Πόλεμος. Η λέξη αυτή επισκίαζε το συνέδριο του γερμανικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU την περασμένη εβδομάδα στη Στουτγκάρδη (20-21 Φεβρουαρίου 2026). Ο λόγος δεν ήταν τόσο για τους μικρούς και μεγάλους πολέμους του σήμερα που, αρχίζοντας με την Ουκρανία και την Παλαιστίνη, μαίνονται παντού στον πλανήτη (συνολικά 61 το 2025)· ούτε για τους πολέμους του αύριο, σαν αυτόν που υποτίθεται προετοιμάζει η Ρωσία κατά των χωρών του ΝΑΤΟ· όσο για τους πολέμους παντός καιρού σε πάτριο έδαφος, όπως εκείνους που διεξάγει, ως κυβερνητικό κόμμα, η Χριστιανοδημοκρατία: Πότε κατά των προσφύγων και μεταναστών, που παραμορφώνουν τάχα με την παρουσία τους «την εικόνα των πόλεων», πότε εναντίον των ντόπιων «κατά φαντασία ασθενών», που εκμεταλλεύονται τη δήθεν χαλαρή εργατική νομοθεσία για να την «σκαπουλάρουν» χωρίς απώλεια αποδοχών από τη δουλειά τους, και πότε εις βάρος του 30%-40% των Γερμανών, που έχουν το θράσος να επιλέξουν το καθεστώς της μερικής απασχόλησης, υποπίπτοντας έτσι στην αμαρτία ενός μοδάτου (lifestyle), πλην όμως τεμπέλικου, εργασιακού καθεστώτος.
Η ειρήνη δεν ήταν βέβαια απούσα από τις συζητήσεις. Όχι όμως ως πρώτιστος στόχος. Αυτός ήταν η ασφάλεια, και δη η στρατιωτική. «Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς ασφάλεια», δήλωσε εμφατικά ο πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών και καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Για να προσθέσει: «Όποιος τάσσεται σήμερα υπέρ ενός αφελούς ειρηνισμού, προωθεί τους πολέμους του αύριο». Χωρίς υπερεξοπλισμούς η ειρήνη θα έμενε σκέτη χίμαιρα. «Παρλαπίπες» ήταν το σχόλιο του εκπροσώπου της Linke (Αριστεράς) Τομπίας Πφλίγκερ. «Οι εξοπλισμοί οδηγούν σε πολέμους». Αλλά και πολύ πριν από το ξέσπασμά τους: Η καλπάζουσα στρατιωτικοποίηση της χώρας, γνωστή και ως «Αλλαγή Εποχής» (Zeitenwende), έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τους Γερμανούς.
Όσο περισσότερος εξοπλισμός, τόσο περισσότερη ειρήνη; Ο γρίφος αυτός προκαλούσε στο συνέδριο της Στουτγάρδης παραζάλη – απόρροια και του γεγονότος ότι η ερμηνεία του είχε ανατεθεί αποκλειστικά στους πολεμοκάπηλους. Όχι περίεργο έτσι ότι το περίφημο σλόγκαν του Γκέοργκ Μπίχνερ, «Ειρήνη στις καλύβες! Πόλεμος στα παλάτια!», να είχε νοηματικά εξολοκλήρου αντιστραφεί.
