη και το εξοχικό που νοίκιασαν επί τούτου στο Βρωμοπούσι της Κερατέας είχαν μετατραπεί σε κρησφύγετα των κυνηγημένων αγωνιστριών και αγωνιστών, πολλούς από τους οποίους βοήθησαν να διαφύγουν στο εξωτερικό. Από τα δύο κρησφύγετα της οικογένειας Ζάννου πέρασαν ο Μπάμπης και η Τούλα Δρακοπούλου, ο Λεωνίδας και η Καλή Κύρκου, ο Αντώνης Αμπατιέλος και πολλοί άλλοι παράνομοι αγωνιστές και αγωνίστριες.
Η επιλογή του παραλιακού εξοχικού σπιτιού δεν ήταν τυχαία, γιατί επιτέλους οι παράνομοι αγωνιστές και αγωνίστριες που κρυβόντουσαν πολλές φορές σε πατάρια, αποθήκες και άλλους ανθυγιεινούς χώρους ή σε διαμερίσματα μπορούσαν να βγουν στον ήλιο, να περπατήσουν ελεύθερα, να αναπνεύσουν καθαρό αέρα έχοντας μια καλή διατροφή. Ο Αντώνης μάλιστα έφτιαχνε και εξαιρετικές πλαστές ταυτότητες.
Με την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968 η Έλλη Ζάνου, που αγωνιζόταν εναντίον των τανκς της αμερικανοκίνητης χούντας, δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό να καταδικάσει τον σοσιαλισμό των τανκς του Συμφώνου της Βαρσοβίας και να ενταχθεί με την ανανεωτική και κομμουνιστική αριστερά του ΚΚΕ Εσωτερικού. Το όραμα ενός σοσιαλισμού με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση την συνόδευε πάντα στην Ελληνική Αριστερά – ΕΑΡ, τον Συνασπισμό, τον ΣΥΡΙΖΑ και τέλος τη Νέα Αριστερά, που αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος.
Με την πτώση της δικτατορίας βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του φεμινιστικού κινήματος αποτελώντας από τα ιδρυτικά στελέχη της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών. Συμμετείχε με την Φλέμινγκ, την Μερκούρη, την Πεπελάση, την Ακρίτα στις πρώτες γυναικείες – φεμινιστικές πρωτοβουλίες.
Η Έλλη Ζάννου έμελλε να διαδραματίσει έναν καθοριστικό ρόλο για τουλάχιστον μια 15ετία στον Δήμο της Νέας Σμύρνης, τον Δήμο που το μικρό ΚΚΕ Εσωτερικού με τον αγωνιστή δήμαρχο Μπάμπη Μπεχλιβανίδη είχαν μετατρέψει σε μια πρότυπη δημοτική αρχή με πρωτοποριακές υποδομές, από τον σύγχρονο ηλεκτρικό φωτισμό έως τους ανατρεπόμενους κάδους απορριμμάτων και που σταδιακά υιοθετήθηκαν από όλους τους δήμους. Οι Μπεχλιβανίδης και Ζάννου είχαν δώσει με πάθος τη μάχη για την καθιέρωση του θεσμού των Συνοικιακών Συμβουλίων, θεωρώντας καθοριστική τη συμμετοχή των πολιτών των γειτονιών στα κοινά. Δεν ήταν λοιπόν τα Φεστιβάλ Αυγής Θουρίου που έκαναν τη διαφορά στη Νέα Σμύρνη.
Ήταν η πρώτη αντιδήμαρχος Παιδείας και Παιδικών Σταθμών και από το 1978 έως το 1994 είχε αφιερωθεί στη δημιουργία νέων σχολείων και την αναζήτηση χώρων κατασκευής νέων σχολικών εγκαταστάσεων μπροστά στην πληθυσμιακή έκρηξη της πόλης και τη δημιουργία δημόσιων και δωρεάν παιδικών σταθμών για τα παιδιά των εργαζόμενων γονιών. Στην πράξη, η Νέα Σμύρνη ακόμη και σήμερα επωφελείται τις σχολικές εγκαταστάσεις που τους άφησαν οι Ζάννου και Μπεχλιβανίδης.
Όταν αποχώρησε από το Δημοτικό Συμβούλιο, μετά από άλλες δύο θητείες της, με το ίδιο πάθος και ανιδιοτέλεια συμμετείχε στη διοίκηση του Σωματείου της Εθνικής Στέγης, του οποίου αποτέλεσε επί σειράς ετών την πρόεδρό του, καταφέρνοντας με πολύ κόπο και με μεγάλη επιμονή να διασφαλίσει τη στέγαση του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης (ΚΔΑΠ) για παιδιά με ανάγκες και τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης (ΣΥΔ) για άτομα με αναπηρίες. Στις δημοτικές εκλογές στήριζε από την αρχή το αριστερό σχήμα Στροφή Νέας Σμύρνης.
Η Έλλη Ζάννου ήταν η προσωποποίηση της αριστεράς από τα κάτω, της αριστεράς με συνεχή σχέση με τους ανθρώπους και την κοινωνία, της αριστεράς που στέκεται ταπεινά πάνω στα προβλήματά τους για να βρει λύσεις. Για τον λόγο αυτό είχε μια διαχρονική εκτίμηση από τους πολίτες και άλλων χώρων που την τιμούσαν με την ψήφο, την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους. Η αεικίνητη Έλλη Ζάννου του πόρτα πόρτα, των κουπονιών και των ψηφοδελτίων, της συλλογικής δουλειάς, της αυτοθυσίας και της ανιδιοτέλειας ήταν η προσωποποίηση του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς. Ένα παράδειγμα για όσες και όσους αναγνωρίζονται ακόμη σε αυτές τις αξίες.
Συγγενείς, γείτονες, φίλοι και πολλές/οί συντρόφισσες και σύντροφοι, παλιοί και νέοι αποχαιρέτησαν την παλαίμαχη αγωνίστρια Έλλη Ζάνου την Τρίτη στο νεκροταφείο Νέας Σμύρνης. Επικήδειους εκφώνησαν ο δήμαρχος της πόλης Γιώργος Κουτελάκης, εκπρόσωπος της Στέγης Νέας Σμύρνης και η Μαρία Βαμβουρέλη εκ μέρους της τοπικής οργάνωσης της Νέας Αριστεράς. Παραβρέθηκε και ο Γραμματέας της Νέας Αριστεράς Γαβριήλ Σακελλαρίδης.
