Η απονομιμοποιημένη και σε μεγάλο βαθμό αποσταθεροποιημένη κυβέρνηση, την επόμενη Τετάρτη, όπως όλα προλέγουν, θα βρεθεί μπροστά σε ένα απαιτητικό και δυναμικό κίνημα: αυτή τη φορά των δυνάμεων της εργασίας. Είναι πια καιρός να συμβεί.
Αναφερόμαστε στο 50,4% των νοικοκυριών που δηλώνει ως κύρια πηγή εισοδήματος τον μισθό και το 32,2% που βασίζεται κυρίως στη σύνταξη. Η πρόβλεψη ότι η απεργία θα είναι δυναμική και μαζική στηρίζεται και στις τελευταίες εξελίξεις. Έρχεται, καταρχάς, μετά από ένα μεγάλο κίνημα για το έγκλημα των Τεμπών που αντανακλούσε, όμως, μια γενικευμένη δυσαρέσκεια με την κυβερνητική πολιτική, ιδιαίτερα στους τομείς που καθορίζουν το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Η απεργία, επιπλέον, γίνεται και σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση με ανακοινώσεις και τοποθετήσεις επιμένει στην περιοριστική πολιτική της. Ο πρωθυπουργός, μιλώντας στη Βουλή για το εξοπλιστικό, απάντησε στα αιτήματα της απεργίας, αλλά και στις εσωκομματικές πιέσεις που δέχεται με απόλυτο τρόπο. «Δεν θα υποταχθούμε σε ένα καταστροφικό σπιράλ παροχολογίας. Αυτή η δημοσιονομική υπευθυνότητα δεν θα τεθεί σε αμφισβήτηση». «Έχουμε αποδείξει ότι επιστρέφουμε το πλεόνασμα της ανάπτυξης στις κοινωνικές δυνάμεις που βάζουμε προτεραιότητα», διαβεβαίωσε. Και παρέπεμψε στη ΔΕΘ…
Τις προηγούμενες μέρες είχαμε την ανακοίνωση για την, πενιχρότατη, αύξηση στον κατώτατο μισθό, την απόρριψη για 13ο και 14ο μισθό και σύνταξη, την προκλητική δικαιολόγηση ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ήδη πάρει πάνω από έναν επιπλέον μισθό, το ογκώδες εξοπλιστικό πρόγραμμα που προϋποθέτει μεταφορά πόρων από τους μισθούς, τις υποδομές και το κοινωνικό κράτος. Όλα αυτά αποκαλύπτουν, χωρίς εξωραϊσμούς, ότι η πίεση στις δυνάμεις της εργασίας και τους συνταξιούχους θα συνεχιστεί, με την ίδια ένταση. Την ίδια ώρα, δε, επισήμως λέγεται ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα είναι από τις «πιο ευέλικτες στην Ευρώπη»…
Η κυβέρνηση, εν τω μεταξύ, δεν χάνει καμιά ευκαιρία να παίρνει μέτρα εμπνευσμένα από το νεοφιλελεύθερο οπλοστάσιό της. Ο αρμόδιος υπουργός για τον σιδηρόδρομο Κ. Κυρανάκης μας ενημέρωσε ότι είναι έτοιμος για ένα ακόμη βήμα ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ, με μοντέλο ΔΕΗ. Αυτό κατάλαβε η κυβέρνηση από τις γιγάντιες κινητοποιήσεις για ασφαλή και προσιτό δημόσιο σιδηρόδρομο, παραβλέποντας ότι ήδη έχει αρχίσει καμπάνια από κόμματα της Αριστεράς για την επανακρατικοποίησή του.
Η υπουργός Εργασίας Ν. Κεραμέως με ξαφνική τροπολογία που κατέθεσε σε άσχετο νομοσχέδιο, παραχωρεί σε ιδιώτες τη δυνατότητα να εισπράττουν ανείσπρακτες, ασφαλιστικές εισφορές. Το πρόσχημα γι’ αυτή την ιδιωτικοποίηση είναι η «βελτίωση της εισπραξιμότητας», αφήνοντας στην πραγματικότητα να διαχειριστούν εισπρακτικές εταιρείες ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα που είναι απότοκο της πολιτικής της κυβέρνησης σε μεγάλο βαθμό. Ας θυμηθούμε τη λειτουργία των εξωπραγματικών τεκμηρίων και τη μεγάλη αύξηση των εισφορών των αγροτών και αυτοαπασχολούμενων για να αναφέρουμε δυο μόνο αιτίες που διόγκωσαν τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία. Γιατί υπάρχει και η μόνιμη πίεση από την ακρίβεια που αφορά και τους μεσαίους – μικρούς επαγγελματίες, επιχειρηματίες και αγρότες. Πρόσφατα στοιχεία του ΙΜΕ/ΓΣΕΒΕ αναφέρουν ότι υπάρχει πτώση του κύκλου εργασιών ιδιαίτερα στις ατομικές επιχειρήσεις (47,8% των επιχειρήσεων) ή στις επιχειρήσεις με τζίρο έως 50.000 ευρώ. Το δε πρόβλημα της υπερχρέωσης είναι πιο έντονο σε επιχειρήσεις χωρίς προσωπικό (36,2%).
Η από κοινού οργάνωση της απεργίας από ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ είναι ακόμη μια προϋπόθεση για την επιτυχία της. Ειδικά η ΑΔΕΔΥ έχει εισπράξει για τους δημόσιους υπάλληλους τη μεγαλύτερη περιφρόνηση και προσβολή που θα μπορούσαν να περιμένουν. Στο αίτημά της για 13ο και 14ο μισθό, όπως ίσχυε στο παρελθόν, πήρε την απάντηση ότι «δεν κατάλαβε» πως ήδη έχει πάρει 1,3 επιπλέον μισθό! Είναι γνωστό (μελέτη του ΚΕΠΕ), εντούτοις, ότι μισθωτοί του δημόσιου τομέα με ίδια προσόντα έχουν χαμηλότερους μισθούς από τους συναδέλφους τους στον ιδιωτικό. Ενώ μια ματιά στον πίνακα με τον μέσο όρο αποδοχών των δημόσιων υπαλλήλων στην ΕΕ μας αποκαλύπτει ότι (στοιχεία δεύτερου εξάμηνου 2024, πηγή Eurostat) η Ελλάδα έχει την τελευταία θέση.
Και μία ακόμα αιτία. Οι απεργοί πρέπει θα φωνάξουν και για τους εξοπλισμούς, για την προετοιμασία πολέμου σ’ όλη την Ευρώπη, υπέρ ενός σχεδίου ειρήνης. Δεν τα είδαμε αυτά ακόμη στον επίσημο λόγο των Ομοσπονδιών. Στην Ευρώπη ήδη κινητοποιούνται.