Από το συνέδριο δεν έλειψαν οι κορώνες του τύπου: «Germany is back», ότι «Η Γερμανία θα γίνει η ισχυρότερη δύναμη της Ευρώπης στα συμβατικά όπλα» ή ότι θα πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας για την ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε «αυτοκρατορική/ιμπεριαλιστική υπερδύναμη» (Πφλίγκερ) ισάξιας των ΗΠΑ και της Κίνας. Γι’ αυτά τα θέματα δεν υπήρχαν όμως διαφορές απόψεων μεταξύ των συνέδρων, ή με τα άλλα κόμματα του δημοκρατικού κατεστημένου: Σοσιαλδημοκράτες (συμμετέχουν στην κυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες), Πράσινοι, Ελεύθεροι Δημοκράτες. Επόμενο, λοιπόν, η προσοχή να ήταν στραμμένη στα καυτά θέματα της εσωτερικής πολιτικής, για τα οποία υπάρχουν όντως αντιθέσεις, τόσο εσω-κομματικές όσο και δια-κομματικές: για τις συντάξεις (οι «νέοι άγριοι» βουλευτές του CDU ζητούσαν την περικοπή τους, ο Μερτς και οι Σοσιαλδημοκράτες, που αναζητούν νέα πλατιά στρώματα υποστηρικτών, προέκριναν τις αυξήσεις), για τη φορολογία (οι Σοσιαλδημοκράτες προτείνουν πρόσθετη φορολόγηση των «λεφτάδων», οι Χριστιανοδημοκράτες, αντίθετα, μείωση της), για την επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας (οι Σοσιαλδημοκράτες εκφράζουν ακόμα δισταγμούς, οι Χριστιανοδημοκράτες θέλουν να την θεσπίσουν από τον Ιούλιο του 2027), και πάει λέγοντας.
Για την εσωτερική πολιτική των Χριστιανοδημοκρατών, λοιπόν, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην Στουτγκάρδη, θα ταίριαζε η φράση: πόλεμος κατά των εργαζομένων. Ο στόχος είναι η ελαστικοποίηση του ωραρίου και η κάθετη αύξηση των ωρών εργασίας (ανώτατο όριο, σύμφωνα με τα συνδικάτα: 73,5 ώρες την εβδομάδα!), έτσι που οι γερμανικές επιχειρήσεις να μπορούν να ανταπεξέρχονται στον ξένο ανταγωνισμό. Πάνω από το συνέδριο πλανιόταν η δήλωση του Μερτς από τα μέσα Ιανουαρίου, ότι αν ήταν στο χέρι του να καταργήσει έναν νόμο, αυτός θα ήταν πιθανότατα εκείνος της εργατικής νομοθεσίας, που περιορίζει την εβδομαδιαία εργασία σε σαράντα ώρες. Ο καγκελάριος απέφυγε μεν την επανάληψη της δήλωσης, όπως και την αναφορά σε άλλες σχεδιαζόμενες κοινωνικές «αγριότητες», όπως την κατάργηση της μισθοδοσίας κατά τις πρώτες ημέρες ασθένειας των εργαζομένων. Κι αυτό όχι χωρίς υστεροβουλία: Στις 5 Μαρτίου γίνονται εκλογές στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης, στις 22 Μαρτίου στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλαστινάτο, όπου, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν σημαντικό ποσοστιαίο προβάδισμα, στην πρώτη περίπτωση έναντι των Πράσινων, στη δεύτερη έναντι των Σοσιαλδημοκρατών. Τέτοια αντιλαϊκά μέτρα θα μπορούσαν, ωστόσο, όπως επεσήμαναν ορισμένοι σύνεδροι, να ανακόψουν ή και να αντιστρέψουν το τρέχον νικηφόρο τρεντ – επισημάνσεις που έπεισαν προφανώς τον καγκελάριο να μεταθέσει την εξαγγελία τους. Όμως, όπως λένε οι Γερμανοί, μετάθεση δεν σημαίνει ματαίωση. Η εφαρμογή των μέτρων –εφόσον συμφωνήσουν οι Σοσιαλδημοκράτες– θα πρέπει να αναμένεται λίγο μετά τις αναφερθείσες εκλογές.
Ο ταξικός πόλεμος, λοιπόν, ρητός ή άρρητος, θα κλιμακωθεί. Και θα παροξυνθεί περαιτέρω ενόψει των προετοιμασιών των γερμανικών στρατευμάτων για συγκρούσεις στα διακρατικά πεδία των μαχών. Ο πόλεμος εντός συμπλέκεται αξεδιάλυτα με τον πόλεμο εκτός των τειχών.
Φωτογραφία: Norbert Braun / Unsplash
