Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις τελευταίες εκλογές, και στα χείλη των Ελλήνων αχνοφαίνεται ένα χαμόγελο, γιατί μετά από πολλά χρόνια η Αριστερά ανέλαβε ελαφρώς ακρωτηριασμένα την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση, και πίκρα για το διαλυμένο τοπίο που οι συγκυβερνήσεις άφησαν πίσω τους με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπισθούν. Οι ασφυκτικές δεσμεύσεις δημιούργησαν εκνευρισμό στο σχεδιασμό, αλλά και στο είδος της διαπραγμάτευσης που έπρεπε άμεσα να γίνει. Οι επαφές για τη δημιουργία συμμαχιών ήταν ιδιαιτέρα έντονες, από την μια έπρεπε να διατηρούν ισορροπίες που θα αναγνώριζαν τα αποδεδειγμένα δίκια μας και, από την άλλη, την απαίτηση των κυρίαρχων δυνάμεων για συμμόρφωση στις υποχρεώσεις μας απέναντι τους.
Οι βρυχηθμοί των Γερμανών και των πιστών τους, για την ώρα, συμμάχων ανάγκασαν την κυβέρνηση να ελιχθεί και να αποφασίσει άμεσα. Τελικά, αποφάσισε ρευστότητα και χρόνο για να αναδιατάξει την τακτική της, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τις δεσμεύσεις της από τη νωπή εντολή των εκλογών.
Οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις και οι καλές δημοσκοπήσεις δημιούργησαν μια συναισθηματική πλήρωση, αλλά και ευθύνη να αναγνωστεί η διάθεση του λαού. Ρήξη ή αξιοπρεπή συμβιβασμό που δεν θα ακυρώνει τουλάχιστον το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Μέσα στις πυκνές εξελίξεις, ήρθε και η επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία πάγωσε πολλούς, τόσο για τη διαδικασία επιλογής του, όσο και για το συγκεκριμένο πρόσωπο που σηματοδοτεί το παλιό σάπιο κατεστημένο, το άλλο ήθος και ύφος αναβαλλόταν για να περάσει η μπόρα.
Το τελεσίγραφο του Eurogroup δημιούργησε πανικό με την αμέριστη βοήθεια των ΜΜΕ και σε λίγες ώρες έπρεπε να απαντήσουμε εγγράφως ότι δεν προχωράμε σε μονομερείς ενέργειες. Αποδεχόμαστε τους ελέγχους από τους θεσμούς, δεν διαταράσσουμε την δημοσιονομική πολιτική και τέλος αποδεχόμαστε την αξιολόγηση τον Ιουνίου. Δόθηκε μια μάχη σε πλήρως αντίξοες συνθήκες. Η παγίδα που είχε στηθεί ήταν ρήξη χωρίς καμιά προετοιμασία ή υποταγή εκθέτοντας στην κοινή γνώμη ότι και αυτή η κυβέρνηση είναι μια από τα ίδια.
Μια μάχη χάθηκε, δεν χάθηκε όμως ο πόλεμος. Κυβέρνηση-κόμμα-λαός πρέπει να αναδιοργανωθούν για την τελική μάχη του Ιουνίου. Στην τακτική του πολέμου, βασική αρχή είναι η ακριβής εκτίμηση και η μετατόπιση σε πλεονεκτικές θέσεις για την αντεπίθεση που θα κρίνει την τελική νίκη. Τον Ιούνιο θα κριθεί αν ήμασταν – αριστερή παρένθεση- ή μια δύναμη που τιμά την ιστορία της, τους αγώνες, τον ελληνικό λαό. Η πορεία για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας μας είναι μακρύς και δύσκολος, είναι όμως ο μοναδικός.
Κώστας Ντούζγος
