Το Φεμινιστικό Φεστιβάλ επιστρέφει και φέτος, στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με κεντρικό σύνθημα: «Πόλεμος παντού – Ανυποχώρητα στον αγώνα για ζωή». Συνεχίζοντας το νήμα της φεμινιστικής αντίστασης στον πόλεμο και τη γενοκτονία, κατανοούμε, ότι ο πόλεμος, πλέον, δεν περιορίζεται στα εδάφη, αλλά επιτίθεται στα σώματα, στα δικαιώματα, στις ελευθερίες και τις επιθυμίες μας. Έτσι, στο φετινό φεστιβάλ θέλουμε να κατανοήσουμε και να αντισταθούμε στις πολλαπλές όψεις του πολέμου, που διατρέχουν σήμερα τις ζωές μας. Αυτή η συλλογική διεκδίκηση, μετουσιώνεται και στο πρόγραμμα, μέσα από συζητήσεις, εργαστήρια, προβολές, εκθέσεις, ποιητικές περφόρμανς και συναυλίες. Επιπλέον, στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ συμμετέχουν φεμινίστριες βάσης και πανεπιστημιακοί, συνδικαλίστριες, δημοσιογράφοι και καλλιτέχνιδες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ενδεικτικά αναφέρουμε: την Danièle Obono, γκαμπονέζα–γαλλίδα πολιτικό και βουλεύτρια με την Ανυπότακτη Γαλλία, την Καρίνα Νοάλες, δικηγόρο και μέλος της Διεθνούς Συντονιστικής της 8ης Μάρτη στη Χιλή και το Λάρα Αλόνσο Κορόνα, ενεργό μέλος του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος στο ισπανικό κράτος.
Ταυτόχρονα, επιθυμία μας και αυτή τη χρονιά είναι η παρουσία και η συνεισφορά καθεμίας και καθένα στο Φεστιβάλ να μεταφραστεί σε έμπρακτη στήριξη των παλαιστινίων αδελφών μας, οπότε και φέτος το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του Φεστιβάλ θα διατεθεί για την ενίσχυση οργανώσεων και εγχειρημάτων αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.
Για ακόμη μία χρονιά, καλλιτέχνιδες και μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό συν-θέτουν ένα συναυλιακό πρόγραμμα στο οποίο συνενώνονται η τρυφερότητα, η ευαισθησία και η δύναμη της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Η λιβανέζα τραγουδίστρια και μουσικός Jahida Wehbe μαζί με σημαντικές ελληνίδες ερμηνεύτριες όπως η Γιώτα Νέγκα, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Τάνια Τσανακλίδου, η Βίκυ Καρατζόγλου και η Βιολέτα Ίκαρη θα στήσουν μια γέφυρα πάνω στην οποία θα σταθούμε για να ονειρευτούμε εκείνες τις λέξεις και τις μουσικές που μας ενώνουν, που κάνουν τη Μεσόγειο γειτονιά μας. Στη μουσική σκηνή του Φεστιβάλ θα βρεθούν, ακόμη, καλλιτέχν(ιδ)ες όπως η Sophie Lies, οι Someone Who Isn’t Me και η Cilia Katrali για να φέρουν τον πειραματισμό και τη στ-οργή μίας νέας γενιάς καλλιτεχν(ιδ)ών που διαμορφώνει και εξερευνά νέους τ(ρ)όπους ύπαρξης και δημιουργίας.
Μόνη ασφάλεια η ειρήνη
Φέτος, το Φεστιβάλ στήνει ξανά έναν ασφαλή, ζωντανό, τρανσφεμινιστικό, ελεύθερο χώρο για συζήτηση, ψυχαγωγία, σκέψη και φροντίδα. Έναν χώρο αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και μποϋκοτάζ στα ισραηλινά προϊόντα. Έναν χώρο που επιθυμεί να ενώσει καθεμία και καθένα μας σε κοινό αγώνα απέναντι σε κοινούς εχθρούς, που εξαπολύουν «κοινωνικούς πολέμους» εναντίον μας στο εσωτερικό και ιμπεριαλιστικούς πολέμους κατά των «Άλλων» στο εξωτερικό.
