Σκίτσο του Βαγγέλη Χερουβείμ
Η πολιτική κρίση στη Γαλλία έχει λάβει πρωτοφανείς διαστάσεις. Πρόκειται για μια κρίση ιστορική που έχει αποτελματώσει τη χώρα. Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, λαλίστατος κατά τα άλλα, έχει σταματήσει τις τελευταίες ημέρες να εμφανίζεται στα μίντια. Ο πρωθυπουργός του Σεμπαστιάν Λεκορνί, πέμπτος στη διάρκεια της προεδρικής του θητείας, έχει αναλάβει το καθήκον «να ολοκληρώσει ένα πρόγραμμα δράσης για τη σταθεροποίηση της χώρας», όπως ανακοινώθηκε από τα Ηλύσια. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση αυτή δεν είναι το καθήκον του υπό παραίτηση πρωθυπουργού, αλλά το γεγονός ότι είχε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, μετά την καταψήφιση του Φρανσουά Μπαϊρού και την παραίτησή του, χωρίς να παρουσιάσει τους υπουργούς του ή κάποιο πρόγραμμα. Μόλις σχηματίστηκε η κυβέρνησή του υπέβαλε την παραίτησή του, η οποία έγινε αποδεκτή από τον Μακρόν, αλλά ταυτόχρονα συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση κάποιας κοινής βάσης σχηματισμού άλλης κυβέρνησης.
Πώς, όμως, να συνεχίσει το έργο του, αφού αμέσως μετά την ανακοίνωση των ονομάτων δέχτηκε τα φίλια πυρά του μακρονικού στρατοπέδου, καθώς «οι πράξεις του δεν ανταποκρίνονταν στις διακηρύξεις για ρήξεις», όπως τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών και ηγέτης της συντηρητικής Δεξιάς, Μπρούνο Ρετάγιο. Βέβαια, το πρόβλημα δεν ήταν πολιτικό, αλλά πρόβλημα νομής της κυβερνητικής εξουσίας ανάμεσα στα διάφορα κόμματα που στηρίζουν τον Μακρόν. Σημειώνεται πως οι πρώην πρωθυπουργοί του Μακρόν, Εντουάρ Φιλίπ και Γκαμπριέλ Ατάλ ζήτησαν την αποχώρηση του ίδιου του Μακρόν και την προκήρυξη πρόωρων προεδρικών εκλογών. Με λίγα λόγια πρόκειται για αναταραχή και συγκρούσεις στο εσωτερικό του κυβερνητικού στρατοπέδου.
Να παγώσει η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση
Πέρα από τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις, υπάρχουν και τα προβλήματα για τα οποία έχουν δοθεί πολλοί αγώνες από τους νέους, τις εργαζόμενες και τους συνταξιούχους χωρίς να έχει δοθεί καμιά λύση. Ένα από αυτά είναι και η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που επιβλήθηκε με τον νόμο 49.3 επί πρωθυπουργίας Ελιζαμπέθ Μπορν. Σήμερα, η ίδια ζητά και προτείνει στην κυβέρνηση το πάγωμα της μεταρρύθμισης. Είναι ένα από τα βασικά αιτήματα που θέτουν τα συνδικάτα και η Αριστερά και έχουν δώσει μεγάλους αγώνες που οδήγησαν ήδη στην παραίτηση τριών πρωθυπουργών. «Αν αυτή η αναστολή εφαρμογής της μεταρρύθμισης συμβάλλει στη σταθερότητα της χώρας θα πρέπει τώρα να την παγώσουμε… Πρέπει να ακούμε, να μαθαίνουμε και να πράττουμε», τονίζει στην Parisien, η εν λόγω κυρία.
