Η Στέλλα Μπελιά είναι υποψήφια ευρωβουλεύτρια με τον ΣΥΡΙΖΑ
Προέρχομαι από τον ακτιβισμό της ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητας, είμαι συνδικαλίστρια εκπαιδευτικός, εργάζομαι ως νηπιαγωγός και κατανοώ την αξία και την σημασία του σχολείου στην διαμόρφωση του αύριο.
Είμαι μητέρα δύο αγοριών και μέλος μιας οικογένειας που δεν ενώθηκε με τρόπους παραδοσιακούς και συνήθεις. Ο τρόπος που επέλεξα να φτιάξω την οικογένειά μου, ως ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ άνθρωπος που διεκδικεί το δικαίωμά του στη γονεϊκότητα, με οδήγησε στην ίδρυση της συλλογικότητας «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», που στοχεύει να αναδείξει τις διακρίσεις που υφίστανται τα παιδιά μας και να πείσει, ταυτόχρονα, την «ανώριμη» κοινωνία ότι εμείς μπορούμε να είμαστε καλοί γονείς και εξαιρετικοί φροντιστές των παιδιών τους.
Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, έχω όμως κοινωνική, εργασιακή, συνδικαλιστική και ακτιβιστική παρουσία και συνέπεια. Αποτελώ μέρος ευρύτερων κοινωνικών ομάδων με τις οποίες είμαι σε διαρκή διάλογο και συνεργασία. Δεν προέρχομαι από καμιά ελίτ, δεν έχω χρηματοδότες. Δεν έχω άδηλους πόρους, δεν μιλάω εκ του ασφαλούς, δεν προέρχομαι από προνομιούχες περιοχές και τάξεις. Παραιτήθηκα από την δουλειά μου και δεν θα μισθοδοτούμαι κατά το διάστημα της υποψηφιότητάς μου. Ωστόσο δεν τρέφω μίση και πάθη για όποιον ή όποια προέρχεται από ευνοϊκότερα περιβάλλοντα και συνθήκες. Η κριτική μου αφορά πάντα τον τρόπο με τον οποίο συσσωρεύτηκε ο πλούτος σε κάποιους ανθρώπους, πώς διαχειρίζονται αυτόν τον πλούτο ή πώς χρησιμοποιούν την επιρροή της οικογένειάς τους κ.λπ.
Σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ ότι ο δικός μου πλούτος, η δική μου περιουσία είναι η ενασχόλησή μου με τα κοινά και με τα κινήματα.
Πιστεύω ότι ένα κίνημα, κάθε κίνημα, διεκδικεί τόπους ελευθερίας όχι για να τους αποδώσει στον εαυτό του, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία. Για παράδειγμα, η δημιουργία ενός ελεύθερου δημόσιου χώρου, όπως, ας πούμε, το Πάρκο Ναυαρίνου, δεν αφορά μόνο αυτούς που το δημιούργησαν ως ελεύθερο χώρο αλλά και όλη τη γύρω περιοχή και κατ’ επέκταση την κοινωνία.
Eνα mainstream ΛΟΑΤΚΙ κίνημα δεν έχει ως κινητήρια δύναμή του την ανάγκη των μελών του να καταπολεμήσουν το μισογυνισμό, την τρανσφοβία, τις οικονομικές συνθήκες που επιτρέπουν στην πατριαρχία να βασιλεύει, το ρατσισμό και το φασισμό που παίρνει διαστάσεις επιδημίας.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε καταφέρει να έχουμε θεσμικά επιτεύγματα ως κινήματα, έτσι το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα κέρδισε το σύμφωνο συμβίωσης, τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το νόμο για την αναδοχή, την ποσόστωση, την Συνθήκη Κωνσταντινούπολης, κοκ. Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, ειδικά στα ζητήματα που αφορούν την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ξεκινήσαμε από το μηδέν και έχουμε φτάσει κάπου στη μέση. Στη δική μου σκέψη όμως αυτό που είναι σημαντικό είναι να μην παραμείνουμε ως κινήματα ερμητικά κλεισμένα στο εαυτό μας.
Έχω δηλώσει πολλές φορές ότι πιστεύω στη διαθεματικότητα των κινημάτων. Η διαθεματικότητα λέει ότι ο σεξισμός, η πατριαρχία, η καταπίεση των τάξεων, η βία του κράτους, η ομοφοβία, η τρανσφοβία και ο ρατσισμός είναι βαθιά συνυφασμένες έννοιες.
Η διαθεματικότητα ζητάει από τα κινήματα να αλληλοσυμπληρώνονται και να συνομιλούν διαρκώς, να μη μένουν στα σημεία εκείνα που απλώς συναντιούνται τυχαία, αλλά να δημιουργούν ουσιαστικούς δεσμούς, συμμαχίες, να συνυπάρχουν στους κοινούς αγώνες.
Έτσι, η υποψηφιότητα μου στις ευρωεκλογές αποτελεί παράλληλη δράση με αυτήν στα κινήματα, αφού το μέλλον της Ευρώπης είναι καθοριστικό τόσο για εμάς όσο και για τα κινήματα. Θέλουμε ένα ευρωκοινοβούλιο κόμβο ελευθερίας, και το εσωτερικό αυτού του κόμβου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις αποφάσεις και τον τρόπο που θα χειριστούν την εξουσία τους οι άνθρωποι που θα βρεθούν εκεί. Οι κατακτήσεις παλιότερων εποχών δεν είναι πλέον ασφαλείς, δέχονται ισχυρές επιθέσεις και σε πολλές περιπτώσεις επανέρχονται ως διεκδικήσεις. Στην πολιτεία της Αλαμπάμα των Η.Π.Α., ας πούμε, μια κατάκτηση του 1973, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αναγνώρισε το συνταγματικό δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, έγινε ξανά διεκδίκηση το 2019. Ελπίζω με τη συμμετοχή μου στην εκλογική διαδικασία να προσπαθήσω κι εγώ να συμβάλλω σε μια Ευρώπη κόμβο ελευθερίας και πυλώνα δημοκρατίας.
