Φωτο: Τατιάνα Μπόλαρη / Eurokinissi
Κάποιος που έλκεται από ακροδεξιές, εθνικιστικές ή ρατσιστικές ιδέες, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτές, ακόμα κι όταν αποφασίζει να αναλάβει τον ρόλο του υπερασπιστή άλλοτε θυμάτων του φασισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανάρτηση του κ. Γεωργιάδη, που ξεχειλίζει από θαυμασμό για το κράτος του Ισραήλ και από προτροπές για να του μοιάσουμε. «Με το Ισραήλ και μακάρι να τους μοιάσουμε. Το παράδειγμα του Ισραήλ δείχνει το δρόμο», ανακράζει καταληκτικά.
Όταν το θύμα μοιάζει στους θύτες του
Το κάνει σε μια στιγμή που αυτό το κράτος –και αυτός ο λαός– χειροπόδαρα δεμένα από τη διεφθαρμένη ακροδεξιά διοίκηση Νετανιάχου αντιμετωπίζουν ένα διαρκώς εντεινόμενο κύμα αντιδράσεων διεθνώς, που συνοψίζεται, και σε θεσμικό επίπεδο, σε ένα διπλό πλήγμα: παγκόσμια καταγγελία της γενοκτονίας, με το όνομά της, και δίωξη για εγκλήματα πολέμου, αφενός, και αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, αφετέρου, πλην Λακεδαιμονίων, βέβαια.
Και δεν το κάνει μόνο αντιστρέφοντας εξόφθαλμα την πραγματικότητα, κατά το δίδαγμα του ναζιστή πατριάρχη της προπαγάνδας, αποδίδοντας, για παράδειγμα, στο κράτος του Ισραήλ, προφανώς και στην κυβέρνησή του, την ιδιότητα του υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του υποδείγματος δημοκρατικής πολιτείας. Χωρίς να τον απασχολεί που ο ΟΗΕ καταγγέλλει «σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και καλεί σε μποϊκοτάζ εναντίον του.
Το κάνει, επίσης, θαυμάζοντας ουσιαστικά την πρακτική της γυμνής ισχύος, του δικαίου του ισχυρού, της περιφρόνησης του διεθνούς δικαίου. Στοιχεία που έχουν επιβάλει οι πιο ακραίοι στο Ισραήλ εντός και εκτός συνόρων. Για να αμυνθούν αποτελεσματικά, λέει, έναντι 250 εκατομμυρίων αντιπάλων, εξοντώνοντας όμως, στην πράξη, μερικά εκατομμύρια Παλαιστινίων. Το κάνει θαυμάζοντας στοιχεία που τροφοδοτούν την ιδέα του περιούσιου λαού, του ξεχωριστού, που τοποθετείται υπεράνω όλων. Δείγμα της τραγικής κατάστασης στην οποία έχουν φέρει οι πολιτικές του Νετανιάχου και του Τραμπ τον ισραηλινό λαό, να τον «υπερασπίζονται», δηλαδή, θαυμάζοντας χαρακτηριστικά και χρησιμοποιώντας επιχειρήματα δανεισμένα από την ιδεολογική φαρέτρα όσων είχαν σημαία την εξολόθρευση των εβραίων, την «τελική λύση» στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια.
Με γραμμή Νετανιάχου στην Κύπρο;
Να προσθέσουμε ένα ακόμη παράδειγμα, κοντινότερο στη δική μας πραγματικότητα, ικανό, ίσως, να αναδείξει καλύτερα την τραγική ειρωνεία που συνιστά το να σε θαυμάζουν γιατί μοιάζεις επικίνδυνα με τους άλλοτε επίδοξους εξολοθρευτές σου.
