Στη Γαλλία τα συνδικάτα και οι εργαζόμενοι βρέθηκαν για μια ακόμα φορά –μετά από περίπου πέντε εβδομάδες κινητοποιήσεων– στους δρόμους, διαδηλώνοντας κατά της συνταξιοδοτικής αντιμεταρρύθμισης που προωθεί η κυβέρνηση Μακρόν και Φιλίπ. Μια μεταρρύθμιση που αφορά το σύνολο των εργαζομένων και τους συνταξιούχους γιατί θα μεταλλαχθεί ριζικά ο τρόπος της συνταξιοδότησης από το σημερινό αναδιανεμητικό σύστημα, σε κεφαλαιοποιητικό. Ένα σύστημα που κρύβει πολλές παγίδες και αφήνει πολλά αδιευκρίνιστα ζητήματα.
Ωστόσο, την κυβέρνηση σε πρώτο πλάνο την αφορά να μειώσει το κόστος του συνταξιοδοτικού συστήματος και να το συγκρατήσει κάτω από το 14% του ΑΕΠ, συμπιέζοντας αναπόφευκτα τις αποδοχές των συνταξιούχων. Ενώ παραπέμπει το πιο κρίσιμο σημείο, τη μελλοντική χρηματοδότηση, στη σύσκεψη των κοινωνικών εταίρων, στις 30 Ιανουαρίου.
Η κοινή γνώμη απέναντι
Η πολύ πρόσφατη γενική κινητοποίηση συνδικάτων και εργαζομένων από όλους τους τομείς οικονομικής και κοινωνικής ζωής και από όλες τις ηλικίες, την περασμένη Παρασκευή, συνέπεσε με την κατάθεση του νομοσχεδίου στο υπουργικό συμβούλιο. Αποτελεί μια απόδειξη -σύμφωνα με δημοσιογραφικούς κύκλους που έχουν πρόσβαση σε κυβερνητικές πηγές– της σταθερής θέσης και της αποφασιστικότητας της κυβέρνησης να προχωρήσει γρήγορα στην ψήφιση της μεταρρύθμισης.
Η βιασύνη αυτή δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να υποχωρήσει, αλλά να προχωρήσει δυναμικά, με οποιοδήποτε κόστος. Παρά το γεγονός ότι συνεχίζονται οι αντιδράσεις και το σπουδαιότερο, δεν κατόρθωσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης, που παραμένει σταθερά απέναντι στην πολιτική της.
Η διαπίστωση αυτή δεν προέρχεται από τα συνδικάτα, αλλά από δημοσκοπικές – ερευνητικές εταιρείες. Σύμφωνα, λοιπόν, με πρόσφατη έρευνα, που είδε το φως της δημοσιότητας την περασμένη Τετάρτη, ο πρόεδρος Μακρόν θα πρέπει να λάβει υπόψιν του τις αντιδράσεις και να αποσύρει τη μεταρρύθμιση. Ο πρόεδρος και η κυβέρνηση, όμως, δεν δείχνουν καμία διάθεση όχι μόνο να αποσύρουν, αλλά και να διαβουλευθούν σοβαρά με τα συνδικάτα. Πίστεψαν χωρίς καμία αμφιβολία στα λόγια του Νικολά Σαρκοζί, που είπε το 2008 πως «στο εξής όταν κάποιοι θα απεργούν στη Γαλλία, δεν θα τους παίρνει κανείς υπόψιν».
Η δογματική προσήλωση σ΄ αυτή την εκτίμηση οδηγεί τον πρόεδρο και την κυβέρνηση του σε αδιέξοδο. Μπορεί, όμως, αυτή η πολιτική στάση να οδηγήσει και τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους μετά από ένα τέτοιο μακροχρόνιο, μαζικό και μαχητικό κίνημα σε αδιέξοδο; Ακριβώς αυτό
επιχειρούν σε κάθε περίπτωση να αποφύγουν τα συνδικάτα, τα οποία πέρα από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, αναζητούν τρόπους, παίρνουν πρωτοβουλίες, οργανώνουν εκδηλώσεις αλληλεγγύης με συζητήσεις και συναυλίες. Την περασμένη Πέμπτη το βράδυ, στο πλαίσιο των τριήμερων εκδηλώσεων, πριν τη μεγάλη πανεργατική κινητοποίηση, πραγματοποίησαν μια εντυπωσιακή συγκέντρωση πορεία-λαμπαδηφορία.
