Τα αριστερά συνδικάτα και οι εργαζόμενοι βρέθηκαν για μια ακόμα φορά στους δρόμους στις 16 του μήνα, διαδηλώνοντας ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού που επιχειρεί να επιβάλει ο Εμ. Μακρόν και ο Εντουάρντ Φιλίπ. Με τη διαδήλωση αυτή τα συνδικάτα απέδειξαν ότι διατηρούν την ικανότητά τους να κινητοποιούν τους εργαζόμενους και -παρά τις τεράστιες δυσκολίες που έχουν δημιουργηθεί λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων στην καθημερινότητα των πολιτών- να έχουν τη στήριξη της κοινής γνώμης σ΄ ένα ποσοστό πάνω από το 60%.
Ενώ, από την άλλη, φαίνεται να αποτυγχάνει η προσπάθεια της κυβέρνησης να διασπάσει το συνδικαλιστικό κίνημα, και πολύ περισσότερο τους εργαζόμενους. Η πρόταση του πρωθυπουργού να αποσύρει το άρθρο που αναφέρεται στην αύξηση του ορίου ηλικίας κατά 2 χρόνια, δεν προσθέτει τίποτα το καινούριο, γιατί το νομοσχέδιο αυτό θα πρέπει να αποσυρθεί στο σύνολό του, όπως υποστηρίζουν τα συνδικάτα.
Προπαγανδιστικά, όμως, η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού παρουσιάστηκε από κάποιους είτε σαν μια σωστή και δίκαιη λύση, είτε σαν μια θετική υπόσχεση της κυβέρνησης, ενώ μερικοί μίλησαν για νίκη των εργαζομένων. Έτσι η σύγχυση γενικεύτηκε. Μετά τις πρώτες ώρες, όταν άρχισαν να υποχωρούν τα σκοτεινά νέφη της προπαγάνδας, άρχισε να αποκαλύπτεται η μεγάλη απάτη, όπως τη χαρακτήρισαν οι συνδικαλιστές. Τα μίντια, όμως, φρόντισαν να την εξαφανίσουν.
Ο Εντ. Φιλίπ που είναι επιφορτισμένος να βρει «γρήγορη λύση» για να βγει η χώρα από την κρίση, εξέφρασε αρχικά την ενόχληση του για τη συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων. Ταυτόχρονα, προειδοποίησε ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία, η κυβέρνηση θα νομοθετήσει με διατάγματα.
Η πλειοψηφία των συνδικάτων, με βασικές δυνάμεις την CGT, την Εργατική Δύναμη FO, καθώς και τις οργανώσεις της νεολαίας, δείχνουν αποφασισμένες να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Επιμένουν στην ανάγκη της διατήρησης του αναδιανεμητικού συστήματος και της αλληλεγγύης των γενεών. Ένα σύστημα που μπορεί ασφαλώς να βελτιωθεί, και προς αυτή την κατεύθυνση τα συνδικάτα είναι έτοιμα να καταθέσουν προτάσεις. «Η χρηματοδότηση του συστήματος δεν μπορεί να στηριχθεί στις εισφορές των εργαζομένων, απαιτούνται οι κοινωνικές εισφορές από τον πλούτο που δημιουργείται από την εργασία». Αδιάψευστη μαρτυρία για τον πλούτο αυτό είναι τα μερίσματα που διανεμήθηκαν το 2019, αυξημένα κατά 12% σε σχέση με αυτά του 2018.
Τα μεγαλύτερα ποσά πήγαν στις τσέπες των μεγαλομετόχων. Τα χρήματα αυτά θα έπρεπε κατά ένα μεγάλο ποσοστό να επιστρέψουν στην κοινωνία με την αύξηση των επενδύσεων. Αυτό, όμως, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία δεν συμβαίνει.
Το κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα
Τα συνδικάτα με τις κινητοποιήσεις τους έθεσαν το κοινωνικό ζήτημα και ταυτόχρονα και το πολιτικό. Ο Εμ. Μακρόν θέλει να «μιμηθεί την Θάτσερ […] και να νικήσει τους εργαζόμενους, όπως συνέβη στις αρχές του 1980 με τους ανθρακωρύχους», αναφέρει το σάιτ «Mediapart». Έτσι, «θα αποδείξει ότι μπορεί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και να θεωρηθεί ως ο θεμελιωτής του νεοφιλελευθερισμού στη Γαλλία».
Η μεταρρυθμιστική του πολιτική προκαλεί έντονες αντιδράσεις στο χώρο της αριστεράς. Στις πολιτικές, πολιτιστικές, κοινωνικές και κινηματικές δυνάμεις άρχισε «κάτι να τρέχει», να ενεργοποιούνται στηρίζοντας με κάθε τρόπο τον απεργιακό αγώνα. Ταυτόχρονα, με κοινά τους κείμενα ζητούν την απόσυρση της μεταρρύθμισης. Όλες αυτές οι κινήσεις θεωρούνται αρκετά θετικές, γιατί για πρώτη φορά μετά τις προεδρικές εκλογές, οι ηγέτες των κομμάτων της αριστεράς του Γαλλικού ΚΚ, του Σοσιαλιστικού Κόμματος, της Ανυπότακτης Γαλλίας, των Οικολόγων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς συμβαδίζουν και επιχειρούν να συνδιαμορφώσουν μια εναλλακτική, προοδευτική πολιτική πρόταση.
Μ. Κ.