Λέει ο κ. Γεωργιάδης παρασυρμένος από το κύμα του θαυμασμού του για το Ισραήλ: «Αν η Κύπρος ήταν εβραϊκό έδαφος και όχι ελληνικό, υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει ότι θα παρακαλούσαν 50 χρόνια τον ΟΗΕ να βγάλει ψηφίσματα, για να πάρουν τα κατεχόμενα πίσω;» Και αναρωτιέται με πόνο: «Να μη θες να τους έμοιαζε η Ελλάδα και η κοινωνία της έστω και λίγο;»
Είναι να απορεί κανείς πώς χώρεσαν τόσο πολλές ανακρίβειες σε τόσο λίγες λέξεις. Τι σημαίνει «εβραϊκό έδαφος»; Δεν είναι γλωσσικό ολίσθημα αντί του «ισραηλινού εδάφους». Το καταλαβαίνουμε αυτό, όταν χαρακτηρίζονται «ελληνικό έδαφος» τα κατεχόμενα και όχι κυπριακό. Δεν είναι έμμεση υπόμνηση ότι μπορεί τα έθνη – ακόμη κι όταν γίνουν κράτη – ες αεί να προσβλέπουν σε έναν όλο και ευρύτερο χώρο; Δεν συνιστά έμμεση αναφορά στη θεωρία του «ζωτικού χώρου», όταν, και υποθετικά ακόμα, χρησιμοποιείς τους όρους αυτούς; Δεν σας θυμίζει την ακροδεξιά εθνικιστική λογική –κυπρίων και ελλήνων χουντικών– που ενέπνευσε το πραξικόπημα κατά Μακάριου, άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και κατοχή, θεωρώντας προφανώς «ελληνικό έδαφος»την κυπριακή επικράτεια –και όχι μόνο το κατοικημένο από τουρκοκύπριους σε μεγάλο ποσοστό;
Τι μας προτείνει ο κ. Γεωργιάδης να πράξουμε μιμούμενοι τους ακροδεξιούς τού Ισραήλ, για «να πάρουμε τα κατεχόμενα πίσω», με ποιον τρόπο; Ξεχνάει ότι την περιφρόνηση του διεθνούς –και όποιου άλλου– δικαίου τη δοκίμασαν το 1974 ιδεολογικοί πρόγονοι σημερινών εθναμυντόρων στην Κύπρο ανοίγοντας δρόμο στον Αττίλα; Αυτοί τους έμοιασαν, αλλά με καταστροφικές συνέπειες.
Τραγική ειρωνεία
Θαυμάστε συνέπεια και ηρωικό πνεύμα! Καλούμε του Έλληνες να δράσουν σε κυπριακό έδαφος μιμούμενοι τον Νετανιάχου, αποσιωπώντας ότι κάτι εθνικιστές και ακροδεξιοί σαν κι εκείνον είναι η αιτία – προτιμάτε η αφορμή; – που «50 χρόνια παρακαλούμε τον ΟΗΕ να βγάλει ψηφίσματα».
Να πού έγκειται η τραγική ειρωνεία: οι θαυμαστές του Ισραήλ αυτού του τύπου σπεύδουν σε βοήθειά του λέγοντας μεγάλα λόγια και κρύβοντας ακόμα μεγαλύτερες αλήθειες στην πεπατημένη των εθνικιστών, των ακροδεξιών, των φασιστών άλλοτε διωκτών του. Μόνο και μόνο γιατί το σύγχρονο κράτος που συστήθηκε για να γλιτώσει τους εβραίους από τους διωγμούς, έχει μεταβληθεί στα χέρια των ομοϊδεατών τους σε υπόδειγμα για τους αεί αντισημίτες, τους ρατσιστές που είναι έτοιμοι να αντικαταστήσουν, με ό,τι κάθε φορά τους βολεύει, το δεύτερο συνθετικό του ρατσιστικού αντι-«πιστεύω» τους.
ΥΓ. Στην ίδια κυβέρνηση με τον κ. Γεωργιάδη στεγάζεται και ο κ. Γεραπετρίτης, που ανακοίνωσε ότι ναι μεν «η λύση είναι η ίδρυση παλαιστινιακού κράτους στα όρια του 1967», αλλά το πότε θα πάρει σχετική απόφαση η Ελλάδα είναι «ζήτημα χρονισμού». Όπως ζήτημα χρονισμού φαίνεται πως είναι να συμπέσεις στην κυβέρνηση με τον κ. Γεωργιάδη και να παραμένεις, σε μια παράλληλη γραμμή υποστήριξης του Νετανιάχου –και με τι επιχειρήματα!– και εξυπηρέτησης του Τραμπ.