Γιατί «δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από την ειρήνη». Από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τις γυναικείες ανθρωποαλυσίδες στο Greenham Common ενάντια στα πυρηνικά, μέχρι το φεμινιστικό αντιπολεμικό μανιφέστο του 2022 ενάντια στην εισβολή στην Ουκρανία και το κύμα φεμινιστικής αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, οι αγωνιζόμενες γυναίκες πάντοτε βρίσκονται απέναντι στην ιμπεριαλιστική-αποικιοκρατική και πατριαρχική βία που ασκείται σε βάρος λαών, συνόρων και σωμάτων. Για το φεμινιστικό κίνημα, η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό, λοιπόν, αποτελεί ιστορικό καθήκον. Σήμερα, η πολεμική αναδιάταξη του κόσμου με βάση τα επεκτατικά σχέδια και τουςανταγωνισμούς των ισχυρών συνοδεύεται από τη ραγδαία στρατιωτικοποίηση των κοινωνιών. Ενάντια στην «οικονομία των όπλων» και το σχέδιο του «διαρκούς πολέμου» από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, η ελευθερία της Παλαιστίνης θα έρθει από το δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού, από τους λαούς που στέκονται δίπλα στους καταπιεσμένους, από τα διεθνή κινήματα και από την αντίσταση όσων αρνούμαστε να γίνουμε συνεργοί στο έγκλημα. Φεμινιστικός και αντιαποικιακός αγώνας είναι κοινός, γιατί προέρχεται από μια μακραίωνη και αιματοβαμμένη ιστορία ρατσιστικής, πατριαρχικής και αποικιοκρατικής βίας, που συνεχίζει να αποικίζει γη και θηλυκά σώματα.
Δικαίωμα στην αυτοδιάθεση
Ταυτοχρόνως, μαζί με τον πόλεμο στα εδάφη, κλιμακώνεται και ο πόλεμος στα σώματα μας. Η anti-woke και anti-gender ρητορική της Ακροδεξιάς βάζει στο στόχαστρο τις γυναίκες, τις θηλυκότητες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ και, ιδιαίτερα, τα τρανς άτομα. Στην Αμερική του Τραμπ, στην Ιταλία της Μελόνι, στην Αργεντινή του Μιλέι και αλλού εφαρμόζονται μισογυνικές και ομοφοβικές πολιτικές και αμφισβητούνται κατοχυρωμένα έμφυλα, αναπαραγωγικά και πολιτικά δικαιώματα. Λίγους μήνες πριν, στη Μεγάλη Βρετανία το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι τρανς γυναίκες δεν μπορούν νομικά να αναγνωρίζονται ως γυναίκες, ενώ στην Ουγγαρία η κυβέρνηση Όρμπαν απαγόρευσε τις συγκεντρώσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Το φεμινιστικό κίνημα έχει κερδίσει με μαζικούς αγώνες το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και εναντιώνεται σε βιολογικούς ντετερμινισμούς της alt-right ατζέντας που αποσκοπεί να ορίσει τα σώματά μας, θέτοντας τα κεκτημένα δικαιώματά μας υπό αμφισβήτηση.
Την ίδια στιγμή που δαπανούνται δισεκατομμύρια των κρατικών προϋπολογισμών σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, η υπαναχώρηση του κοινωνικού κράτους είναι γεγονός. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων που μετατρέπει τα δημόσια αγαθά (μεταφορές, υγεία, παιδεία, ενέργεια, κ.ά.) σε εμπορεύματα, αποκλείει την πρόσβαση των φτωχών και ευάλωτων σε αυτά, ενώ οι μισθοί συρρικνώνονται και η εργασία εντατικοποιείται. Σε αυτή τη νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα, οι γυναίκες, οι θηλυκότητες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ είναι πολλαπλά εκτεθειμένες/α. Το φεμινιστικό κίνημα τα τελευταία χρόνια, μαζί με τα σωματεία και τις δυνάμεις του εργατικού κινήματος, παλεύουν για ισότητα στην εργασία με δικαιώματα και αξιοπρέπεια, χωρίς βία και διακρίσεις, για χώρους δουλειάς ασφαλείς για καθεμία και καθένα.
