Φωτογραφία: Musa Alzanoun από το pexels.com
Οι διεθνείς εορτασμοί για την 80ή επέτειο της νίκης κατά του φασισμού (με ορόσημο την 9η Μαΐου 1945) μοιάζουν περισσότερο με κακόγουστο αστείο εν μέσω δυναμικής επιστροφής της ακροδεξιάς και μετατροπής του εμβληματικού θύματος του ναζισμού σε θύτη.
Φαίνεται πως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός με τη στήριξη του υπουργικού Συμβουλίου του και χωρίς τη γνώμη της Κνεσέτ –όπου οι αντιρρήσεις και η κριτική δεν τον ευνοούν απολύτως– βιάζεται να υλοποιήσει το σχέδιο Τραμπ για την περιοχή. Τα πράγματα όμως δεν είναι πάντοτε όπως φαίνονται. Μπορεί ο ισραηλινός στρατός να συνεχίζει τις «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» και την επίδειξη ισχύος, σκοτώνοντας σε επιθέσεις drones το διοικητή της Χαμάς δυτικού Λιβάνου, αλλά η πλήρης ισοπέδωση ολόκληρης περιοχής και η εξαφάνιση του πληθυσμού της είναι τελείως διαφορετική υπόθεση.
Η πλειοψηφία της ισραηλινής κοινωνίας και πολιτικές δυνάμεις που στήριζαν το Νετανιάχου θεωρούν πως οι χειρισμοί του θα έχουν ως αποτέλεσμα να μην επιστρέψουν ποτέ οι ζωντανοί όμηροι ούτε οι σοροί των νεκρών. Επιπλέον, η συνεχής τροφοδότηση της πολεμικής μηχανής έχει πολύ διακριτές επιπτώσεις στην ισραηλινή οικονομία ενώ όλο και λιγότεροι στρατεύσιμοι είναι πρόθυμοι να υπηρετήσουν, παρά το γεγονός ότι δεκάδες χιλιάδες εφέδρων έχουν κληθεί.
Μια ψυχραιμότερη εκτίμηση πιθανόν να αποτιμούσε το σχέδιο αυτό περισσότερο ως προσπάθεια να ικανοποιηθούν οι ακροδεξιοί κυβερνητικοί εταίροι –όπως ο υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς που προκλητικά δηλώνει ότι πρέπει να συνηθίσουν τον όρο «κατοχή» στη Γάζα–, ώστε να μη συρρικνωθεί κι άλλο η κυβερνητική συμμαχία. Κυρίως όμως, η ανακοίνωση του σχεδίου έχει ως αποδέκτη τη Χαμάς.
Οι εκπρόσωποι της Χαμάς έχουν δηλώσει πως αρνούνται να βρεθούν σε διαπραγματεύσεις και πως αυτές δεν έχουν νόημα. Η οργάνωση όμως αντιμετωπίζει πλέον κλίμα δυσμενές στη Γάζα, που επιδεινώνεται όσο ο κλοιός της πείνας σφίγγει και διέξοδος δεν διαφαίνεται. Η κυβέρνηση Νετανιάχου παίζει το χαρτί της πίεσης της Χαμάς δια του ακραίου εκφοβισμού των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που διαρρέει κινήσεις «καλών προθέσεων»: «νησίδες παροχής επισιτισμού» υπό τον έλεγχο ιδιωτών, χωρίς ΜΚΟ, εθελοντές και διεθνείς οργανισμούς, κατά παράβαση, για πολλοστή φορά, του διεθνούς δικαίου, ενώ δεν δέχεται ούτε προτάσεις της Παλαιστινιακής Αρχής με οποιαδήποτε υπόνοια πολιτικής λύσης.
Την ώρα που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ετοιμάζεται να εκδώσει κι άλλα εντάλματα, ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν προαναγγέλει την επίσημη αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους (πιθανόν και ως ένδειξη περαιτέρω διάστασης Γαλλίας – ΗΠΑ) υπό την πίεση και της γαλλικής αριστεράς, ο Νετανιάχου τοποθετεί την έναρξη της επιχείρησης μετά την αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από τη Μέση Ανατολή, την οποία ο Αμερικανός του φίλος θα επισκεφτεί την επόμενη εβδομάδα. Μόνο που η επίσκεψη περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αλλά όχι το Ισραήλ.
Πόσο φίλος του Μπίμπι παραμένει ο Αμερικανός φίλος, είναι το νέο ερώτημα. Στον πολιτικό και διπλωματικό ορίζοντα του Τραμπ, κάθε φιλία είναι χρήσιμη όσο αποδίδει κέρδος άμεσα και γρήγορα. Αποδείχτηκε με το «άδειασμα» του Πούτιν όταν ο Ζελένσκι υποχώρησε στις αμερικανικές απαιτήσεις, αποδεικνύεται με την προσέγγιση ΗΠΑ – Ιράν με τα πυρηνικά στο τραπέζι, την αναμενόμενη ανακοίνωση της κατάπαυσης πυρός με τον Ανσαρουλάχ στην Υεμένη, όπως αναφέρει η Israel Nayom.
Ο Τραμπ φαίνεται εξαιρετικά ενοχλημένος από την τακτική του Νετανιάχου και έτοιμος να προχωρήσει τα σχέδια του για τη Μέση Ανατολή χωρίς να τον συμπεριλάβει. Εξάλλου, τόσο η Σαουδική Αραβία όσο κι οι χώρες του Κόλπου αρνούνται κάθε συζήτηση εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ χωρίς την ύπαρξη Παλαιστινιακού κράτους. Επειδή απλούστατα δεν έχουν καμία διάθεση να υποδεχτούν τα τεράστια κύματα Παλαιστινίων προσφύγων που απειλεί να τους στείλει η ισραηλινή πλευρά.
Δεκαπέντε μήνες διακυβέρνησης απομένουν ακόμα στον ισραηλινό πρωθυπουργό. Ύστερα το μέλλον του είναι άδηλο. Για τους λιμοκτονούντες της Γάζας πάλι, κάθε μέρα μοιάζει αιωνιότητα.
