Πρώτες σκέψεις για την ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ στον αγροτικό χώρο
Παρόλο που η πικρή ήττα έχει μουδιάσει το μυαλό και τα συναισθήματα ταλαντεύονται σε ένα ατέρμονο εκκρεμές από το πένθος στην οργή, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι επείγουσα η ανάγκη αναστοχασμού και ανασύνταξης. Είναι βέβαιο ότι η επικείμενη αλλαγή του τρόπου φορολόγησης του αγροτικού εισοδήματος και οι επαχθείς άλλες επιβαρύνσεις (αυξήσεις ΦΠΑ, φόρος καυσίμων, εισφορές ΟΓΑ) επισκιάζουν ολοκληρωτικά κάθε άλλη συζήτηση. Όμως, αν περιοριστεί -ακόμα μια φορά- σε αποσπασματική αναζήτηση λύσεων (ισοδύναμων, αντιρροπιστικών ή όπως αλλιώς επιτάσσει η μνημονιακή ορολογία), που να ελαφρύνουν κάπως την επερχόμενη καταστροφή, η παρέμβαση της ριζοσπατικής Αριστεράς στον αγροτικό χώρο θα έχει ακυρωθεί οριστικά.
Του Ειδικού συνεργάτη
Εξάλλου, σε αυτό ακριβώς το πεδίο μας σπρώχνει ο αντίπαλος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πρώτοι που «σήκωσαν αντάρτικο» στο όνομα δήθεν της υπεράσπισης των αγροτών ήταν οι βουλευτές των αγροτικών περιοχών της ΝΔ. Και μάλιστα όταν ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός, μόλις λίγες ώρες από την υπογραφή της εκβιαστικής συμφωνίας, χαρακτηρίζοντας την μεν δύσκολη έσπευσε να δηλώσει: «Δεσμευόμαστε ότι θα την υλοποιήσουμε με συνέπεια».(!!!)
Έτσι λοιπόν, αναίσχυντα, αυτοί που πριν δυό χρόνια είχαν ψηφίσει τη φορολόγηση των κοινοτικών ενισχύσεων και αποζημιώσεων και το εισόδημα από το πρώτο ευρώ με 13%, τολμούν να μιλάνε στο όνομα των αγροτών.
Και δυστυχώς, κανείς από τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ στα τηλεοπτικά πάνελ δεν έχει πετάξει στα μούτρα των οδυρόμενων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και λοιπών νεοφιλεύθερων, ότι αν δεν είχε υπάρξει από την τωρινή κυβέρνηση και την αν. υπουργό Δημοσίων Εσόδων, η τροποποίηση του δικού τους φορολογικού νόμου, με την εξαίρεση των αποζημιώσεων και το αφορολόγητο ενισχύσεων κάτω από 12.000 ευρώ, η καταστροφή θα είχε ήδη συμβεί.
Οι κοινοτικές ενισχύσεις
Όσο για τους όποιους ΠΑΣΟΚους ψέλλισαν από το βάθος της πολιτικής τους εξαέρωσης, αλλά και για τα στηρίγματα τους στον αγροτικό χώρο που έσπευσαν να συμπαραταχθούν με το «ναι», ότι οι κοινοτικές ενισχύσεις δεν είναι εισόδημα αλλά βοήθημα, ας κάνουν τον κόπο να δουν τι έχουν νομοθετήσει το 2011 με την εφαρμοστική ΚΥΑ του μητρώου αγροτών. Φαρδιά πλατιά, οι αγροτικές ενισχύσεις και αποζημιώσεις επί της παραγωγής, προσμετρώνται στον υπολογισμό του αγροτικού εισοδήματος.
Και κάτι τελευταίο για τις κοινοτικές ενισχύσεις. Από καιρό ήταν γνωστό ότι το 20% των αγροτών καρπώνεται το 80% των ενισχύσεων. Στην πραγματικότητα η ανισοκατανομή είναι ακόμα πιο προκλητική, καθώς από στοιχεία του 2013 φαίνεται ότι πλέον το 7% των αγροτών, καρπώνεται το 40% των άμεσων ενισχύσεων. Αν αναλυθούν και τα στοιχεία των άλλων ενισχύσεων και των προγραμμάτων του ΠΑΑ, η ανισότητα θα είναι εξοργιστική.
Είναι προφανές ότι ο ορισμός περί «ενεργού αγρότη» της ΚΑΠ 2014-2021, που με προσήλωση υιοθέτησε η προηγούμενη πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, βαφτίζοντας συλλήβδην «ενεργούς» όσους παίρνουν ενισχύσεις ως 5.000 και τους άνω των 5.000 με υποχρέωση μόλις το 10% του εισοδήματος τους να είναι από αγροτική δραστηριότητα, βάζει οριστικά τέλος στην οποιαδήποτε προοπτική αναδιανομής και παραγωγικού προσανατολισμού των κοινοτικών ενισχύσεων.
Ας συμφωνήσουμε σε βασικά πράγματα
Αφού, τουλάχιστον έως το 2017, αναθεώρηση έστω και στα σημεία της ΚΑΠ δεν πρόκειται να γίνει και ταυτόχρονα η νέα εκβιαστική συμφωνία ακυρώνει τον πυρήνα του προγράμματος της αγροτικής μας πολιτικής, ας δούμε επειγόντως τι κάνουμε σήμερα.
Καταρχάς, για να έχει νόημα και ουσία η συζήτηση, ας συμφωνήσουμε σε μερικά βασικά πράγματα:
Στον ΣΥΡΙΖΑ είμαστε με το μέρος των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου, των μικρών και μεσαίων αγροτών και των φτωχών κατοίκων της υπαίθρου. Αυτών τα συμφέροντα θέλουμε να υπερασπιστούμε και όχι γενικώς τους αγρότες. Επιπλέον δεν μιλάμε γενικά για ανάπτυξη, αλλά για το συνολικό παραγωγικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, σε όφελος των κοινωνικών αναγκών.
Η κρίση εκπροσώπησης του αγροτικού κινήματος και συνολικά η απαξίωση κάθε τι συλλογικού (συνεταιρισμοί, δίκτυα κ.λπ.) είναι το μείζον ζήτημα που οφείλει να αναστραφεί. Και αυτό ούτε νομοθετείται, ούτε επιβάλλεται. Ακόμα χειρότερα, είναι δια ροπάλου απαράδεκτο να αναπαράγονται από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (όχι από όλους φυσικά) πρακτικές πελατειακών σχέσεων που χρόνια τώρα εκμαυλίζουν τις συνειδήσεις και κρατούν όμηρους στη διαφθορά και στη διαπλοκή τους αδύναμους της υπαίθρου.
Επομένως, η ανάθεση στην κυβέρνηση, τους βουλευτές και στους κρατικούς αξιωματούχους της επίλυσης κάθε προβλήματος, είναι ανάγκη να κοπεί σύρριζα. Η ενίσχυση της πολιτικής στην ύπαιθρο, των οργανώσεων και η ενεργοποίηση των τοπικών κοινωνιών, αν ήταν αναγκαία πριν τις 13 Ιουλίου, σήμερα πλέον είναι όρος επιβίωσης για την Αριστερά.
Είναι προφανές πολλά από τα άμεσα μέτρα του προγράμματος που διαμόρφωσε το τμήμα αγροτικής πολιτικής, όπως η αποκατάσταση της ρευστότητας και η άμεση μείωση του κόστους παραγωγής, αυτή την ώρα έχουν ανασταλεί.
•