Η πρόταση αυτή έδωσε τη δυνατότητα στον εφήμερο πρωθυπουργό να προχωρήσει στις διαπραγματεύσεις και με τα κόμματα της Αριστεράς. «Θαύματα δεν θα μπορούσε να κάνει ο Σεμπαστιάν Λεκορνί μέσα σε ένα πολιτικό πλαίσιο κρίσης που βρίσκεται η Γαλλία», αναφέρει η Humanite και επισημαίνει ότι ωστόσο «έθεσε στον δημόσιο διάλογο ένα βασικό πρόβλημα που απασχολεί σχεδόν το σύνολο των εργαζομένων». Έτσι, δεν είναι τυχαίο που η πρόταση αυτή απευθύνεται σε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, καθώς και στην εργοδοσία η οποία έσπευσε μέσα από την εφημερίδα της Les Echo να τονίσει πως «με το πάγωμα της μεταρρύθμισης η χώρα θα γίνει πιο φτωχή». Η μεταρρύθμιση αυτή είναι εμβληματική του μακρονισμού και πρόκειται για ένα τεχνοκρατικό κείμενο που κατατέθηκε στο κοινοβούλιο για να ικανοποιήσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες επιδιώκουν να βάλουν στο χέρι τους πόρους της κοινωνικής πολιτικής. Να σημειωθεί ότι οι Γάλλοι είναι πολύ υπερήφανοι, αλλά και ευαίσθητοι για το συνταξιοδοτικό σύστημα που συμφωνήθηκε από τον Ντε Γκολ και τους κομμουνιστές αμέσως μετά τον πόλεμο και ισχύει αδιάλειπτα μέχρι σήμερα.
Το ζήτημα αυτό καθώς επίσης η φορολογική δικαιοσύνη, η φορολόγηση των πλουσίων, οι αυξημένες δημόσιες δαπάνες για τις κοινωνικές υπηρεσίες και η προστασία του περιβάλλοντος είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις και όροι για την ενδεχόμενη συμμετοχή της Αριστεράς σε κυβερνητικά σχήματα. Με τις θέσεις αυτές προσέρχονται στις διαπραγματεύσεις το Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι Οικολόγοι, το ΚΚΓ και μικρότερες οργανώσεις που προέρχονται από διασπάσεις της Ανυπότακτης Γαλλίας. Όμως ο Μελανσόν και το κόμμα του δεν συμμετέχουν σε αυτές τις διαδικασίες, αλλά ζητούν επίμονα την παραίτηση του Μακρόν και προεδρικές εκλογές.
Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί αναγνωρίζει πως «η Αριστερά έχει δίκιο και συνεπώς θα πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας…». Τη θέση αυτή επεκτείνει ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των σοσιαλιστών, λέγοντας ότι «είναι η ώρα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς που θα συμφιλιώσει ξανά τη χώρα».
Ακροδεξιά: έτοιμη για πρόταση μομφής
Ο Εθνικός Συναγερμός είναι κατηγορηματικά αντίθετος στη συμμετοχή της Αριστεράς στην κυβέρνηση και είναι έτοιμος να καταθέσει πρόταση μομφής. Έχει επίσης ταχθεί υπέρ της διάλυσης της Βουλής αποφεύγοντας να μιλήσει για τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Επιμένει στο μεταναστευτικό ζήτημα και τις απροστάτευτες λαϊκές συνοικίες, αλλά σε ό,τι αφορά τον φόρο Zukman (σ.σ.: φόρος 2% στο συνολικό εισόδημα των υπερ-πλουσίων) οι θέσεις της Λεπέν ταυτίζονται με αυτές των υπερ-πλουσίων, οι οποίοι κινδυνολογούν ασύστολα ότι παγιδεύεται και κινδυνεύει η γαλλική οικονομία και πως όσοι υποστηρίζουν τον φόρο αυτό είναι κομμουνιστές και αριστεριστές.
Ο υπό παραίτηση πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί συνεχίζει τις διαβουλεύσεις έχοντας υιοθετήσει την άποψη ότι το κλειδί για την έξοδο από την κρίση είναι το πάγωμα της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, γεγονός που πιέζει ασφυκτικά τον Μακρόν, οι προθέσεις του οποίου δεν έχουν ακόμη γίνει γνωστές. Από τις αποφάσεις του θα εξαρτηθεί και η στάση των συνδικάτων το επόμενο διάστημα. Όσα γράφονται αφορούν τις εξελίξεις μέχρι χθες Παρασκευή. Τίποτε όμως δεν αποκλείεται, καθώς η κατάσταση στη Γαλλία είναι αρκούντως ρευστή.