Η αισιοδοξία της κυβέρνησης
Το κυβερνητικό στρατόπεδο δεν φαίνεται να το αγγίζουν οι εκδηλώσεις αυτές. Έχει χαράξει δικό του οδικό χάρτη, που ακολουθεί χωρίς παρεκκλίσεις. Θέλει, μάλιστα, να παρουσιάζεται και αισιόδοξο. Σε σχετική ερώτηση της εφημερίδας «La Croix», ο πρωθυπουργός απάντησε: «ναι είμαι αισιόδοξος, γιατί έχουμε εργαστεί πολύ». Η αισιοδοξία της κυβέρνησης στηρίζεται στο γεγονός, όπως υποστηρίζει, «της επιστροφής στην κανονικότητα στους σιδηρόδρομους και στο μετρό του Παρισιού, μετά τη διαφαινόμενη λήξη της απεργίας», καθώς και την απόσυρση από τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων CFDT και UNSA. Έτσι θα μπορέσει να αποφύγει ένα ουσιαστικό διάλογο με τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους. Εξάλλου, αυτή ήταν η πρόθεσή της από την αρχή: να αποφύγει το διάλογο, να απαξιώσει τα συνδικάτα. Στη συνέχεια προσποιήθηκε πως έκανε δεκτό το αίτημα της συνδικαλιστικής οργάνωσης CFDT να αποσύρει την αύξηση του ορίου ηλικίας, κατά 2 χρόνια, για τη συνταξιοδότηση (έστω προσωρινά). Για να αποδειχθεί αμέσως μετά η συμπαιγνία, χωρίς να σημειωθεί κανένα ουσιαστικό βήμα όπως θα επιθυμούσε η κυβέρνηση.
Από την αρχή των κινητοποιήσεων όμως –και αυτό θα πρέπει να επισημανθεί– δεν έλειψαν τα φαινόμενα βίας. Της αστυνομική βίας που πήρε επικίνδυνες διαστάσεις και προκάλεσε αρκετές παρενέργειες. Στην αρχή ο αρμόδιος υπουργός και πρωθυπουργός μίλησαν για «φαινόμενα που δεν πρέπει να υπάρχουν στη δημοκρατία μας». Στη συνέχεια υποχρεώθηκε ο ίδιος ο πρόεδρος, κάτω από την κατακραυγή και μετά από τα αδιάψευστα γεγονότα άσκησης προκλητικής βίας, να μιλήσει για απαράδεκτα φαινόμενα, τα οποία θα πρέπει να τιμωρηθούν. Μόλις, όμως, ο Εμ. Μακρόν βρέθηκε να αποδοκιμάζεται μπροστά στο Θέατρο Boffes de Nord, δόθηκε εντολή να ασκηθεί αμέσως δίωξη κατά του δημοσιογράφου που έδωσε την πληροφορία ότι βρίσκεται το θέατρο και τέθηκε υπό παρακολούθηση.
«Πώς η CGT καταστρέφει τη Γαλλία»
Την -πιο βρώμικη– δουλειά ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα μίντια, τα οποία ξεπέρασαν κάθε όριο… Από αυτή την άποψη, αρκετά αποκαλυπτικό είναι το δημοσίευμα του περιοδικού «Le point» που παρουσιάζει στο εξώφυλλο του τον γραμματέα της CGT, Φιλίπ Μαρτινέζ, με παραμορφωμένο πρόσωπο και τίτλο «Πώς η CGT καταστρέφει τη Γαλλία». Στη συνέχεια πληροφορεί τους αναγνώστες του ότι «πρόκειται για μια ιστορία ενός συνδικάτου αποκαθηλωμένου, που έχει χάσει την ταχύτητα, κλειστό (φοβικό) στο διάλογο, ικανό να μπλοκάρει όλη τη χώρα» (!!!)
Για να προσθέσει για τα μέλη της CGT πως πρόκειται για: «πρώην κομμουνιστές, αιώνιους κομμουνιστές, μελανσονιστές, συμπαθούντες του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΑΠ), πιστοί οπαδοί της Εργατικής Πάλης, μέλη της Attac και τροτσκιστές διαφόρων ρευμάτων. Όλοι χτυπούν το χέρι (πολύ δυνατά) στο τραπέζι των συζητήσεων στην έδρα της οργάνωσης στο Μοντρέι».
Μετά από αυτή την περιγραφή, δεν μπορεί να υπάρξει καμία αμφιβολία
για την εγκυρότητα του αφιερώματος κατά της CGT και του ηγέτη της! Δεν ήταν το μοναδικό, ακολούθησαν και άλλα δημοσιεύματα.
Η συντηρητική «Figaro», με πρωτοσέλιδο τίτλο και φωτογραφία του Μαρτινέζ, γράφει: «ο άνθρωπος που θέλει να γονατίσει τη Γαλλία». Αποφεύγει, ωστόσο, να προβεί σε χυδαίες προσωπικές επιθέσεις κατά του Μαρτινέζ. Στη συνέχεια πήρε τη σκυτάλη η εφημερίδα «Le Journal de demanche», με πρωτοσέλιδο της τον Φ. Μαρτινέζ γράφει: «αυτός ο άνθρωπος θέλει να μπλοκάρει τη Γαλλία».
Αυτά τα δημοσιεύματα ασφαλώς στοχεύουν –και ιδιαίτερα του περιοδικού «Point»– όχι απλά να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, αλλά να δημιουργήσουν σύγχυση στην κοινή γνώμη και να την στρέψουν τελικά κατά της CGT και των συνδικάτων και των αγώνων των εργαζομένων. Δεν φαίνεται να έχουν κάποια επιτυχία και αυτή η προοπτική απομακρύνεται όσο το κίνημα παραμένει ενωμένο και δημιουργούνται οι προοπτικές μιας πολιτικής εναλλακτικής αριστερής λύσης.
Μ. Κοβάνης
