Του Ροζέ Μαρτελί
Ο,τι συνέβη στην Ελλάδα, θα βαραίνει αποφασιστικά στο άμεσο διάστημα και στο μέλλον της Ευρώπης. Ο ελληνικός λαός εκφράστηκε με σαφήνεια και με μεγάλη πλειοψηφία. Αλλά για μία ακόμα φορά, ο σκληρός πυρήνας της Ευρώπης έπραξε ακριβώς όπως και το 2005, μετά το «όχι» του γαλλικού λαού στο δημοψήφισμα κατά της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης: αποφάσισε να το αγνοήσει. Η «οικονομική διακυβέρνηση» είναι υπεράνω της λαϊκής κυριαρχίας. Βέβαια, σήμερα, όπως μας πληροφορεί η «Φιγκαρό», οι Έλληνες συνέβαλαν να διευρυνθεί το χάσμα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία. Όποιες κι αν ήταν οι τακτικές κινήσεις προσαρμογής των τελευταίων ωρών της Γαλλίας, το ελληνικό επεισόδιο επιβεβαιώνει ότι το γαλλογερμανικό δίδυμο βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης, της λιτότητας και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων.
Ο Φρανσουά Ολάντ με τρόπο υποδειγματικό και συνεκτικό έκανε την επιλογή να παντρέψει τη σοσιαλφιλελεύθερη λογική, που ακολουθεί η Γαλλία εδώ και δύο χρόνια και να ενισχύσει τον «σκληρό πυρήνα» ή την «ενισχυμένη συνεργασία», που είναι σε θέση να επιβάλει την πολιτική της σε όλους τους λαούς της ΕΕ. Μια πολιτική που συνοψίζεται στο γνωστό: δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Αλίμονο σ’ αυτόν που δεν θα δεχθεί, να περάσει τα «καυδιανά δίκρανα» των αγορών και των τεχνοκρατών.
Για τις δυνάμεις στη χώρα μας, που δεν δέχονται αυτή τη μέθοδο και την αλαζονεία της, δεν υπάρχει άλλη επιλογή στο δρόμο και το κοινοβούλιο, παρά ένα ξεκάθαρο «όχι». Η αποφασιστικότητα είναι η μόνη δυνατή απάντηση στην επιμονή των αντιπάλων.
Ελλάδα: Βαθιές και μη διαχειρίσιμες κοινωνικές διαφορές
Θέλω να αποφύγω να κρίνω με υπερβολική βεβαιότητα τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα. Σε μια χώρα της οποίας το οικονομικό και δημογραφικό βάρος είναι μέσου μεγέθους. Η χώρα αντιμετωπίζει μια βαθιά κοινωνική διαίρεση τα τελευταία χρόνια και είναι εντελώς δύσκολη η διαχείριση της όποιας επιλογής των ηγετών της. Αυτό που ξέρω, είναι ότι για πρώτη φορά μια ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να σηκώσει το κεφάλι, να αγωνιστεί και να κινητοποιήσει το λαό, αντί να τον αφήσει στη μοίρα του. Ο Τσίπρας με αξιοπρέπεια και επιμονή κατόρθωσε τουλάχιστον να κερδίσει χρόνο.
Τι μπορεί να κάνει τη στιγμή που οι ευρωπαίοι ηγέτες μας έχουν οδηγήσει στη μέγγενη και έχουν στήσει παγίδες για τον ίδιο και τον λαό του; Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω και ταυτόχρονα κατανοώ τη σύνεσή του -που δεν σημαίνει αδράνεια – καθώς και την πικρία ορισμένων, που αμφισβητούν το αποτέλεσμα των μακρών διαπραγματεύσεων των τελευταίων μηνών. Θα χρειαστούμε χρόνο για να στοχαστούμε πάνω σ’ αυτά που συνέβησαν και να βγάλουμε συμπεράσματα. Γνωρίζουμε μόνο ότι ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ δεν μετακινείται από τη σκληρή καταστροφική πολιτική σε βάρος των λαών. Αυτή η πολιτική συνεχίζεται, γιατί δεν βρίσκει απέναντί της ένα κοινωνικό και πολιτικό κίνημα αρκετά δυνατό, για να προβάλει μια άλλη δυνατή επιλογή. Μια επιλογή που θα βρίσκεται σε αντιστοιχία με την απαίτηση για μια ανθρωπιστική εξέλιξη και μια δημοκρατία νέου τύπου.
Άμεσες δράσεις και μακρόχρονος σχεδιασμός
Το κίνημα αυτό θα πρέπει να οικοδομηθεί σε κάθε χώρα, έχουμε ανάγκη, όμως, από άμεσα αποτελέσματα. Δεν θα ‘ναι παντού το ίδιο αποτελεσματικό και ταυτόχρονα εναλλακτικό και ευρωπαϊκό. Δεν μπορεί να υπάρξει «σοσιαλισμός σε μια χώρα μόνο», πολύ περισσότερο στη μικρή Ελλάδα που υποφέρει περισσότερο από εμάς. Αυτό το κίνημα, ευρωπαϊκό και εθνικό, οφείλει να είναι πολύ πλατύ και να έχει συγκεκριμένους στόχους, και βέβαια να είναι πλειοψηφικό. Έτσι ώστε να είναι σε θέση να κινητοποιήσει μια νέα πλειοψηφία γύρω από ένα νέο σχέδιο. Αυτό θα έχει απέναντί του τη σύμπραξη των δυνάμεων του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Ακόμα και του εθνικισμού, του φιλο-φασιστικού ρεύματος με έντονες λαικίστικες εκφάνσεις. Τα καθήκοντά του είναι πολύ σημαντικά. Για να είναι πλατύ αυτό το κίνημα θα πρέπει να συσπειρώνει, και να μην στηρίζεται στην ανάμνηση του παρελθόντος.
Τίποτα χειρότερο δεν υπάρχει, από το να φανταστούμε ότι ξαναπαίζεται, για μια ακόμα φορά το δράμα ενός λαού εγκαταλειμμένου, απελπισμένου που η επανάστασή του προδόθηκε. Τίποτα χειρότερο δεν υπάρχει από το να συνεχίζει η αριστερά της αριστεράς να αντιπαραθέτει τους επαναστάτες στους συμβιβασμένους, τους τυχοδιώκτες στους λογικά σκεπτόμενους. Τίποτα χειρότερο δεν υπάρχει από το να συμπεράνουμε σήμερα, όπως και χθες, ότι είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε την ήρα από το σιτάρι, τους ριζοσπάστες από τους ρεαλιστές, τους αντικαπιταλιστές από τους ρεφορμιστές, τους οπαδούς της λαϊκής κυριαρχίας από τους ευρωπαϊστές, αυτούς που έχουν αυταπάτες απ’ αυτούς που έχουν καθαρές απόψεις.
Από τη στιγμή που είμαστε πεπεισμένοι ότι θα πρέπει να γίνει ρήξη, αλλά όχι ρήξη χωρίς διέξοδο, από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι αν θέλουμε να γίνουν μετασχηματισμοί, επιβάλλεται να δράσουμε άμεσα και ταυτόχρονα να επεξεργαστούμε μακροχρόνια σχέδια, τότε έχουμε ευρύτατο χώρο δράσης. Θα πρέπει να στοχαστούμε με ηρεμία. Δεν έχουμε όμως απεριόριστο χρόνο μπροστά μας.
