Φωτο: Rima Hassan / X
Δεκάδες χιλιάδες πολίτες όλων των ηλικιών και κοινωνικών κατηγοριών βρέθηκαν στις 14 του Ιουνίου στην πλατεία Ρεπουμπλίκ και τους δρόμους του Παρισιού καθώς και στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας για να διαδηλώσουν, προκειμένου να σταματήσουν οι βάρβαροι βομβαρδισμοί στη Γάζα, καθώς και για την άμεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης από τη Γαλλία. Την πρωτοβουλία για τη μεγάλη αυτή κινητοποίηση είχε η διασυνδικαλιστική συνεργασία, δηλαδή οι κεντρικές συνδικαλιστικές οργανώσεις –CGT, CFDT, Solidaire κλπ Συμμετείχαν επίσης, κοινωνικές, ανθρωπιστικές και αντιρατσιστικές συλλογικότητες, όπως αυτή που αγωνίζεται «Για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη ανάμεσα στους λαούς του Ισραήλ και της Παλαιστίνης». Στο πλευρό των διαδηλωτών βρέθηκαν ενωμένες και οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, του Νέου Λαϊκού Μετώπου.
«Το μεγάλο διακύβευμα των συνδικάτων που προχώρησαν σε αυτή την κινητοποίηση είναι να περάσουν το μήνυμα στην κυβέρνηση πως δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική πρόοδος χωρίς την ειρήνη», δήλωσε το μέλος της ηγεσίας της CGT, Ζεράρ Ρε. «Η προσπάθειά μας εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα είναι να σταματήσει η συνεχιζόμενη γενοκτονία…. Ο κόσμος της εργασίας έχει συνειδητοποιήσει τη δυσκολία και την τραγικότητα της κατάστασης. Αυτό δείχνουν τα γεγονότα με τις κινητοποιήσεις των ναυτεργατών που έχουν αρνηθεί να μεταφέρουν πολεμικό υλικό προς το Ισραήλ. Αλλά και με την προσπάθεια να περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια στους αποκλεισμένους της Γάζας με το πλοίο Madleen».
Ο Μακρόν ενταφιάζει τη στρατηγική Ντε Γκωλ
Η κυβέρνηση Μακρόν όμως με τη στάση της δείχνει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο μιας μεγάλης δύναμης που παραδοσιακά συνήθιζε να παίζει η Γαλλία. Η αμφισημία του στο παλαιστινιακό ζήτημα είναι ενδεικτική. Από τη μια δήλωσε πως θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης και από την άλλη τάχτηκε υπέρ της αναβολής της διεθνούς διάσκεψης στη Νέα Υόρκη που είχε ο ίδιος εξαγγείλει.
Με αφορμή αυτή τη στάση, το περιοδικό Ρεγκάρντ αναφέρει ότι «Ο Εμμανουέλ Μακρόν ενταφίασε με θεαματικό τρόπο το δόγμα Ντε Γκωλ . Δεν συντάχτηκε με το δίκαιο και έτσι έχασε τη δυνατότητα η Γαλλία, ως ελεύθερη χώρα, να παίξει έναν ρόλο διαμεσολαβητή». Το περιοδικό σημειώνει επίσης ότι ο Ντε Γκωλ, το Νοέμβριο του 1967, απευθυνόμενος στον τότε υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, είπε: «Εάν το Ισραήλ δεχτεί επίθεση δεν θα το αφήσουμε να καταστραφεί. Εάν όμως επιτεθεί, θα το καταδικάσουμε».
Από τη γενοκτονία στην εθνοκάθαρση
Τα συνδικάτα και οι οργανώσεις που αγωνίζονται για την Παλαιστίνη ασκούν έντονη κριτική στην κυβέρνηση Μακρόν για τη στάση της, τη στιγμή που η γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας έχει πάρει το χαρακτήρα της εθνοκάθαρσης. Και τώρα μάλιστα με την επίθεση του Ισραήλ κατά του Ιράν, το μέλλον για την περιοχή -και παγκόσμια- θα είναι εξαιρετικά σκοτεινό εάν δεν υπάρξουν μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Και το πρώτο βήμα πρέπει να είναι η άμεση αναγνώριση, χωρίς προϋποθέσεις, του κράτους της Παλαιστίνης από τη Γαλλία, όπως έχουν κάνει ήδη 148 χώρες μέλη του ΟΗΕ. Η κατάσταση αυτή επιβάλλει τη διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ από τη Γαλλία αλλά και τις άλλες χώρες της ΕΕ. Οι πολιτικές αυτές θα έδιναν τη δυνατότητα στον λαό του Ισραήλ να αντιδράσει και να απαλλαγεί από την ακροδεξιά κυβέρνηση του Νετανιάχου. Τέλος, σύμφωνα με τα συνδικάτα και τις κοινωνικές οργανώσεις, θα πρέπει να ενεργοποιηθούν οι αποφάσεις του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ώστε να συλληφθεί ο ισραηλινός πρωθυπουργός και να τερματιστεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση και οι συρράξεις στη Μέση Ανατολή.
Ηθική, πολιτική και στρατηγική επιταγή η αναγνώριση
«Για τα κόμματα της Αριστεράς, τα συνδικάτα και τις κοινωνικές οργανώσεις, η αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης είναι επιβεβλημένη για λόγους ηθικούς, πολιτικούς και στρατηγικούς». Αυτό τονίζεται στην κοινή τους ανακοίνωση, μετά το τέλος της συνδιάσκεψης που πραγματοποίησαν, στις 17 Ιουνίου. Στη διάρκεια αυτής της συνδιάσκεψης, στην οποία συμμετείχαν και τα κόμματα της Αριστεράς, η γ.γ. των Οικολόγων κάλεσε τη Γαλλία να ασκήσει, χωρίς καθυστέρηση, τη μέγιστη πίεση για την αναγνώριση, ενώ ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού κόμματος, Ολιβιέ Φορ, είπε ότι «χρειάζονται πράξεις γιατί η ιστορία μας κοιτάζει και θα μας κρίνει αυστηρά». Ο Φαμπιέν Ρουσέλ, του ΓΚΚ, τόνισε πως «πρέπει να τερματιστεί ο πόλεμος, η ανθρωπιστική βοήθεια να φτάσει το γρηγορότερο σε αυτούς που την έχουν ανάγκη και, επίσης, να μπει οριστικό τέλος στην αποστολή όπλων στο Ισραήλ…. », επαναφέροντας στη δημόσια συζήτηση τις αποκαλύψεις των ΜΚΟ, που ωστόσο είχε διαψεύσει ο γάλλος υπουργός Άμυνας -όμως αρκετές από αυτές τις οργανώσεις κατήγγειλαν εκ νέου όλα όσα καλύπτει με πέπλο αδιαφάνειας η γαλλική κυβέρνηση. «Η Γαλλία παραδίδει αδιάλειπτα οπλισμό στο Ισραήλ από το 2023 και η Aerospace κάνει χρυσές δουλειές –η εταιρεία αυτή απέσπασε και διαχειρίζεται χρηματοδοτήσεις άνω των 59 εκατ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας καθώς και από χώρες της ΕΕ όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, η Κύπρος, η Ελλάδα, η Φινλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία», όπως γράφει η Ουμανιτέ.
Ποιος όμως θα μιλήσει υπεύθυνα σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές που παίζονται τόσο άσχημα παιγνίδια σε βάρος της ειρήνης και των λαών;
