Ο Διονύσης Σαββόπουλος κατάφερε να αισθητικοποιήσει διαφορετικά από τη νόρμα στιγμές στις ζωές τουλάχιστον τριών γενιών ανθρώπων.
Ο Θεσσαλονικίος με τα γυαλιά δοκίμασε το ρεμπέτικο και την ψυχεδέλια, το νέο κύμα και το ροκ, έγινε πολιτικός αλλά και λαϊκός, αριστερός αλλά και συντηρητικός, ιδιαίτερα αγαπητός αλλά και με παθος εχθρός.
Ο Νίονιος ήταν μείγμα, σαν ύλη που μεταμορφώνονταν γιατί ήξερε τις εσώτερες εκδοχές όλων των φυλών της Ελλάδας. Γι’ αυτό και μπορούσε να τις μιμιθεί ή να της περιγράφει με μια φοβερή, σχεδόν μεταφυσική διαύγεια, μπορούσε να ανατέμνει τον ψυχισμό σε όσα λέει κι όσα κρύβει.
Ανεξάρτητος σε εποχές που απαγορεύονταν, παιδί – θαύμα της αισθητικής γι’ αυτό κι αχαλίνωτος, δηλαδή χωρίς χαλινάρι, χωρίς κοινότητα που να μπορεί να συνιστά ένα Υπερεγώ αυστηρό για να καναλιζάρει τις φόρμες ή την πολιτική διάθεση. Απομάγευγη, ειρωνία, πικρία, στράτευση, Ελλάδα, ομορφιά, παρέα, ιστορία, χρόνος · συνδυασμοί και συνδυασμοί συνδυασμών, χρήση του και χρήση τους από τις πολιτικές παρατάξεις.
Ενταγμένος στο ρεύμα της νεοορθοδοξίας ο Νιόνιος έπαιξε με τις μεταβλητές μιας εμπράγματα απούσας αλλά στο λόγο παντού παρούσας ελληνικής ιδιοπροσωπίας που αγκάλιαζε συχνά όλο το πολιτικό συνεχές για να δικαιολογήσει μέσω του εκρομαντισμού την ελληνική ταυτότητα, στραβή ή και εξαίρετη, δεν είχε σημασία.
Ο Σαββόπουλος περιέγραφε τελικά την πιάτσα , όπως την είχε ορίσει εξαιρετικα΄ο Εμμανουήλ Παπαζαχαρίου: “είναι χώρος, είναι χρόνος, είναι παράδοση ηθών και εθίμων, είναι καθημερινή πράξη και ζωή, είναι πολιτισμός ολόκληρος”.
Η ματιά του – συχνά κι όχι πάντα- μπορούσε να δει πιο πέρα από από τον πολιτικό λόγο που στόμωνε στον κοινωνικό κυνισμό της δανειακής ευημερίας, εκεί που η επιστημονική εμβρίθεια αφορούσε ελάχιστους μυημένους στα μυστήριά της, εκεί που οι αναπαραστάσεις όλων των ειδών ήταν άτολμες.
Ευχαριστούμε Νιόνιο, θα τραγουδιέσαι, είναι βέβαιο, και πέρα από αυτήν, την τρίτη ελληνική δημοκρατία.
