Καλό το παραμύθι ότι εκ του μηδενός δημιουργούνται τα νέα κόμματα, όπως και ο Θεός έπλασε τον κόσμο, αλλά δεν έχει δράκο. Η υπόσχεση της κ. Καρυστιανού ότι θα τηρήσει τον – ανύπαρκτο – κανόνα ιδρύοντας ένα κόμμα/κίνημα χωρίς τη συνδρομή ή συμμετοχή ανθρώπων από το υπαρκτό πολιτικό σύστημα φαίνεται ότι δεν κρατάει ούτε μερικές μέρες.
Τόσο η ίδια, που προετοίμασε με τα καλά της λόγια την είσοδό του στον παράδεισο της αθωότητας, όσο και ο κ. Φαραντούρης που ανακοίνωσε τη συμμετοχή του στο θαύμα της δημιουργίας άμωμου κόμματος, της έριξαν τη χαριστική βολή. Και με τι τρόπο! Με τον παλαιότερο των παλαιοκομματικών.
Ανακοινώνοντας τη μετατόπισή του – με γεια του με χαρά του και δικαίωμά του – ο κ. Φαραντούρης ξεκαθάρισε ότι δεν παραδίνει την έδρα στην ευρωβουλή, που απόκτησε με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Κι αυτό δικαίωμά του από μια άποψη, αν είχε να προβάλει κάποιο πολιτικό επιχείρημα, αν μπορούσε να εκθέσει κάποιους βάσιμους λόγους που θα τον υποχρέωναν να το πράξει. Οχι τότε, που ανεχόταν τον κασσελακικό εξευτελισμό του κόμματός του και του επέτρεπαν να είναι ένας από τους τρεις υποψήφιους προέδρους του στο πρόσφατο συνέδριό του χωρίς την παραμικρή αναθεώρηση στάσεων και επιλογών που το οδήγησαν στην αρχηγική μεταπολιτική μετάλλαξή του, αλλά τώρα.
Όμως αυτός επιλέγει να το κάνει με το μεταπολιτικό και απολίτικο επιχείρημα ότι λογοδοτεί αποκλειστικά στους ψηφοφόρους του. Δηλαδή σε κανέναν, καθώς σε μια δομημένη και θεσμικά λειτουργούσα δημοκρατική πολιτεία μηδείς έχει προσωπικούς ψηφοφόρους, που να τους πηγαίνει πέρα δώθε βόλτα. Ούτε ο χαρισματικός αρχηγός κόμματος, ούτε ο κομματάρχης τοπάρχης τύπου Γκρούεζα. Φαντασιώνεται ότι έχει μόνο όποιος επιχειρεί να καλλιεργήσει σχέσεις «αδιαμεσολάβητες», δηλαδή ανεξέλεγκτες, με το «πλήθος», όχι πολιτικά δομημένες με τον πολιτικά δομημένο λαό.
Φαίνεται όμως – αν ευδοκιμήσει το συνοικέσιο – ότι αυτό ακριβώς, η «αδιαμεσολάβητη» σχέση με το εκλογικό σώμα, είναι το στοιχείο που ενώνει τις δύο συγκλίνουσες επιθυμίες συνύπαρξης, κατά παράβαση της γενέθλιας υπόσχεσης περί παρθενογένεσης. Το πιθανό κλείσιμο της προαναγγελλόμενης συμφωνίας θα το επιβεβαιώσει.
Χρειαζόταν να ξοδέψουμε, βρε παιδί μου, 320 λέξεις για ένα τέτοιο γεγονός; Ναι, κατά τη γνώμη μου. Γιατί εξ όνυχος αναγνωρίζουμε τον λέοντα. Το ίδιο και την πολιτική «μαϊμού», όπου μια τρίχα πια χωρίζει την υπόσχεση παρθενικής πολιτικής αναγέννησης από τον εναγκαλισμό με τον «κρίνο» της βαθύτατα – πιο βαθιά δεν γίνεται – παλαιοκομματικής αντίληψης για την πολιτική ως «αδιαμεσολάβητη» προσωπική σχέση με το λαό.
φωτογραφία:5ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ECONOMIST THESSALONIKI METROPOLITAN SUMMIT (ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ / EUROKINISSI)
