Φωτο: Metro Centric / Flickr
Να επιστρέφεις με το μισό σου κεφάλι ακόμη κάπου αλλού. Με το ένα μάτι στην καθημερινότητα και το άλλο σε κάποια ερημιά που στέκεις ακόμα ξεχασμένος, χωρίς πραγματικό χρόνο, χωρίς ωράριο ή ημερολόγιο. Είναι ο άλλος χρόνος, ο μέσα χρόνος. Αυτός που δεν μετριέται αλλά διαμορφώνει, αυτός που διεκδικείς κάθε φορά που καταφέρνεις να ξεφύγεις. Ο χρόνος αυτός που ακόμη και τώρα που όλα και πάλι ξεκινάνε προσπαθείς να συντηρήσεις. Ο χρόνος. Αυτό είναι το μόνο που μας διαμορφώνει, το μόνο ερώτημα, η μόνη έκταση. Και η διακοπή δεν είναι το τέλος από ένα συνεχές. Είναι η επιστροφή μας σε αυτόν τον χρόνο, τον πραγματικό χρόνο που έχουμε ξεχάσει να διεκδικούμε.
Πάλι πίσω λοιπόν πάνω σε αυτό τον καυτό μουσαμά που λέγεται Αθήνα ή οποιαδήποτε άλλη πόλη. Πάλι πίσω σε αυτόν τον χρόνο που διαρκώς διακόπτεται, που μπάζει νερά από παντού σαν ναυάγιο. Η ζωή ναυαγεί στον πραγματικό χρόνο, αυτό που μάθαμε ως πραγματικό. Ναυπηγήθηκε για να είναι ναυάγιο και όχι για να ταξιδέψει. Περιέχοντας ταυτόχρονα με τη βύθιση και όλα τα ταξίδια που δεν αξιώθηκε.
Μα εσύ επιστρέφεις όπως και να έχει. Το σπίτι στο πρώτο ξεκλείδωμα μετά τις διακοπές. Κουβαλά όλη την ένταση της ηρεμίας. Όλη την απουσία που κρατά κάθε τι στατικό. Λίγη σκόνη, κάτι που χάλασε στο ψυγείο. Όλα τα υπόλοιπα παραμένουν όπως τα άφησες. Το σαλόνι αχανές. Σαν άγνωστη παραλία. Έστω για λίγα δευτερόλεπτα. Τα σεντόνια στα κρεβάτια. Σαν κάποιος να κοιμήθηκε εκεί πρόσφατα. Τι σε χωρίζει τώρα από το σώμα που ξάπλωσε εκεί πριν; Μόλις ανοίξεις τα παντζούρια το φως θα χυθεί στον χώρο όπως πάντα. Δεν είναι φωτιστική πυγή. Είναι επιβεβαίωση. Ξεκλειδώνεις λοιπόν και κοιτάς, εποπτεύεις με ένα αργό τράβελινγκ σαν να περιμένεις κάτι να σε εντυπωσιάσει. Τίποτα. Όλα εκεί. Όλα ίδια. Όπως τα άφησες. Σαν ένας τρόπος βίαιης υπενθύμισης όσων σε περιμένουν στο ημερολόγιο. Θα ξεκινήσεις ξανά. Σαν να μην σταμάτησες. Σαν απλά να συνεχίζεις.
Εσύ όμως το ξέρεις. Ο πραγματικός χρόνος σου βρίσκεται κάπου αλλού. Παραμένει προσεκτικά ασφαλισμένος. Ως ανάμνηση, ως αμυχή. Όχι ως κάτι που πέρασε. Ως κάτι που συνέβη. Και συνεχίζει να συμβαίνει. Ως ένας πυρήνας. Για τα πράγματα που υπάρχουν. Για τα πράγματα που θα υπάρξουν. Κάνε μια βόλτα στους δρόμους. Εκεί, μες την ησυχία της ανωνυμίας, μέσα σε όσα περνούν μπορείς να νοιώσεις. Μέσα στους περαστικούς, κάτω από τα ακόμη ιδρωμένα τους ρούχα. Υπάρχουν πυρήνες που ακόμη πάλλονται. Εντάσεις που δεν εκτονώνονται. Μικρά τινάγματα ζωής πάνω στον καυτό μουσαμά. Η ζωή επιβιώνει. Ακόμη και μέσα σε αυτή την αβίωτη ακολουθία που είναι ο σύγχρονος πολιτισμός.
Που βρίσκεται λοιπόν το άλλο σου μισό κεφάλι; Όταν όλα επιβεβαιώνουν πως είσαι εδώ; Όταν η ύπαρξη φοράει το υπαλληλικό κουστούμι της πιο εμφατικής σου παρουσίας. Όχι δεν βρίσκεται σε θάλασσες και παραλίες, δεν συνεχίζει τις διακοπές ερήμην σου, δεν διεκδικεί αμφίβολες ξαπλώστρες σε θέρετρα β διαλογής. Γιατί ο τόπος που βρίσκεται δεν είναι τόπος. Είναι απλώς μια στιγμή. Μια υπενθύμιση. Ένα ελάχιστο στίγμα στο ατελείωτο λευκό. Μια ρωγμή από την οποία μπορείς να κοιτάξεις ταυτόχρονα όλα αυτά που σε συντελούν.
