«Η δίκη ενός σκύλου»
Η Απρίλ είναι δικηγόρος που συνήθως αναλαμβάνει… «χαμένες» υποθέσεις. Και ενώ έχει πάρει την απόφαση να αλλάξει πλεύση και να κερδίσει την επόμενη υπόθεση, εμφανίζεται στο γραφείο της ένας παράξενος τύπος, ο Ντάριους, συνοδευόμενος από τον σκύλο του τον Κόσμο. Ο άνδρας σχεδόν απελπισμένος την εκλιπαρεί να αναλάβει την υπεράσπιση… του σκύλου του που κινδυνεύει να καταδικαστεί σε ευθανασία επειδή σε τρεις περιπτώσεις δάγκωσε ανθρώπους. Κι αυτό, σύμφωνα με τον ελβετικό νόμο τιμωρείται με τη θανάτωση του ζώου!
Παρά την αρχική της άρνηση, η Απρίλ δέχεται τελικά να αναλάβει την υπεράσπιση του Κόσμο και να τα βάλει με ένα ολόκληρο νομικό σύστημα. Πρώτα απ’ όλα όμως πρέπει να δώσει τη μάχη ώστε να ξεπεραστεί η ελβετική νομοθεσία η οποία ορίζει τον σκύλο, όχι ως ζωντανό ον αλλά… ως πράγμα! Κι αφού πετυχαίνει την πρώτη της νίκη, δηλαδή να αναγνωριστεί ότι ο σκύλος δεν είναι πράγμα έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσει μια αδίστακτη συνάδελφό της, ένα ολόκληρο νομικό σύστημα και μια ολόκληρη κοινωνική νοοτροπία.
Νομίζω ότι «Η δίκη ενός σκύλου» (Le process du chien), πρώτη σκηνοθετική δουλειά της γαλλο-ελβετίδας ηθοποιού Λετισιά Ντος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια κωμωδία, όπως χαρακτηρίζεται. Και δεν είναι απλώς μια πολύ καλή κωμωδία αλλά είναι μια ταινία με έντονο το δραματικό στοιχείο αλλά και με αιχμηρή προσέγγιση της κοινωνικής πραγματικότητας. Γιατί επιτέλους μπαίνουν στο κάδρο και τα δικαιώματα των ζώων. Μια πολύ σημαντική παράμετρος εάν θέλουμε να μιλάμε για ένα διαφορετικό κόσμο με σεβασμό στη ζωή και το περιβάλλον.
Η Ντος αναλαμβάνει να μιλήσει εκ μέρους των φίλων μας που δεν έχουν φωνή, δεν μετέχουν στις αποφάσεις και δεν μπορούν να επηρεάσουν. Και να μας πει ότι θα πρέπει κάποτε να δούμε το κόσμο σφαιρικά και όχι μόνον από τη δική μας σκοπιά. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι συμβιώνουμε με τα ζώα επειδή επιβαλλόμαστε επάνω τους και προσαρμόζουμε τις ζωές τους σύμφωνα με τη δική μας ζωή.
Βέβαια τα μηνύματα της σκηνοθέτριας δεν σταματούν στα δικαιώματα των ζώων. Η Λετισιά Ντος μιλά και για άλλα πράγματα αλλά πάνω απ’ όλα έρχεται να αμφισβητήσει μια ολόκληρη κοινωνική νοοτροπία και ένα καθαρά ανθρωποκεντρικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Και το κάνει προσπαθώντας να δει την πραγματικότητα κι από την άλλη πλευρά. Από την πλευρά του Κόσμο ο οποίος δικάζεται και κινδυνεύει να καταδικαστεί επειδή λειτούργησε ως σκύλος κι όχι… ως άνθρωπος. Υπέροχη η ερμηνεία της ίδιας της Λετισιά Ντος στο ρόλο της Απρίλ. Την παράσταση όμως κλέβει ο Κόντι στο ρόλο του Κόσμο.
Εξαιρετική επιλογή για τη θερινή κινηματογραφική σας έξοδο, μια ταινία πολύ δροσερή, με χιούμορ και ταυτόχρονα πολύ σοβαρή γιατί μας εξαναγκάζει να επαναδιαπραγματευθούμε τη σχέση μας με τα ζώα. Και όχι μόνον με τα κατοικίδια!
Τρόμος στις στοές του μετρό!
«Τελευταίος σταθμός Ρακαφόρτ»
Πριν από 20 περίπου χρόνια ένας άνδρας δολοφόνησε μέσα στις στοές του μετρό της Βαρκελόνης ένα αντρόγυνο και τα δυο τους παιδιά. Το περιστατικό συνέβη κοντά στο σταθμό Ροκαφόρτ που από τότε τον συνοδεύει μια κατάρα. Πολλοί άνθρωποι μάλιστα, έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο σταθμό για να αυτοκτονήσουν πέφτοντας στις ράγες του μετρό. Η νεαρή Λάουρα, προσπαθώντας ακόμη να ξεπεράσει τον χωρισμό της, πιάνει δουλειά στον συγκεκριμένο σταθμό και μετά από λίγο αρχίζει να αισθάνεται περίεργα και να βλέπει διάφορα οράματα. Θέλοντας να μάθει τι συμβαίνει για να λυτρωθεί και η ίδια, αναζητά τη βοήθεια του Ραμόν, πρώην αστυνομικού που ήταν παρών στο προ εικοσαετίας φονικό. Και όσο η έρευνα προχωρά, αποκαλύπτονται διάφορα ανατριχιαστικά περιστατικά.
Ο «Τελευταίος σταθμός Ροκαφόρτ» (Estacion Rocafort) του Λουίς Πριέτο είναι ένα ανατριχιαστικό, μεταφυσικό θρίλερ που ενδεχομένως να ενθουσιάσει τους φίλους του συγκεκριμένου είδους.
Ο Πριέτο αρχίζει καλά. Όμως το ζήτημα σε αυτές τις ταινίες είναι το να συνεχίσεις το ίδιο καλά. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αντίθετα το ενδιαφέρον αρχίζει να εξανεμίζεται μετά τα πρώτα 15-20 λεπτά. Κι όταν στην ιστορία εμπλέκονται οι Αζτέκοι, ένας εξορκισμός που έγινε πριν από πολλά χρόνια στο Μεξικό και ένα αρχαίο περιλαίμιο σκύλου, το ενδιαφέρον εξανεμίζεται παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του σκηνοθέτη να συνθέσει έναν αφηγηματικό ιστό. Κι επειδή πιστεύω ότι το θρίλερ είναι ένα είδος στο οποίο το ισπανικό σινεμά διαπρέπει τα τελευταία χρόνια, απογοητεύτηκα διπλά.
