Επιγραμματικά, για το χθες χωρίς ομφαλοσκόπηση για το τώρα και για το αύριο, που απαιτεί καθαρό βλέμμα και το όπλο παρά πόδας.
Ως επικεφαλίδες για τον ΣΥΡΙΖΑ:
-Από το 2016 αρχηγισμός άνευ ορίων.
-Από το 2019 απώλεια αριστερού στίγματος και θολή, γενικόλογη απεύθυνση στην κεντροαριστερά.
-Πρέσπες: Καλές για την εξωτερική πολιτική και έσπασαν εν μέρει το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, αλλά η συσπείρωση στελεχών στον ΣΥΡΙΖΑ (διεύρυνση) δεν είχε ίχνος από ταξικές αναφορές.
– Συμπληρώνεται ένας χρόνος από την παραίτηση Τσίπρα (ο οποίος έχει απωλέσει όλο το πολιτικό του κεφάλαιο) και τίποτα στο κόμμα τους δεν είναι αναγνωρίσιμο.
-Επιχειρήθηκε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό η διάλυση της αριστεράς στη χώρα μας.
-Η αποχώρηση η δική μας έγινε κυρίως για λόγους αξιοπρέπειας, που όμως συνιστά προσωπικό και όχι πολιτικό χαρακτηριστικό.
Εμείς είμαστε με όσους στο τέλος του μήνα δεν έχουν ένα πενηντάρικο. Αυτό είναι ανισότητα αλλά όχι μια από τις πολλές, είναι καπιταλιστική εκμετάλλευση. Αυτοί λοιπόν (50άρικα) δεν λένε ¨όλες και όλοι¨ και ¨όσοι και όσες¨ και δεν είναι political correct. Τους αφήσαμε στην τύχη τους;
Γιατί ακροδεξιά και όχι αριστερά; Σ’ αυτό τον κόσμο, άπειροι άνθρωποι τα έχουν χαμένα. Έχουν τοπικότητα ενώ ο πλούτος κι η εξουσία είναι παγκόσμια. Δεν το χωράει το μυαλό τους. Νιώθουν ανυπεράσπιστοι. Δεν σκέφτονται το μέλλον. Νοιάζονται για την επιβίωση και όχι για την αντίσταση. Γίνονται συνωμοσιολόγοι και ψεκασμένοι από αδυναμία να ερμηνεύσουν τα πράγματα. Αυτούς αγκαλιάζει η Ακροδεξιά: τα φτωχά, εργατικά, αμόρφωτα στρώματα. Τους δικούς μας ανθρώπους δηλαδή.
Η Γαλλία έδειξε ότι τα πάντα είναι δυνατά όταν η λογική σου στοχεύει στην υπεράσπιση των λαϊκών στρωμάτων.
Ο Αριστείδης Μπαλτάς έγραψε για τη «στιγμιαία δημοκρατία». Ψηφίζουμε ευρωεκλογές, ψηφίζουμε εθνικές εκλογές. Αν είμαστε τυχεροί οι εκλεγέντες θα είναι και θα παραμείνουν αριστεροί και τουλάχιστον δεν θα μας προσβάλλουν. Αν όχι σε 4- 5 χρόνια το ξαναβλέπουμε… Τι γίνεται στο ενδιάμεσο διάστημα στην πολιτική και την κοινωνία; Τίποτα. Καμιά συλλογικότητα (κομματική, κοινωνική, συνδικαλιστική…).
Μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών:
-Σισσύφειο το έργο, να ανεβάσουμε ξανά τον βράχο.
-Δεν είχαμε ορατότητα ούτε και πολιτικό στίγμα και διακριτότητα.
-Μας χρεώνουν όχι μόνο το ’15, που νοιάζει τα αριστερά σχήματα , αλλά ότι κυβερνήσαμε που νοιάζει τον κόσμο – όλοι ίδιοι είναι- και τον οδηγεί σε άφθαρτους ακροδεξιούς .
Τώρα:
1. Να αντιπαρατεθούμε όχι στον Μητσοτάκη, αλλά στη δεξιά πολιτική με μάχες ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές. Να συμμετέχουμε σε διεργασίες και συγκλίσεις, χωρίς τη παράκαμψη κρίσιμων ζητημάτων, τουναντίον με επικέντρωση σ΄αυτά. Πχ. Όχι ειρήνη και κάτω ο πόλεμος – αυτό το λένε όλοι, αλλά οι εξοπλισμοί, η φρεγάτα στον Κόλπο, ΝΑΤΟ Ιερή Συμμαχία κλπ. ΔΕΔΗΕ, Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, Εργατική Νομοθεσία κα). Να συνεχίσουμε να λέμε ότι σκεφτόμαστε και να κάνουμε ότι λέμε. Απεύθυνση στα λαϊκά στρώματα, στους εργαζόμενους και στη νεολαία και δόμηση παντοιοτρόπως συλλογικοτήτων.
2. Να αλλάξουμε το τρόπο κομματικής λειτουργίας και να προχωρήσουμε σε ανανέωση (όχι κατ’ ανάγκη ηλικιακή). Να φροντίσουμε να βρισκόμαστε συχνά, ουσιαστικά και να περνάμε καλά. Εχουμε τρία χρόνια μπροστά μας με πολύ καλή κοινοβουλευτική ομάδα και με άξιους σύντροφους και συντρόφισσες από την βάση ως την κορυφή.
Ετσι προχωράμε στο συνέδριο με ουσιαστική συμμετοχή και άλλων ομάδων και ατόμων για την χωρίς προαπαιτούμενα συνδιαμορφώση, καθότι η Αριστερά – όχι ως φετίχ, παραμένει και είναι η ελπίδα.
