Η Ενωτική Πρωτοβουλία και οι δυνάμεις που τη συναποτελούν (ΜέΡΑ25, ΛΑΕ ΑΑ, Ανταγωνιστική Αριστερά, Ανένταχτοι κλπ) εκτιμούν ότι οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στις προσπάθειες της κυβέρνησης Μητσοτάκη για συγκάλυψη και μη απόδοση δικαιοσύνης για το μαζικό έγκλημα των Τεμπών, γεννούν ελπίδες, ότι οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να πάνε αλλιώς. Εκτιμούν επίσης ότι παραπέμπουν, χωρίς ακόμα να έχουν την ίδια μαχητικότητα ούτε και τις ίδιες ριζοσπαστικές διεκδικήσεις, στις μεγάλες αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις του 2010 – 2012.
Τα στελέχη της Πρωτοβουλίας θεωρούν ότι οι κινητοποιήσεις αυτές αποτυπώνουν μία νέα κοινωνική δυναμική και αποκαλύπτουν τα βαθιά ρήγματα που έχουν ανοίξει στην κοινωνία. «Η λαϊκή οργή για το έγκλημα των Τεμπών συνενώνεται με την αλληλεγγύη στον ηρωικό αγώνα των συγγενών των θυμάτων αλλά και με άλλα υπαρκτά ρεύματα δυσαρέσκειας του λαού και τη νεολαίας που αφορούν: στη συνεχιζόμενη ακρίβεια, τη φτώχεια, τους χαμηλούς μισθούς και συντάξεις, την υψηλή ανεργία, την επέκταση της επισφαλούς, κακοπληρωμένης και πολλές φορές ανασφάλιστης εργασίας, τη διάλυση της δημόσιας υγείας υπέρ της ιδιωτικής, τη στεγαστική κρίση, την ανυπαρξία αποτελεσματικής πολιτικής προστασίας από φυσικές καταστροφές, τις άθλιες και πανάκριβες συγκοινωνίες, την αύξηση της κοινωνικής αδικίας, την αυταρχική αντιμετώπιση των αιτημάτων και των αγώνων της νεολαίας για τα δικαιώματά της», λένε χαρακτηριστικά. Επισημαίνουν μάλιστα με έμφαση πως η λαϊκή οργή έχει ενταθεί εξαιτίας «της οικοδόμησης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ενός γαλάζιου αυταρχικού κράτους, με μαύρους παρακρατικούς κόκκους, όπως είναι οι υποκλοπές, ο ασφυκτικός έλεγχος του δικαστικού μηχανισμού, η ουσιαστική απαγόρευση απεργιών και συνδικαλιστικής δράσης, η επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο, η ποινικοποίηση κινηματικών πρακτικών κλπ».
Ως προς την αντοχή της κυβέρνησης, διαπιστώνουν ότι δεν έχει ακόμα καταρρεύσει, γιατί υπάρχει απουσία όχι μόνο συστημικής – έστω – αντιπολίτευσης, αλλά και πραγματικής αριστερής αντιπολίτευσης – λόγω κυρίως της πολυδιάσπασης των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά και της αδυναμίας συντονισμού τους. Όλα αυτά, εφόσον συνεχιστούν οι λαϊκές κινητοποιήσεις, ενδέχεται να οδηγήσουν σε νέα κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και σε αναζήτηση νέων πολιτικών διεξόδων και πολιτικής εκπροσώπησης των κοινωνικών δυνάμεων, που τώρα βρίσκονται στους δρόμους των αγώνων. «Το πώς αυτό θα εκφραστεί πολιτικά δεν έχει ακόμα αποτυπωθεί ως καθαρή τάση. Είναι ένα ζήτημα ανοικτό. Αναμφισβήτητα, όμως, εάν συνεχιστεί η μαζική λαϊκή συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, μπορεί να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για κοινωνική και πολιτική ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Αρκεί, βέβαια, η Αριστερά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που πλέον είναι διαφορετικές από αυτές υπήρχαν πριν τη μεγάλη κινητοποίηση για τα θύματα των Τεμπών στις 26 Γενάρη, η οποία αποτελεί μία τομή στο κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό. Γιατί, αλλιώς, θα βγουν κερδισμένες η ακροδεξιά και η αποχή», είναι ο βασικός προβληματισμός όλων των συνιστωσών της Ενωτικής Πρωτοβουλίας τον οποίο διατυπώνει με αυτόν τον εύγλωττο τρόπο σημαίνον ηγετικό στέλεχός της.
Τα στελέχη της Ενωτικής Πρωτοβουλίας με τα οποία συνομίλησε η Εποχή σημειώνουν ότι οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν, για να είναι πραγματικά χρήσιμες αυτή την κρίσιμη περίοδο στο λαό και τη νεολαία, να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται μεταξύ τους, στηρίζοντας αυτές τις κινητοποιήσεις, με απόλυτο σεβασμό στην αυτονομία τους από τα πολιτικά κόμματα, συμβάλλοντας στη σύνδεσή τους με τις απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις για τα λαϊκά προβλήματα, στην αναζήτηση των πολιτικών αιτίων αυτής της τραγωδίας και στην πολιτικοποίηση των αιτημάτων τους. Δηλώνουν μάλιστα ότι ετοιμάζονται να πάρουν δημόσιες πολιτικές πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση.
Ταυτόχρονα εργάζονται, ώστε «στα σωστά και δίκαια αιτήματα των κινητοποιήσεων για το σταμάτημα της συγκάλυψης και την απόδοση δικαιοσύνης, με καταλογισμό των πολιτικών, ποινικών και αστικών ευθυνών για το μαζικό έγκλημα των Τεμπών, να προστεθούν και η ακύρωση της σύμβασης εκχώρησης των ελληνικών σιδηροδρόμων στην Ιταλική εταιρεία, η συγκρότηση ενός δημόσιου, ενιαίου, σύγχρονου και ασφαλή Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας, η ανατροπή των πολιτικών των ιδιωτικοποιήσεων του θανάτου και για να υπάρξει μία άλλη πολιτική, που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τα κέρδη των οικονομικών ολιγαρχών».
